Quote For Today About Life Novels & Stories

Halatang wala siyang maisasagot sa tanong ko. "Hindi mo masagot, diba? Walang katumbas na halaga ng salapi ang buhay ng isang tao. You can't buy life in the market. Mag-sorry ka." "Why would I do that?" "Sinabihan mo pa siyang tatanga-tanga." "Kasi totoo naman."

paliwanag ni Tita Gerald. “Hindi pa ba malinaw sa inyo? Sinadya ko talagang hindi sabihin, kasi ayokong naroon kayo sa birthday party ko. Oo, hindi kayo invited doon. Ayokong makita ang mga pagmumukha ninyo sa party ko, kaya wala na kayong dapat pang malaman, lalo na sa mga pinaggagagawa ko sa buhay ko,” galit ko pang sabi sa kanila. “Isa pa, matanda na ako. Hindi ko na kailangan ng mga suggestion ninyo sa buhay ko, suggestion na alam kong hindi naman maganda. Mga business at buhay-pamilya ninyo nga puro kapalpakan, tapos gusto ninyong sumunod ako sa mga gusto ninyo, hindi, sarili kong gusto ang susundin ko.”

Ano ngayon? ‘Kung sabagay, Jane, ang buhay mo ay wala lang. Wala itong halaga. Sa sobrang wala nitong halaga kahit na ipusta mo ito ng basta. Sa sandaling ang buhay mo ay nakasalalay, ang iyong buhay ay hindi na ikaw ang nagmamay ari. Ito ay isang bagay na kapalit ng isang deal. Tutal ito ay isang deal, syempre ang deal ay pwedeng hindi matuloy… Jane, hindi mo kailangan malungkot. Simula ng mamatay si Luka, wala ng kailangan pang iyakan! Kahit na si Sean Stewart!’

“Pero tingnan niyo! Bare minimum lang ang inorder nila dito! Nagse-celebrate sila ng birthday, pwede hindi nila kayang bumili ng cake! Tingnan niyo naman silang dalawa, malamang inubos niya ang lahat ng kanyang life savings para lang makapasok dito! Hahahahaha! "Well, hindi na kita guguluhin pa. Kaya pala pinag-uusapan ng mga kapitbahay ni Queta na hindi siya kumakain ng hapunan-at kahit tanghalian, at ang meron lang siya ay isang bowl ng simpleng kanin. Akala ko pa naman sinusubukan niya lang magpapayat, pero sa palagay ko ay wala siyang pera para sa pagkain!" Pagkatapos magsalita ni Linda, itinuwid niya ang kanyang mga braso at lumayo.

Tila tila negatibo ang pag iisip niya, na para bang hindi mahalaga ang buhay kahit na naging masama ito; parang mas nagdurusa siya ng sobra. “Maganda ang sitwasyon ni Zoe ngayon. Nagaral siya magluto,” ANg sabi ni Cordy. “Inimbita niya pa kami ni Quinn sa bahay niya tuwing may oras kami para subukan ang luto niya.” “Oo,” Ang sagot ni Jay. “Maganda rin ang meron sa pagitan nila ni Bob,” Ang dagdag ni Cordy. “Hindi ko sila aabalahin,” Ang pangako ni Jay.

Nasimangot si Gian, hindi nauunawaan ang ibig sabihin ng tanong ni Zecky. Ngunit kung pinahihintulutan siyang pumili, tiyak na magiging buhay ito, at kahit gaano karaming pera ang hindi ginugol, walang kabuluhan. "Guro, siyempre ito ayLife ay mas mahalaga, kung ang buhay ay nawala, walang halaga ng pera ang magkakaroon ng isang pagkakataon na gugugol. Sabi ni Gian.

Pero sabi ko kahit para nalang sa sarili niya. Babalik pa kaya siya? O dun na siya sa America magsstay for good? Damn it! Why would I think about him? When I already have someone else? Paglingon ko sa may pader nandoon nanaman yung quotes na "Life is like a camera. Focus on what's important and you'll capture it perfectly." Napanguso nalang ako sa nabasa. Siniko ako ni Khyla dahilan para mapalingon ako sakanya.

tanong agad ni Vince. "Pwede bang magsalita ka ng parang tao?" iritado pero banayad ang boses ni Luna. Nagkamot ng ilong si Vince. "A—ano, gusto mo ba uminom mamaya?" "Sige. Tara." Ngayong parang patay na rin ang kaluluwa niya, hindi ba’t may karapatan siyang magpakasaya? "Habang may pera pa, dapat ini-enjoy ang buhay," bulong niya sa sarili.

“Mas nag-aalala ka pa r’yan sa walang kwenta mong sasakyan kaysa sa akin na muntik mo nang masagasaan? Anong akala mo sa buhay ko, patapon?” “Walang kwenta?” Natatawa nitong sinuklay ang kanyang buhok. “Look, lady. This car costs more than your very life. I don't care if you end up in the hospital bed or dead. My car is valuable and your life is worthless.” “Tarantado ka, ah! Anong karapatan mong sabihin na walang kwenta ang buhay ko? Hoy! Hindi porke’t mayaman ka ay may karapatan ka nang maliitin ang kapuwa mo!”

Siguro dahil, kinababakasan niya iyon ng kainosentihan… “Bakit mo iisipin ang sasabihin sa ‘yo ng ibang tao? Wala silang pakialam sa buhay mo. Basta kilala mo ang sarili mo at wala kang tinatapakan, who cares whatever they think and say? Saka, sino ba ang maysabi na matanda na ang kuwarenta? Life begins at fourty. Huwag mong kalimutan ‘yan. Ako nga, 41 na. Do I look older than my age?”