Quotes About Coffee And Life の小説・ストーリー

“Then let’s make sure this time, it doesn’t fall apart. I’ll help you.” Napatawa ako ng mahina. “Help me? You don’t even drink coffee.” “Then I’ll learn to love it,” sabi niya, sabay kindat. “If that means seeing you smile again.” “Tungkol ba ito sa mga bashing online?” tanong ni Leonard, seryoso ang tono. “’Yung mga bad comments tungkol sa coffee and pastries mo? You already explained, di ba? You said may nangyaring sabotage.”

Naguumpisa na akong mag brew ng coffee granules, paniguradong maghahanap ng kape ang mga mangingisdang pumapalaot sa gabi. Hanggang sa isa sa mangingisda ang pumasok, si Kuya Jeffrey, siya yung unang beses na pinagbilhan ko ng pusit at hipon noon, at isa rin sa tumulong na gawin itong café. “May kapeng barako ka ba riyan Elena, tsaka pang laman tiyan babaunin lang namin.” saad nito.

Mas gusto ni Roscoe ang kape na creamy, but not that sweet. “Well, that’s already in the past. His taste in coffee has changed now. Mas gusto na rin niya ngayon ang mapait na kape. He told me that dark coffee reminds him the darkness and bitterness he had felt in his entire life. Na ang pait ng kape ang bumubuhay sa kanyang sistema, at nagpapaalala na ang buhay ay hindi laging puno ng tamis o kasiyahan, minsan ay may pait, panloloko, at kadiliman ding nangyayari sa ating buhay. And that made him live, the bitterness of life, the bitterness of coffee.”

“So… coffee after a long day? Hindi ka ba sawang-sawa na sa kape?” “Coffee is not just caffeine,” sagot ni Seiichi, tiningnan siya saglit. “It’s an excuse. To slow down. To… be with someone.” Napatingin siya sa harap, pilit pinapabagal ang tibok ng puso niya. “So sino ‘yung someone ngayon?” “You,” sagot niya, diretso pero may bahagyang ngiti. ---

Huminga ako nang malalim, ngumiti kahit walang dahilan, at bumulong, “This is why coffee should never be sweet.” Pagdating ng hapon, pagod na pagod na ako kahit first day pa lang, habang siya naman kalmado pa rin, parang vampire na nabubuhay sa stress ng iba, tapos bigla niyang sinabi, parang afterthought lang. “Make another coffee.” Napatingin ako sa kanya, pilosopo smile activated. “Black?” tanong ko. “Yes.” “No sweetness?” dagdag ko. “None.”

Pagdating namin sa isang café, natuwa ako agad sa mga hugot quotes na nakapaskil sa paligid. I enjoyed reading them. Kaya hindi ko mapigilang basahin iyon ng malakas kay Nick. Pero nung binigay niya sa akin ang aking kape at bumitaw ng ganuung salita, Nabigla talaga ako. Grabeh ang kaba ko. Ang seryoso ng kanyang pagkakasabi. Akala ko, nagko-confess na naman siya, tulad nung isang araw. Grabe ang pagkabog ng dibdib ko.

Salamat sa pagiging kaibigan, sa pagiging matapat, at sa pagtulong sa akin noong panahong hindi ko alam kung paano magsisimula muli. Masaya akong marinig ang tungkol sa bagong kabanata ng buhay mo. Ang coffee shop mo ay tunog perpekto para sa iyo—isang lugar kung saan maaari mong pagsamahin ang sining at pakikipagkapwa. Sigurado akong magiging matagumpay ka.

Dumaraan ang mga tao—may nagmamadali, may nagkukuwentuhan, may may hawak na kape na parang iyon lang ang problema nila sa araw na iyon. Ganito ba dapat ang buhay? Hindi marangya. Hindi perpekto. Pero malaya. Humigop siya ng kape at napapikit. Hindi niya inaasahang mapapaisip siya nang ganito. Akala niya sanay na siya sa bigat. Sa responsibilidad. Sa desisyong ginawa para sa kanya. Pero sa gitna ng café na ito, sa pagitan ng mga basag na liwanag at tunog ng kutsarita sa tasa, biglang naging malinaw ang tanong na matagal niyang iniiwasan.

Kaya hindi na rin ako nakapag-breakfast. "Thanks for this," I said to Jelyn as I showed her the cup before I sipped on it. Upon tasting the coffee, I suddenly feel like I can conquer the world. God, I really can't last a day without coffee. Pakiramdam ko wala akong energy kapag walang kape. "How did you know I didn't have breakfast? And how much did you spend on this? Transfer ko na lang sa 'yo," I added quickly. "Po?" Jelyn asked, confused.

Gutom na ako at hindi na ako mag-iinarte pa. "So, you will not join me this afternoon's press conference?" Tanong nito sa akin at uminom ito ng kape. He had coffee this morning, and now he's taking coffee again. That's too much caffeine. It may cause palpitation. "I'll work with the investigation. So I won't be around." Sagot ko sa kanya at sumubo ako ng pasta na napapangiwi ako sa lasa, hindi naman pangit ang lasa, but it's just too sour for my taste. I don't know but it's just that, Italian food are not my thing.