Pose Reference Sitting の小説・ストーリー

"I want to show you something, can I?" Nalilito man ay tumango siya. Itinuro nito ang kanyang swivel chair na para bang sinasabi na umupo siya. Tinalikuran na niya ito at umupo. Habang si Reese naman ay naglakad palapit sa kanyang lamesa. Sa harapan, pumapagitna sa kanila ang kanyang malapad na lamesa. "What is it?" tanong ni Hycent habang tila may hinahanap ang dalaga sa cellphone nito.

Mahirap na at baka makilala ako ng mga bodyguard ng senador. Sa pagsilip ko sa loob, I saw Senator Monteverde seated on the sofa, his posture straight and his expression serious, as if he was deep in thought. Sa tabi niya ay prenteng nakaupo si Jasmine. She was sitting quietly while scrolling through her phone, looking occupied and seemingly unbothered by the heavy atmosphere around them.

Her knees nearly buckled. “Have a seat,” he said quietly. Itinuro nito ang isang bakanteng silya sa harap ng mesa. He remained standing for a bit then sat down on his swivel chair. Every inch like a boss. Her breath hitched. Naupo s'ya sa visitor's chair na itinuro nito.

Nakaupo siya sa kanyang swivel chair at minamasahe ang kanyang batok. "I will be if you sit here." Sabay tapik niya sa kanyang hita. Kumalabog ang dibdib ko. Halos maestatwa ako sa kinatatayuan ko. Nakita ko na noon kung ano ang kaya niyang gawin sa loob ng opisina niya. Napalunok ako at halos napatalon siya sa kanyang kinauupuan. "Nevermind. You can sit there." sabay muwestra sa sofa.

Tumango ito at mahinahong isinara pabalik ang pinto. "Have a sit. Ano nga ba ang pakay mo rito?" aniya rito habang itinuturo ang bakanteng sofa na inupuan kanina ni Pierce. Tila wala itong narinig at lumapit ito sa kinatatayuan niya.

At first, nangangapa pa kami, we’re still familiarizing how we would pose as a partner. “sir, please sit on the chair and mam, are you okay with sitting on his left lap?” the photographer instructed and I nodded. Umupo naman ako sa lap ni mavis uncomfortably. Pakiramdam ko kasi ang bigat ko and at the same time he’s too close.

Hindi ko maintindihan. Nakatitig lang ako sa kaniya, habang sumimsim siya sa kaniyang copita. Nakaupo siya sa bakanteng loveseat sofa sa aking harapan na pang-three seater, ngunit dahil nga malaki ang kaniyang katawan, pang-two seater na lang ‘yon. Nakapatong ang kaniyang kanang bisig sa backrest ng sofa na para bang may inaakbayan siya. Ang kaniyang kaliwa naman ang nakahawak sa kaniyang copita.

Umupo naman ako… pero siguro masyadong komportable ang pagkaka-upo ko kasi naningkit ang mata niya. "You sit like a lazy teenager. Fix your posture," mariin niyang sabi. "Ganito lang talaga ako umupo—" "Not anymore." Lumapit siya at hinila ang balikat ko para ituwid ang likod ko. "There. Straighten your spine, place one ankle over your knee, and keep your chin up." Sinubukan kong sundin ang instructions niya, pero para akong robot na may stiff movements. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa, tapos napailing.

“Hindi ba kayo uupo?” “Kailangan po naming magbantay, ma’am,” sagot ni Marshall sa isang seryosong tinig. Medyo napataas ang kilay ko. “You can guard me while sitting, you know.” Mabilis silang nagpalitan ng tingin, tila nangungusap ang mga mata. After a few seconds, they finally sat down on the far end of the sofa. Ngunit katulad parin ng expression at kilos nila kanina, seryoso, tahimik.

Ilang simpleng usapan lang ay naging komportable na siya. Lumapit ang doktor sa sofa. “Madam, you can lean back here and rest while we talk.” Semi-circular ang sofa sa opisina, may malambot na cushion na mukhang napakakomportableng higaan. Ngunit hindi sanay si Czarina na mag-relax nang ganoon sa harap ng doktor. “Ah… I don’t think that’s a good idea,” nahihiya niyang sabi.