Practice Makes Progress Novels & Stories

Kinailangan niyang iwaksi ang kanyang intensyon na magkaroon pa ng ilan. Gayunpaman, pinag-isipan niya ito. Naramdaman na niya na malapit na siyang mag-improve. Ito ay isang bagay na mangyayari sa kalaunan, kaya hindi niya kailangang magmadali. Hangga't patuloy siyang nagsasanay nang maayos, magagawa niyang makapasok sa Intermediate Innate Stage sa loob ng wala pang isang buwan

bulong niya. Sinubukan kong gayahin iyong ginagawa niya, pero hindi ko alam kung tama ba ang ginagawa ko. "Tama ba?" Umiling siya. "Practice will make you an expert," sagot niya, bago muling inangkin ang mga labi ko. Hinihingal ako nang humiwalay siya. "Okay na ba?" tanong ko pero umiling siya. Nakasimangot naman ako.

Nagmano ako agad kay Mama pagkapasok ko aa loob. "Mano po, Ma," turan ko. "God bless you, anak. Kumusta naman ang practice n'yo?" tanong niya. "Okay naman po, Ma. May progress naman at marami po kaming nagawa kanina," tugon ko. "Mabuti naman kung gano'n," ani Mama.

Yun din naman ang sabi ni Nanay Mildred sa akin. Kailangan kong magpalakas para maka-recover agad ako. Small progress each day. Baby steps for me towards my healing. Little progress is still a progress sabi ng doctor. No need for big progress ang importante ay gumaling ako kahit paunti-unti lang.

BAKAS ang hirap sa mukha ni Dustin habang inaangat nito ang kanyang paa. Wala mang pagbabago dahil hindi naman umangat kahit kaunti pero kitang-kita naming lahat 'yong effort niya dahil sa pagdaing nito. "That's fine. Don't force yourself if you still can't do it. Marami pang mga araw. Magagalaw mo rin iyan nang hindi na masakit. Kailangan lang ng practice at pahinga," ani ni Doc.

Mitch Halos araw-araw na kaming nakababad sa practice dahil papalapit na ang finals, at ramdam ko ang bigat ng bawat scrim na nilalaro namin. Paulit-ulit naming inaayos ang strategies, ina-adjust ang galaw ng bawat isa, at tinitiyak na walang sablay sa execution.

He commanded again kaya buong loob at pwersa ko na namang sinubukang itaas ang kanang braso. But minutes had passed ay hanggang pagalaw lang ang nagagawa nito at di ko ito magawang iangat. "It's fine, it's fine. Don't force yourself too much. As long as we see big improvements then it's a big achievement for you and we will be expecting bigger sooner." Positibong wika ni Dr. Smith na ikinasang ayon ko at ikinatango ng marahan.

Ang kanyang mga paggalaw ay mukhang hindi kapani-paniwalang sinasanay. Ang mga paggalaw na iyon ay parang ginawa na ng sampu-sampung libong beses. Walang pagdadalawang-isip at ni isang pagkakamali. Nang tingnan iyon ay tumaas ang isang kilay ni Rudy. Bulong ni Grayson, "Mukhang maraming nagpraktis ng liquifying materials ang lalaking ito. Kahit ako ay kapantay lang niya. Nakakagulat."

But he still didn't do anything. Kinuha niya lang ang unan sa tabi ko at niyakap ito. Wala naman siyang ginawa, akala ko'y papalag. "Kahit hindi ako mag-practice, I can say... I am good enough. You will never moan and call me when I am not performing well." Gago! Nakakahiya! Binalikan pa talaga 'yong ginawa namin last week? Gago talaga! Ayaw ko na.

And maybe… uneasy. Lumapit siya ng kaunti. Hindi threatening. Pero close enough para maramdaman ko yung presensiya niya. Halos hindi ko namalayan na ilang segundo ko pa lang pinigilan huminga. “You need to practice,” kalmado niyang paliwanag. “And I won’t let you skip a day.” “Hindi naman ako mag-skip—” “You will,” putol niya, “pag ikaw lang mag-isa.”