Practice Makes Progress Novels & Stories

* * * * * "YOU ARE getting better each day, tito. I must say malaki ang nagiging improvement ng katawan ninyo sa bawat therapy. We should really work on it, para mabilis ang paggaling mo. But I don't mean pressure with that." Ngumiti naman ang papa ni Rain kahit pa halatang hirap na rin ito sa ginagawa nilang excercise, ipinilig nito ang kaniyang ulo, at ang mga mata ay natutuwang dumiretkta kay Art.

Napakunot ang noo ni Maddox at nagsalita ulit, “Huminga ng malalim at mag-focus lamang sa ginagawa. Dahan-dahang tahiin ang sugat upang hindi ito makakaapekto sa pasyente’t mabilis ang recovery nito.” Kumuha siya ng isang instrument katulad ng ginagamit ng intern at dinemo sa dalaga ang gagawin nito. Ang kan’yang galaw ay napaka-smooth at talaga nga namang sobrang galing kung kaya’t labis na namamangha ang mga interns na nakapanuod noon.

Tumawa siya ng awkward bago tumikhim at sabay sabing, "Baka nagkamali lang sila… o baka nagpa-practice?" Mabilis na sulyap ang ibinato ni Richard kina Manager Morgan at Kevin na mabilis namang nakuha ng dalawa ang nais niyang ipahiwatig. "Ah! Oo, practice lang!" agad na sabi ni Kevin, sabay tawa. "Right, right, rehearsal lang 'yan," dugtong ni Manager Morgan habang tumango-tango.

"But it was moved for next week." "Oh, tapos?" Naguguluhan kong tanong. "Sana nagreview ka na lang ngayon. Sayang ang panahon, ang haba pa ng mga araw mo. You should be practicing by now." "That's why I'm picking you up," He smirked. "I can't practice without my patient."

Maybe it's time for me to ask Mama about her condition, right? I spent the following days of the week seriously. Pursigido at binibigay ko ang lahat ng makakaya sa bawat pagsasanay. Mukhang matagal nang napansin ni Mama ang mga kinikilos ko kaya napagdesisyunan na niyang kausapin ako. Another session has been done. Pero hindi naging maganda ang pagtatapos niyon dahil napagsabihan ako ng Prietta. Masaya naman ako sa progress kahit papano.

Pres must really have a lose screw in the head for shipping us together. Mayamaya ay nag-umpisa na kaming magpractice. Everything went like the usual, though everyday feels kinda empty. It's quite sad but i'll get used to it anyway. • to be continued •

“Hindi ko pa alam eh, siguro pwede na sa isang araw pero hindi pa pwedeng magpractice lalo na at hindi basta basta ang laro natin.” “Maiintindihan naman yun ni coach basta makahabol ka bago mag interhigh sumunod ka sa mga payo ng Doctor. Tigas pa naman ng ulo mo.” Bahagya na lang akong natawa ng sabihin yun ni Kendrick. Napakadaldal talaga.

Iyon lang ang kaya niyang gawin sa ngayon. Although hindi pa siya handa para sa exciting yet nakakatakot na part, hindi siya papayag na matutulog lang sila sa gabing iyon ng walang ginagawa. Hindi sila matutulog ng maaga, okay? Hindi sila matutulog ng hindi nila natututunan kung paano ang tamang paghalik. "Practice makes perfect, right?" tanong pa ni Amarra. Nag-angat siya ng paningin saka tinitigan ang asawang napalunok na lang.

sagot ng doktor. "May ibibigay nga pala akong set ng rehabilitation exercises sa iyo," dugtong ni Dr. Allen habang may isinusulat sa kanyang logbook. "Base sa resulta ng acupuncture natin nitong mga nakaraang araw, magandang masimulan mo na itong praktisin. Sariling gawa ito ng teacher ko at bago pa lang na ipinapakilala sa mga pasyente. Subukan mo." Bahagyang natawa ang doktor kaya napatingin sa kanya si Shuvee.

Kinailangan niyang iwaksi ang kanyang intensyon na magkaroon pa ng ilan. Gayunpaman, pinag-isipan niya ito. Naramdaman na niya na malapit na siyang mag-improve. Ito ay isang bagay na mangyayari sa kalaunan, kaya hindi niya kailangang magmadali. Hangga't patuloy siyang nagsasanay nang maayos, magagawa niyang makapasok sa Intermediate Innate Stage sa loob ng wala pang isang buwan