Poor Unfortunate Souls Lyrics Novels & Stories

Marahas kong kinuha ang kamay ko na hawak niya. " Ano bang problema niyong mayayaman sa aming mga mahihirap ha? Bakit ganyan kayo kong tratuhin kami? Anong tingin niyo sa sarili niyo? Tingin niyo kayo lang may karapatan dito sa mundo?" "Afatay! Talo na! Hindi ako ganyan Chichay ah. Excuse me, ay sabagay di naman pala ako mayaman. Si Kuya lang pala."

Listening to me And all the mad sense that I make You are one of the few things Worth remembering And since it's all true How could anyone mean more to me Than you Sorry if sometimes I look past you There's no one beyond your eyes Inside my head wheels are turning Hey, sometimes I'm not so wise You are my heart and my soul My inspiration Just like the old love song goes You are one of the few things Worth remembering And since it's all true How could anyone mean more to me

diin bawat salitang ibinulong ko sa hangin. “Judas!”inis kong sigaw sa isip, ramdam ko ang pag-akyat ng dugo ko sa ulo. “Gurabe how pathetic I am,”napailing-iling ako, at napangiti ng mapait. Kung totoong nawalan ako ng malay kagabi, baka matuluyan na lang talaga ako dahil they don’t care about me. How cruel are they, enjoying each other while there's someone who's dying on their side. How fucking heartless.

Panimula ko at mabilis na tumingin sa paligid. "What will life be like? what could i possibly become. It's a large world, short life and i'm just one of billions. I could make millions but that's something i cant promise In fact let's be honest chances are if you're nice and modest." Tahimik pa rin sila habang nakikinig medyo nawala na rin gaano ang kaba ko. "You'll be walked on and trampled into the ground when your knocked down you'll stay down and never noticed or found

Nakakabaliw syang tignan sa mga mata niya. "And just like them old stars I see that you've come so far To be right where you are How old is your soul?" Iniimagine ko palang na hindi siya ang magiging asawa ko sa hinaharap parang hindi ko ata kayang tanggapin. Ngayun lang ako na challenge ng ganito sa buong buhay ko. "Well, I won't give up on us Even if the skies get rough I'm giving you all my love I'm still looking up"

Tiningnan ko siya ng masama. "Aw!" mahinang d***g niya matapos kong tapakan ang isang paa niya. *Glare* "Tss." -- Of all the comrades that ever I had They are sorry for my going away And all the sweethearts that ever I had They would wish me one more day to stay But since it falls unto my lot That I should rise and you should not I'll gently rise and I'll softly call Good night and joy be with you all --

saad niya sa malumanay na boses. "Nahihirapan ka man ngayon sa sitwasyon mo but doesn't mean na masaya na rin ako. Lahat tayo may tinatagong lihim, lahat tayo may tinatagong kahinaan, alam ko kung saan ang kahinaan ko pero simula ng dumating ka sa buhay ko, lumalaban ako dahil alam ko balang araw ikaw ang katibayan ko. Ikaw ang mababa na gusto kong marating sa itaas at tagumpay at makasama. Simula ng makilala kita alam ko na sa sarili ko na gusto na kita. Kaya kapag bibigyan mo ako ng pagkakataon na makasama kita habang buhay sobrang saya ko na tao Little Miss. I am the luckiest man alive. Pangako, papalitan ko ng ngiti ang bawat luha sayong mga mata."

inis niyang tanong. "Wala. I just want to laugh kaysa naman pareho tayong maging malungkot dito, 'di ba?" Sumeryoso din ito. "How lucky we've met here. Halos pareho tayo ng pinagdadaan. We deserve to be happy, to be loved and unfortunately, hindi natin nakuha iyon. Nakakatuwa, 'di ba, na pinagtagpo tayo?" Napangiti siya. "Siguro nga, we both unlucky in life kaya siguro nandito tayo, to comfort each other." Inangat niya ang bote. "Cheers?"

— at hinagod ang likod niya. "Then, bakit nangyayari saakin to ngayon? Am I curse to be lonely forever?"— umiling naman ako sa sinabi niya. "Your not curse and god didn't punishing you. It's just that, life is so unfair, and destiny is so cruel."— ngayon pareho na kaming nakatingin sa buwan at tahimik na sinasamyo ang hangin na yumayakap sa balat namin

Napaluhod si Yohann mula sa lupa at ni isang salita ay wala itong narinig mula sa kanyang tiyuhin kung hindi ang paghagod ng magaspang at marumi nitong kamay sa kanyang likod. Ang buhay ay masyadong malupit para sa mga taong mahihirap at walang kakayahang mabuhay ng marangal. Kahit ipilit na itanggi ay kusang hahalik ang mga labi ng mga taong mahihirap sa lupa upang ito ay amuyin at ipaalala kung anong klase ng mundo ang kanilang ginagalawan.