Prideful Quotes นิยาย & เรื่องราว

"Sige, susuli ko nalang yan sakanya ngayon." "Di joke lang ano ka ba, nabigay na nya tapos isusuli mo pa. Asan ba yong pride mo Yana?" "Ang aga-aga tapos hinahanapan mo ako ng sabon, kung wala nang sabon di bumili ka na den. Dapat surf nalang bilhin mo wag na 'yong pride!" Inis akong napakamot sa ulo ko. Mukha ba akong nagtatago ng pride?

“Tulad nga po ng sabi nila na yakapin ang iyong sarili at maging proud dahil walang gagawa nito para sa'yo kundi ang sarili mo lang.” “Yeah, I agree with you.” Sabat ni Patrick. Ngunit ma-pride talaga ako kaya hindi ko siya hinaharap. “Proud ka talaga sa sarili mong katangahan kasi wala naman ibang gagawa niyan kundi ikaw lang.”

"Hay! Masyado ka kasing nega kung mag-isip. Madadala naman iyan sa maayos na usapan eh! Ang hirap kasi sayo, masyadong mataas ang pride mo. Pwede ba kahit isang beses, ibaba mo naman ang pride mo? Baka kung sakaling gawin mo iyon, maawa sayo si Zionn Montallejo at hindi na kayo paalisin diyan..." Muli akong napairap. "At iyon ang hinding-hindi ko gagawin, Kar. Hindi ko kailangan ang awa ninuman. Hindi ko ibaba ang pride ko para lamang paamuhin ang lalaking iyon..." ani ko rito. "Kar, masyado ko ng kilala ang mga taong kagaya nila. Sila 'yong tipong kahit anong gawin ng isang tao, matigas pa rin ang puso nila para rito. Pareho lang din sila sa mga kamag-anak ni Itay... Mga matapobre."

Tingnan natin kung saan banda ang pride mo sa ugali ko ngayon na dinaig pa ang may dalaw. “Taste your own taste.” ***** LMCD22

dagdag pa niya. “At proud ka pa talagang marami kang ikinama?” tinaasan ko siya ng isang kilay. “Sa haba-haba ng sinabi ko, iyan talaga ang tumataka sa isip mo?” hindi makapaniwalang saad niya. Hindi ako umimik at sinamaan lang siya ng tingin. “Being honest is different from being proud. I was just telling the truth–” “Ang sakit naman ng katotohanan mo.”

“Dapat nagsabi ka na lang sa'min kung kailangan mo ng pera… Ngayon, kita mo? Inatake ang tatay mo at di man lang niya masabi kung sino yun o manghingi man lang ng hustisya. Kinailangan mong magdusa dahil sa pride mo dahil sumama ka sa mga hindi matitino.” Kahit na may simpatya sa mga salita ni Mel, hindi ito nakita sa ekspresyon niya—sa halip, may bakas pa ng pagkamuhi rito.

"Gusto kong sabihing proud ako sa'yo. Yeah, I am truly proud of you. Binabawi ko na 'yung sinabi ko noon Art, hindi ka duwag. Hindi kana lang puppet ng mommy mo ngayon. Hindi na ikaw 'yung batang takot maparusahan at ma-ipadala sa America. "You're not the same anymore. Hindi ko ito na-pansin noon, nakakalungkot na hindi ako 'yung kasama mo noong mga araw na 'yun. I failed to wipe your tears and pat your shoulder when you needed. It's sad to think that I've been so harsh of you years ago, I've been so selfish and close minded. Nakaka-panghinayang pero ano pa bang magagawa ko? It's past, what matters is the current time. And since I'm still here and you're still lending me your ear, then I'll

Napabuntong hininga siya ng malalim. “Liv, it’s about time na lunukin mo yang pride mo!” Giit ni Tonet sa kanya, “Tingnan mo nga ang sarili mo. Palagay mo ba masaya ka ngayon dahil sa pride mong yan? Gusto mo bang matulad sakin, ha?” Kumunot ang nuo niya.

"Aren't you proud of me? I can protect the person who is important to me now." ----- Third Person's POV "Aren't you proud of me? I can protect the person who is important to me now." Pagkatapos niyang sabihin iyon ay tuluyan na siyang nawalan ng malay. Napailing siya bago tinitigan ang mukha ng dalaga. "I am, Sia. I am so proud of you. I am always proud of you," bulong nito sa sarili at napatayo ng makarinig ng katok mula sa pintuan.

Paliwanag ko, hindi ko na kinwento ng buo pero at least hindi na kami nag away. “I’m hearing a what if’s here.” Napatingin ako kay Alex na nakatingin pa rin sakin at nag hihintay ng susunod ko na sasabihin. I sighed. “But earlier, I realized na pride ko lang naman talaga ang pumipigil sakin. He’s always been showy with his feelings, hindi nya ko hinahayaan na mangapa, kung ano ba talaga kami, samin dalawa, ako lang naman ang hindi sure kung ano ba dapat ang gawin ko, and kanina, naisip ko na, masyado ko na talaga syang sinasaktan, na ako lang naman talaga.” I said, hindi ko na dinugsungan dahil feeling ko maiiyak na rin ako, this was the first time I became vocal sa lahat ng nararamdaman ko,