Pose Reference Sitting Novels & Stories

sabi ni Rupert na gumising sa akin mula sa pagkatulala ko. I was zoning out deep inside my subconscious where my dominant self is giving me a pitiful look. I stared at him— he was sitting on the mono-bloc chair in front of me, with his legs on top of the center table in between us. He got this concerned look on his face. May hawak siyang soda can habang nakasandal sa kinauupuan niya. I was sitting on the seat across him— it was a blue lazy couch with cute throw pillows of AOT designs.

"I want to show you something, can I?" Nalilito man ay tumango siya. Itinuro nito ang kanyang swivel chair na para bang sinasabi na umupo siya. Tinalikuran na niya ito at umupo. Habang si Reese naman ay naglakad palapit sa kanyang lamesa. Sa harapan, pumapagitna sa kanila ang kanyang malapad na lamesa. "What is it?" tanong ni Hycent habang tila may hinahanap ang dalaga sa cellphone nito.

Her knees nearly buckled. “Have a seat,” he said quietly. Itinuro nito ang isang bakanteng silya sa harap ng mesa. He remained standing for a bit then sat down on his swivel chair. Every inch like a boss. Her breath hitched. Naupo s'ya sa visitor's chair na itinuro nito.

Nakaupo siya sa kanyang swivel chair at minamasahe ang kanyang batok. "I will be if you sit here." Sabay tapik niya sa kanyang hita. Kumalabog ang dibdib ko. Halos maestatwa ako sa kinatatayuan ko. Nakita ko na noon kung ano ang kaya niyang gawin sa loob ng opisina niya. Napalunok ako at halos napatalon siya sa kanyang kinauupuan. "Nevermind. You can sit there." sabay muwestra sa sofa.

Tumango ito at mahinahong isinara pabalik ang pinto. "Have a sit. Ano nga ba ang pakay mo rito?" aniya rito habang itinuturo ang bakanteng sofa na inupuan kanina ni Pierce. Tila wala itong narinig at lumapit ito sa kinatatayuan niya.

At first, nangangapa pa kami, we’re still familiarizing how we would pose as a partner. “sir, please sit on the chair and mam, are you okay with sitting on his left lap?” the photographer instructed and I nodded. Umupo naman ako sa lap ni mavis uncomfortably. Pakiramdam ko kasi ang bigat ko and at the same time he’s too close.

Hindi ko maintindihan. Nakatitig lang ako sa kaniya, habang sumimsim siya sa kaniyang copita. Nakaupo siya sa bakanteng loveseat sofa sa aking harapan na pang-three seater, ngunit dahil nga malaki ang kaniyang katawan, pang-two seater na lang ‘yon. Nakapatong ang kaniyang kanang bisig sa backrest ng sofa na para bang may inaakbayan siya. Ang kaniyang kaliwa naman ang nakahawak sa kaniyang copita.

Umupo naman ako… pero siguro masyadong komportable ang pagkaka-upo ko kasi naningkit ang mata niya. "You sit like a lazy teenager. Fix your posture," mariin niyang sabi. "Ganito lang talaga ako umupo—" "Not anymore." Lumapit siya at hinila ang balikat ko para ituwid ang likod ko. "There. Straighten your spine, place one ankle over your knee, and keep your chin up." Sinubukan kong sundin ang instructions niya, pero para akong robot na may stiff movements. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa, tapos napailing.

sambit pa nito nang igaya siya patungo sa swivel chair niya. Nakaposisyon na si Merideth. Ang pagkakaupo nito sa ibabaw niya ang nakapagpainit pa sa kanya nang husto. Nakangisi nitong binuksan ang zipper ng kanyang pantalon na nakapagbigay sa kanya ng matindi pang init. Nasa ganoon silang posisyon nang may kumatok sa pinto. Hindi niya tuloy alam ang gagawin. Sa pagkataranta, nahila niya ang babae papatago sa ilalim ng mesa.

Tinitigan lang nito si Zake ng direkta, hindi umiwas, hindi rin ngumiti—walang intensyong makipagbati o makipagkilala. Naglakad si Zake papunta sa kabilang bahagi ng sofa, umupo roon nang maayos. Ayos ang pagkakaupo, ayos ang postura, pero kita ni Kierra na pareho ang pakiramdam niya kay Aiden—pareho silang nakabantay.