Possession Tagalog Novels & Stories

” ultimo boses nito e kasing lamig gaya ng yelo. “What are you doing now?” “Pinapakain ang mga anak ko.” Parang may kirot sa puso niya sa narinig. “Mali ang possessive pronoun na gamit mo sa pangungusap mo.” Sabi niya na ngayon ay pinaglalaruan na ang labi niya. “Pwede ba Max? Anong sadya mo at napatawag ka?” “As I was saying, mali ang possessive pronoun na ginamit mo. Pinapakain mo ang anak natin, hindi lang ‘ko’.”

“‘Diba bagay ka sa akin?” “What?” natatawa kong tanong habang bumababa kami ng hagdan. Isinilid ko rin sa kanyang bulsa ang kanyang cellphone. Napangiti siya. “I said, we look good together.” Napabunghalit ako ng tawa. Magkaiba kaya ang dalawang pangungusap na sinabi niya! “Ang Tagalog ng we look good together ay ang ganda natin pagmasdan kapag magkasama tayo pero puwede ring bagay tayo hindi bagay ka sa akin,” pagtatama ko sa kanya.

Final Chapter Part 2: My Master Is No Longer A Monster Written By: Cristina de Leon MATAPOS ang labang iyon ay iginalang naman ng Slavery District ang resulta ng laban. Dahil siya ang nanalo, ayon sa mga ito, ang hatol niya bilang isang 'traydor' na tumulong sa mga alipin ay nakasalalay na lamang sa magiging desisyon ng hari.

This is a work of fiction. Names, characters, business, events and incidents are the products of the author's imagination. Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual events is purely coincidental. DO NOT PLAGIARIZE! ----------------------------------------------------------------------------------- "Mama, saan po ba tayo pupunta?" tanong ko habang nakasakay kami sa bus. Nakaupo si Mama sa tabi ng bintana habang nasa kandungan niya ang kapatid ko na limang taong gulang.

Patuloy parin ito sa pagtawa na lalo namang kinainis niya. "Baby.. Hindi mo ba naririnig ang salitang conjugal property ? Kung ano ang sayo ay akin at kung ano ang akin ay sayo rin. So technically pag mamay-ari nating dalawa itong condo mo." Mahinahong paliwanag nito sa kanya. Pinigil niya ang magpakita ng inis. Nginisihan niya ito "Hindi naman kaya lugi ako? Isa akong

“You’re mine.” Biglang bumilis ang tibok ng puso niya. He said it like he meant it. Wala itong kangiti-ngiti, seryoso lang siyang tinitigan. Napayuko si Maxine, pilit tinatago ang ngiti. “Hala… possessive,” bulong niya. “Very,” sagot naman nito agad. Tumawa ang mga nakarinig sa kanila. “Kael, magdidate ba kayo?” tanong ng isa.

"B-bakit naman?" "If I love someone, I'll become possessive, I want to own that love. Just like my love to you, Mama. Hindi kita kayang ibigay sa iba, Mama. I can have a possessive love, instead of innocent love." Tigalgal ako kay Erol nang sabihin niya iyon. Umalis si Erol sa lamesa at pumasok sa kwarto. Naiwan sa ere ang kamay kong kanina ay nakahawak sa ulo niya.

Pagtataka ko ang matanda ay may papel na inilabas galing sa dala nitong bag. "Pinapirma ko pa nga ‘yan oh—at alam mo ba, ginamit pa niyang kolateral ang bahay n’yo. Hindi mo ba alam? Ipinagbili niya na sa akin ‘tong lupa’t bahay para pambayad sa utang. May papel akong hawak. Legal ito, hija." Namutla ang mga mata ko at hindi makapaniwala sa mga sinabi nito

Mahigit kalahating oras din namin iyon ginawa at na-enjoy ko naman ito kahit halos lumabas na ang dila ko sa kakasigaw. Marami pa kaming sinubukan kagaya ng paraw sailing. Base sa sinabi ng crew na nag-assist sa amin, ang Paraw ay isang salitang Cebuano para sa isang bangka na may dalawang mga outrigger, na tinatawag na "katig." Nagtatampok ito ng isang malaking crab-claw sail at isang mas maliit na tatsulok na foresail. Karaniwang ginagamit ng mga lokal ang mga bangka na ito para sa pangingisda at pagdadala ng mga kalakal, ngunit sa paglipas ng panahon, ginamit ito para sa paglalayag sa paligid ng isla para sa libangan.

Mas ligtas. Masakit. Lalo sa dibdib. At alam kong hindi lang ito pisikal. Ito 'yung sakit na walang gamot. 'Yung alam mong mahal mo ang isang tao, pero hindi ka kailanman mamahalin pabalik. Tama ba ang desisyong tanggapin ang alok niya na bigyan ng pagkakataon ang pagsasama namin?