Psychology Tagalog Novels & Stories

Maga ang pisngi, may malaking paso sa kamay, malaking pasa sa braso gawa ng paghaklit sa kaniya ng asawa, at bukol sa ulo na tinamo niya mula sa pagkakatulak nito. “I-I’m tired . . . B-but I love him. H-he saved my life, at nangako akong sa kaniya ko lang iaalay ang buong buhay ko,” aniya na nangangatal ang mga labi. Napatingala at napatapik sa noo si Shamy. “My God, Alessandra! Kalimutan mo na ang pangako mong iyan! Martir ka ba, ha? Physical attack enjoyer ka ba, ha? Iyan ba ang love language para sa ’yo? Wake up!” Kulang na lang ay sampalin siya nito.

seryosong sagot ko "Yeah, nakaraan na iyun pero alam kong alam mo na mahirap kalimutan. Alam kong nasa puso mo pa rin ang sugat na dulot ng nakaraan at alam kong mahirap para sa iyo na kalimutan ang lahat-lahat." seryoso niyang wika

Saglit lang akong sumuka at nang makabawi ay nilinis ko ang bathroom at aking sarili bago siya hinarap. "I'm fine, Cha. Medyo masama lang pakiramdam ko," sabi ko. "Hatid na kaya muna kita sa inyo para makapagpahinga ka?" Tumango naman ako sa alok niya. Nagpaalam ako kay Papa at sa mga tao roon na uuwi muna ako. Hinatid ako ni Cha sa amin pero balak ko ring lumabas dahil ilang beses na nangyari sa akin ang pagsusuka.

3rd Person POV Sino nga ba hindi pangarap na maikasal?. Ang maikasal sa lalaking pinakamamahal mo. Ang magsuot nang puting gown at belo habang naglalakad papuntang altar. Kung saan sa dulo noon ay naghihintay ang taong pinakamamahal mo. Kasabay nang musikang malumanay na sumasabay sa bawat mong hakbang. Habang ang oras ay nasa inyo lamang dalawa. At ang mga mata nyo ay nakatitig lamang sa isa't isa. Ang atensyon nang mga tao ay pawang sa inyo lamang rin dalawa. Hindi ba't ang sarap sa pakiramdam?. Ang saya'y walang paglagyan. Dahil sa wakas ang pagiisang dibdib ninyong dalawa ay masasaksihan rin ng lahat. Hindi lamang sa mata nang madla. Kung hindi, lalong lalo na sa mata nang Panginoon.

Hindi lang kasi simpleng away o samaan ng loob ang mayroon sa amin na gaya ng iniisip niya. “I’m sorry… kasalanan ko. Mali naman talaga na hindi ko ipinaalam sa `yo kung ano talagang klaseng pill ang ibinigay ko sa `yo. Alam ko kasi kung gaano ka ka-prudish at gusto ko lang naman talagang makatulong. But instead of helping, I think I just put you into a big trouble. Sorry talaga, girl. Alam kong hindi maaayos ng ‘sorry’ ko ang lahat. Pero puwede kitang damayan sa lahat ng pinagdadaanan mo ngayon. Umiyak ka lang kung kailangan. Baka makatulong maski paano.”

I want more than this— AGAD akong napaupo mula sa pagkakahiga. Natampal ko ang aking noo ng mapagtanto ang nangyari. What was that? Why did I dream of that? I sighed before laying in my bed again. I'm almost there, malapit na akong mabaliw.

"Don't you think masyado ng marami naitulong ko sayo. Look Im not god for real I'm only god of love kaya kita tinutulungan at wala na kong pwedeng sabihin kasi magugulo ang oras pag-ginawa ko yon kaya ang masasabi ko lang good luck. Alam mo na isa akong mataas na uri ng anghel kumpara sayo na tao mas magugulo ko ang oras. Pero sana kahit tao ka wag mo masyadong guluhin ang oras. Baka mapadali ang kinakatakutan mo." Yon lang at nawala na naman to and everything move again sayang di man lang ako naka kiss kay M. At ano bang ibig sabihin ng batang yon naguguluhan na ko? Takte ano ba yon nakakakaba. Ano na mangyayari? Gusto ko tuloy yakapin si M. Takot na takot talaga ako.

Kumurap ako at tumango. "Kinda," I said. He stared at me for a moment. Kunot ang noo. "Concentrate, Maia," aniya, tila nahihirapan. Kumunot ang noo ko. "What? I am concentrating," giit ko. He just sighed and continued explaining that part to me again. Well, not bad. May naintindihan ako matapos niyang ipaliwanag ulit iyon. This time, nakinig na talaga ako ng mabuti.

Doon ko lang napansin na ansakit sa balat ng init kaya pala sila naka long sleeves "Englishera pala iyan Karyo , halatang Mayaman at naligaw lang dito, mga Taga Manila " Nagtawanan sila , teka Anong meron hindi ba nila alam na naiintindihan ko sila .Napangiti ako ng awkward dahil wala ako sa mood para magalit "Sorry po pero nakakapag Tagalog naman po ako " bigla akong nahiya nang Ngumiti ang Manong na halos katabi ko na

ALIPIN C25 ANTHONY POV Mag-isang buwan na kami ni Abegail dito sa Korea, malapit na rin kaming umuwi dahil isang buwan lang naman ang bakasyon ni Abegail. “Love, what are you thinking about?” Tanong niya habang yumakap sa aking likod. “Nothing Love,” “You know Love, ma-miss na naman kita,” “Why? if we go back in Philippines, lagi pa rin naman tayong magkikita?”