Practice Makes Progress Novels & Stories

bulong niya. Sinubukan kong gayahin iyong ginagawa niya, pero hindi ko alam kung tama ba ang ginagawa ko. "Tama ba?" Umiling siya. "Practice will make you an expert," sagot niya, bago muling inangkin ang mga labi ko. Hinihingal ako nang humiwalay siya. "Okay na ba?" tanong ko pero umiling siya. Nakasimangot naman ako.

Yun din naman ang sabi ni Nanay Mildred sa akin. Kailangan kong magpalakas para maka-recover agad ako. Small progress each day. Baby steps for me towards my healing. Little progress is still a progress sabi ng doctor. No need for big progress ang importante ay gumaling ako kahit paunti-unti lang.

BAKAS ang hirap sa mukha ni Dustin habang inaangat nito ang kanyang paa. Wala mang pagbabago dahil hindi naman umangat kahit kaunti pero kitang-kita naming lahat 'yong effort niya dahil sa pagdaing nito. "That's fine. Don't force yourself if you still can't do it. Marami pang mga araw. Magagalaw mo rin iyan nang hindi na masakit. Kailangan lang ng practice at pahinga," ani ni Doc.

Mitch Halos araw-araw na kaming nakababad sa practice dahil papalapit na ang finals, at ramdam ko ang bigat ng bawat scrim na nilalaro namin. Paulit-ulit naming inaayos ang strategies, ina-adjust ang galaw ng bawat isa, at tinitiyak na walang sablay sa execution.

He commanded again kaya buong loob at pwersa ko na namang sinubukang itaas ang kanang braso. But minutes had passed ay hanggang pagalaw lang ang nagagawa nito at di ko ito magawang iangat. "It's fine, it's fine. Don't force yourself too much. As long as we see big improvements then it's a big achievement for you and we will be expecting bigger sooner." Positibong wika ni Dr. Smith na ikinasang ayon ko at ikinatango ng marahan.

dagdag ni Paul. Sa totoo lang, mabilis matuto si Jasmine. Sa una, medyo nahirapan pa siya, pero ilang hakbang lang, nasusundan niya agad ang mga itinuturo. Sa loob ng isang umaga, natapos na nila ang basic steps at nagsimula na silang mag-practice na parang tunay na magkapareha. “Parang… masyado tayong magkadikit,” sabi ni Jasmine, medyo naiilang.

Kumapit siya rito at nagtanong gamit ang isang matamis at naglalambing na boses, "Kailan ka ba talaga matatapos..." Sumagot si Aless.. "Masasanay ka rin, malalaman mo lang ang sagot kapag ginagawa na natin." Pwede ba talagang gamitin ang katagang "practice makes perfect" sa ganitong bagay? Gaano katagal ba bago masanay roon? Hindi ba't parang isang malalim na hukay ito na walang katapusan?

Humiwalay ako sa yakap at tinignan siya. “So now that you passed the audition, it’s a great achievement. You got out of your comfort zone. It's progress. What you did was one step towards your goal. And no matter how slow the process may be, it’s okay. One step at a time.” “I am proud of you, Nico.” Nakita ko ang unti-unting pagsilay ng ngiti sa mukha niya. “They said we will have practices every Friday.” “Oh? It means magiging busy ka na?”

Mukhang nag-improve siya ng kahit kaunti. Nang makita ito, tumaas ang kumpiyansa ni Gerald. Pakiramdam niya ay nag-develop na siya. Kung patuloy siyang magsasanay, paniguradong magtatagumpay siya. Sa pag-iisip nito, sinimulan ni Gerald ang kanyang pangatlong pagsubok.

NANG araw ding iyon ay nagsimula kaming mag-practice ng mga basic steps. Sa una, paa lang ang pinapagawa ko sa kanila para makabisa nila ang bawat galaw ng mga paa. Nang medyo makuha na nila ay sinunod ko naman ang mga kamay kasabay ang mga paa.