Predestined In Tagalog 소설 & 이야기

“Mamahalin kita hanggang sa huli ng panahon.” Pagkatapos, kumuha ako ng singsing na binili ko para sa kanya—isang simpleng ginto na singsing na may maliit na bato—and isinuot sa kanyang kanang daliri. “Ito ang aking pangako sa iyo, Zeus,” sabi ko. “Mamahalin kita hanggang sa huli ng panahon.” “Sa ngalan ng Ama, ng Anak, at ng Espiritu Santo,” sabi ni Padre Juan. “Ipinagbubunyi ko kayo bilang mag-asawa. Maaari mo nang halikan ang iyong asawa.”

Hindi lang siya isang asawa ngayon—isa na rin siyang ama. --- Pangalan ng Sanggol Habang pinagmamasdan nila ang kanilang anak, nagtanong si Sebastian, "Ano ang gusto mong ipangalan sa kanya, mahal?" Saglit na nag-isip si Marina bago ngumiti. "Gusto kong may kahulugan ang pangalan niya. Paano kung… 'Santino Gabriel Monteclaro'?" Napangiti si Sebastian. "Santino, nangangahulugang 'banal.' At Gabriel, mula sa anghel na tagapagbalita ng Diyos… Napakaganda, mahal."

‎Mas totoo. ‎At mas delikado. ‎“Pero isang bagay lang ang sigurado,” dagdag niya. ‎Tumingin siya diretso sa akin. ‎“At hindi na kita bibitawan.” ‎ ‎

Kahit papaano ay sinabi namin kay Lazarus ang nangyari kay Keriza, ramdam ko na nag-aalala na din siya pero hindi kasi siya hinayaan ni Keriza na mag-explain, ayoko din pangunahan ang desis’yon ni Keriza. “Hindi ko inaakala na hahantong sa ganito ang lahat,” Lariza said while she was still driving her car. “Ako din, hindi ko alam kung sinasadya ba talaga ‘to ng tadhana para magka-hiwalay sila or sadiyang higad lang ‘yung girl?” I laughed. “kahit kailan ka talaga, unexpected talaga ang lahat.” she said. Yeah she’s right naman. We will never know what will happen next. Destined are sometimes good pero minsan ay hindi kasi minsan kahit anong pilit mong labanan ang lahat, masakit pa din ang kaha

"Oh? Kakaiba? Ano ang ibig mong sabihin, Jam?" "Ganito ho kasi 'yan," panimula ko, ibinaba ko ang aking kutsara at tinipon ang aking seryosong mukha upang maging kapanipaniwala. "Sa amin ho sa Batangas, may paniniwala kami na kapag ang isang lugar ay may mahabang pasilyo na laging madilim ang dulo, doon ho madalas tumambay ang mga 'ligaw na anino.' Sila ho 'yung mga espiritu ng mga taong hindi matahimik dahil may nais silang ipahiwatig sa mga buhay." "Talaga, hija?" halatang-halata ang matinding interes sa boses ni Tita Selena, habang unti-unting nakakalimutan ang kaniyang pagkain. "Anong klaseng ipinahihiwatig?"

Nakalimutang may ibang tao pala sa paligid. Pinigilan ni Dante ang matawa nang marinig ang pinag uusapan ng dalawang ginoo. Masaya sila at bumalik na ang pagkakaibigan ng dalawa na nasira noon. Pagtingin niya kay Troy na siyang tumikhim ay halatang hindi pa rin komportable na ang young master nila ay ikakasal sa kapwa lalaki.

Mas ligtas. Masakit. Lalo sa dibdib. At alam kong hindi lang ito pisikal. Ito 'yung sakit na walang gamot. 'Yung alam mong mahal mo ang isang tao, pero hindi ka kailanman mamahalin pabalik. Tama ba ang desisyong tanggapin ang alok niya na bigyan ng pagkakataon ang pagsasama namin?

If you’re confused, Sereia is Bisaya (Living in the Gensan, Philippines) and for those who couldn’t understand the language, I put the translation in every sentence na may Bisaya. Hope you’ll understand! Happy reading ♥️💜

Pero bakit sa panahon na ito pa lumalabas ang iba sa mga itinatago niya? “Let’s go!” Sigaw ng lahat. Excited silang lahat syempre kahit na ako dahil sa Palawan kami mismo pupunta. Mukha ngang hindi lang one day ang magaganap dahil halos sila gusto nilang puntahan lahat ng may magagandang lugar at tanawin doon. We make sure din namin na kasama namin si Nanny Josefa at makakapag relax ito.

"Hindi ah! Ni hindi ko nga alam ang pangalan ng isang 'yun, eh." "Kapag nagkita pa kayo ng isang 'yun sa ikatlong pagkakataon, maniniwala na talaga ako sa destiny. Yieee!" Hindi ko talaga maintindihan kung papaanong napakabilis para sa ibang tao na magbigay ng malisya. Tsaka anong destiny? Hindi ba pwedeng coincidence lang kasi nasa iisang lugar kami? Ay, ewan!