Possession Tagalog Novels & Stories

mariing punto nito. Napakuyom ng kanyang kamay nang napakahigpit dahil sa kanyang narinig. “Eunice is mine and she will never be yours!” “Eunice is not a property, so don’t treat her as if she were.,” nagngingitngit na saad ni Iñigo. “She’s is a woman that should be taken care of and be loved.”

Pareho silang nakaposas. Ang malamig na bakal na nakayakap sa kaniyang pulso ay tila nagpapaalala sa kaniya ng sitwasyong kinasasadlakan niya ngayon isang sitwasyong wala siyang balak pasukin. Napabuntong hininga siya na puno ng inis. "Kailangan ba talagang lagyan ng posas? Hindi naman ako tatakas at hindi naman ako kasali sa pinagkakautangan ng kumag na ito."

That is true, bakit naman ako magiging masaya kung ang possessive non na pakinggan. Damn you, pussy. Calm down, you borikat!

sarkastikong balik nito. “Nag-uusap lang kami, for God’s sake! Bakit ka ba ganyan ka-possessive? Nagseselos ka ba?” sigaw niya, puno ng iritasyon. "Because I am, dammit! Yes, I am very possessive when it comes to you! Is that so wrong?" sigaw nito pabalik. Umalingawngaw ang boses nito sa madilim na parking area.

Hindi ‘yung tipong nagmamadali, kundi ‘yung halik na puno ng assurance, possessiveness, at pagmamahal. Naririnig ko pa ang ingay ng mga sasakyan, pero parang kami lang dalawa ang nasa mundo. Nang maghiwalay ang labi namin, bumulong siya, hawak pa rin ang mukha ko, “Dapat ako lang, Scar. Akin ka lang. Okay?” Natatawa pa rin ako, pero ramdam ko ang kilig at tapang ng mga sinabi niya. “Oo na, ikaw lang talaga, Seb. Sayo lang ako.”

possessive. Mabilis akong umiling. Hindi. Imposible. Masyado lang akong nag-iisip. Walang paraan para maging possessive si Johannes Villanova sa akin. Si Fernanda naman, s’yempre, hindi pinalampas ang pagkakataon. Naghalukipkip siya, habang ang mga labi niya ay kumukurba sa isang ngiti, pinagmamasdan ang sitwasyon na parang nanonood ng paborito niyang drama.

“Why? Sayang naman kung itatapon ko—” “I said, itapon mo ’yan!” anito. Galit na talaga. “Give me your valid reason kung bakit ko itatapon? Ang gaganda pa naman nito,” nanghihinayang niyang sabi. “Dammit! I’m fucking jealous! Don’t you get it?” galit pa rin na sabi nito sa kabilang linya. Parang gusto na naman niyang matawa sa inaakto nito. Ang possessive pala nito masyado.

Ang mahalaga naman ay alam kong manok iyon! Marunong pala ito magluto, sabagay... Tita Yessa was a Chef, baka namana nito ang kasanayan ng mama nito sa pagluluto. Tsaka may lahi din itong Italian. Si Don Carlo ay Italian in origin. Nag convert lang ito into Filipino citizenship dahil sa pumanaw na nitong esposa na si Donya Thalia. "Come on, sit down. I know you are hungry." sabi nito bago ako pinaghila ng upuan sa hapag. Kinagat ko ang loob ng aking pisngi para pigilan ang aking emosyon.

Di ba matagal mo Ng engineer Ang lalaking iyon? Pati ba naman Ikaw magsisinungaling sa akin? Akala ko ba kaibigan mo ako? Hindi kita maintindihan Kiel ano bang pinagsasabi mo? Sinundan ko si lovely at Sandro magkasama sila at may anak sila bakit Hindi mo sinabi sa akin? kaibigan mo ako di ba? Ano Ngayon Kong magkasama si Sandro at si Lovely di ba Ikaw Rin Ang may kasalanan Kong bakit umalis si lovely?

Malayo na ito sa pinangyarihan ng landslide. Nakita sila ng mag-asawa na posibleng may-ari ng bahay. Mabilis silang sinaklolohan ng mga ito. "Dumanon kayo, apo!" sabi ng lalaking matanda na ibig sabihin ay tuloy kayo rito. Ilocano ang karaniwang linguwahe sa Baguio City. Agad naman nagdala ng basahan ang matandang babae at isang maliit na palangganang tubig.