روايات وقصص ضمن Quotes About Freedom Of Expression

“Kaya nga hindi ako bumalik sa bahay nang naki-usap si Chantal. Kaya nga hindi ko sinasabi.” Tumango naman ang kanyang tiyuhin, ngunit lumapit ito at humawak sa kanyang kamay. “Hindi kita pinipilit. Pero huwag mong hayaang ang galit ang magdikta ng lahat ng desisyon mo.” “Sometimes… the truth, no matter how painful, sets us free.” Napayuko si Seraphina, at sa unang pagkakataon matapos ang mahaba-habang araw, tumulo rin ang luha niya.

Maybe warning, maybe reminder. Either way, we didn’t flinch. “Justice isn’t the end. It’s the echo that asks what we’ll do with our freedom.”

baling ko sa kanya habang nakataas ang isa kong kilay. "Namimihasa ka na nang tinatarayan mo 'ko Jessa, alam mong ayoko ng ganiyang ugali," seryosong saad niya at pakiramdam ko tuloy gustong umakyat ng lahat ng dugo ko sa ulo ko. Bakit parang wala na 'kong freedom of expression pagdating sa kanya? Eh, siya naman din 'tong may kasalanan?

Napalingon naman sa kaniya si Alily at bakas ang pagiging skeptikal nito sa itinuran niya. “Ano’ng ipinaglalaban mo? Galit na galit, gustong sumugod? Well, punta ka na iche-cheer pa kita,” sarkastikong ani Alily sabay halukipkip. “Gaga, bawal na ba akong magkomento? Hoy, may Right of Self Expression tayo or ang Freedom of speech, noh, huwag kang oa riyan, nasa Article 3 of Bill of Rights iyan ng Philippine constitution,” paliwanag naman niya na siyang umirap pa.

Nabitin sa ere ang anumang gusto niyang sabihin hanggang sa muli akong nagsalita. "No one is entitled to define me. For your fucking information, I'm no one's property. Imagine the freedom that I have?" I laughed sarcastically, silently commanding my tears to stay where they should be. "I am no one's property, and I don't own anything as well. Walang-wala na ako. When I die, no one will grieve. It's a good thing because I have nothing to leave." Akmang magsasalita na naman siya nang itinaas ko ang kamay ko. "Kaya tigil-tigilan mo ako sa mga words of wisdom mong iyan. I'm not a slave or disciple of anyone's standard, I'm a freeman!"

Huminga ako nang malalim, pilit na pinapakalma ang sarili. Tiningnan ko ang repleksyon ko sa salamin. Nakikita ko ‘yung babae na gusto lang maging malaya sa lahat, sa marami at iba’t ibang opinyon ng mundo. Nakakapagod pag palaging ganito. “Maybe love isn’t about who speaks louder. It’s about who listens first.”

I mean—kung wala ba ‘ko dito, mararanasan ko pa rin ba ang mga naranasan ko noon? I envy those people who have liberty. Sa mga taong kayang i-express ang nararamdaman nila nang hindi iniisip ang sasabihin ng ibang tao. Sa mga taong independent at kayang magdesisyon para sa sarili nila nang walang nagmamanipula. Sa mga taong kayang maging masaya kahit maraming kinakaharap na problema. Sana gano’n din ako.

Price of freedom. To be free from chains, regrets, and unanswered questions. Freedom equates to a bird that can freely spread its wings in an open sky, wide awake without missing the beauty of journey while reaching for its own destination. Too sweet to imagine, too bitter to dream of. It's such a bittersweet reality of freedom. You will only get a taste of it when you lost something. One that unlocks the cages. A reminder that when freedom unleashes, there will always be someone powerful behind it who controls liberty like a game.

Naiiritang sinabi ni Joseph kay Ruby. “I told you, Ruby! “Sabi ko sayo, Ruby!” “We can’t write something like this ahead of time! “Hindi tayo pwedeng magsulat ng ganito ng mas maaga!” “We can only express ourselves if we do it on the spot! “Maaari lang natin iparamdam ang sarili natin kung gagawin natin ito doon mismo!” “We’re not here to ask for votes! “Hindi tayo nandito para humingi ng boto!”

Hindi niya maintindihan kung bakit umabot sa ganoong pag-iisip si Ashton. Gusto lang naman niyang maglabas ng saloobin rito tapos kung ano-ano na agad ang mga pinagsasasabi ng binata. "Eh ano pala? Ganoon naman talaga ang ibig mong sabihin, 'di ba? That I fucking took your freedom away from you." Mataas ang boses na pagkakasaad ni Ashton.