Pose Reference Sitting Novels & Stories

“Sit down first.” Maingat niyang inalalayan si Georgina sa braso at dahan-dahan itong inakay patungo sa malambot na sofa na nakapuwesto sa mismong harapan ng malaking mahogany office table. Hindi tumutol ang dalaga.

Nasa gilid lamang ako, tahimik na umupo sa isang leather armchair habang pinagmamasdan ang bawat galaw niya. “ Posture! Shoulders back, chin up, but keep your arms relaxed,” sigaw ng coach habang pumapalakpak sa ritmo ng musika. “Again! From the top!” Huminga nang malalim si Marco. Humakbang siya paitaas. One. Two. Three.

pahayag ko habang itinuturo ang katapat na leather chair. Dahan-dahan siyang umupo. Inayos niya ang kanyang posture—straight, professional, ngunit naroroon ang isang uri ng hinhin na bihira kong makita sa mga ekyekutibong nakasalamuha ko sa Europe.

Nakaupo din ako sa outdoor chair kaya halos pantay kami mula sa kanyang wheelchair. Inayos ko ang mga kamay ko sa ibabaw ng kandungan ko. Matatag.

Nang makita siya nitong lumabas ay napatitig ito sa kaniya at pagkatapos ay sinenyasan siya nito na maupo na muna sa kama at hintayin ito. Mabilis naman na sumunod si Serene rito at pagkatapos ay nakatitig siya kay Pierce. Nakasandal ito sa sofa at naka-cross pa ang mga paa nito. Ang malakas nitong awra at malinaw niyang nakikita. Ilang sandali pa nga ay ibinaba na nito ang tawag at pagkatapos ay pinulot nito ang tasa sa harap nito at uminom ng kape.

Okay na ako roon. She sat on the couch with her legs not touching the ground. Indian sit. Ako naman ay pumuntang muli sa counter at inayos na ang mga pizza. I could see at the corner of my right eye that she was watching me—unable to glance her eyes away from me.

sinasabi kong malaki siya at parang hindi tama ang height namin. Siempre, magaling siya sa arithmetic at basic math. Hinila niya ang modern office chair, bentwood style, na malapit sa amin at pinaluhod ako doon, humahangga sa gilid ng mesa. Ang pakurbang backrest ng upuan, sakto sa puson ko, kapantay ng mesa at kailangan ko lang dumapa o dumukwang paharap doon at makukuha niya ang posisyon kailangan niya para sa akin. Dog style.

Isang babae ang nakaupo nang maayos sa isang makinis at mamahaling swivel chair, habang malamig na nagtanong, “Come here. How’s the progress of the plan?” Mariin at pantay ang pagtapik ng kanyang mga daliri sa armrest, nagpapahiwatig ng isang katahimikan at awtoridad na lalong nagpabigat sa tensyon sa loob ng silid.

Ramdam niya ang init ng hininga nito sa kanyang batok. “Stand up,” utos nito, mababa at matigas ang tono. Parang wala siyang lakas na tumanggi. Dahan-dahan siyang tumayo. Narinig niya ang kaluskos ng swivel chair nang itulak ni Knox palayo para magbigay ng espasyo. Pagharap niya, nakatitig na ito sa kanya, mga mata’y madilim at puno ng pagnanasa.

anito bago itinapat ang dalawang daliri sa mata niya at itinuro sa akin na parang sinasabing I am watching you bago ito tuluyang lumabas. I just made face with her pero bigla akong napaseryoso nang mapansin ko na nakatingin sa akin ang ama nito. "Can you please sit again, Ms. Sebastian? We will talk about your job," wika nito habang seryosong nakatingin sa akin. His one hand is gesturing me to sit on the chair in front of his table. Umupo naman ako bago ito umupo sa swivel chair nito.