Novel & Cerita Quotes About Hiding Pain

Numbing the pain is what is up. It's the only way you can deal with things without fully regretting everything.

Nangangayayat na rin ako dahil nagkakasya na sa akin ang mga damit na hindi ko na na isusuot. Nalulunod ako sa sobrang lungot. Inaanod ako patungo sa mas masakit na parte ng buhay ko and I don't know can I wash away the pain I felt. I don't know if I can survive this trial I had. Should I’ll let this pain eat me? Should I give up? Should I give him up? ***

Ang sakit pakinggan ng mga iyak naming dalawa. Marahan niya akong pinaharap sa kanya. Maingat niyang pinahid ang mga luha sa pisngi ko pero walang ampat ang pagtulo ng luha mula sa mga mata niya. He's hurting too. No matter how hard he tried to hide the pain he's feeling I can feel it.

Akala ko tapos na ang usapan naming iyon pero nagkamali ako. "We don't need to pretend to be what we're not." Siya na ang nagsabi. At pakiramdam ko, kahit nananahimik lang ako rito ay siguradong matatamaan pa rin ako nang husto. "Many people are trying to hide their identity. There are many reasons why—some wants to be accepted by the society, some are ashamed of who they are, some are running away from someone or something so they need to wear a mask, some people want to move on and leave their tragic past, some needs to hide in order to fool others and being paid afterwards, or some are just bored that they are trying to be somebody else."

Matalino din pala ito eh pero suplada nga lang. "Ako ang guguhit at ikaw ang magkukulay sa iguguhit ko," sabi nito sa akin. Bahagya akong napangiti sa harapan niya. Hindi ko alam kung bakit ako nagkakaganito. Sa tuwing nakikita ko siya parang nawawala lahat ng problema ko.

Salita ko at nagbigay ng bayad sa waitre. Wala akong pakialam kung pagtitinginan man ako ng mga tao roon. Lumabas ako ng club na hindi iniinda ang sugat sa aking kamay. Nagmaneho ako pauwi ng bahay. Pumasok ako sa aking kwarto at doon nahiga sa sahig. Napatingin nalang ako sa aking kamay na naliligo na ngayon sa dugo. Hindi ko namamalayan na umaagos pa rin pala ang mga luha ko sa aking mata. The cure of pain is in the pain. You will not feel the physical pain, rather than the emotional pain.

Sa gitna ng maingay na paligid, makapal na usok, at nakakabiglang amoy ng alak at pera dito sa loob ng Hide Out, parang lalong kumakain sa akin ang sakit. Every single second feels like torture. Bawat sandali, ang mukha mo at ang paraan ng pagtingin mo sa akin ay paulit-ulit na naglalaro sa isipan ko—isang tingin na parang wala akong halaga, parang hindi naging bahagi ng buhay mo. Kahit anong dami ng inumin ko, kahit anong tapang ang ipakita ko, nandiyan pa rin ang hapdi na parang nanunuot hanggang sa buto ko. I need something else. Anything. Kailangan ko ng anumang bagay na makakapagpatalsik sa’yo sa isip ko, kahit saglit lang. Kahit sa marahas na paraan, kahit sa maruming paraan... basta m

Pakiramdam ko, parang ako lang ang tinatablan ng lungkot at problema. "Anong iniisip mo?" tanong ni Garrett kaya napatingin ako sa gawi niya sa gilid ko. He's looking at me and he seems concerned. "Yung life ko. Buti pa yung mga tao rito, parang walang problema. Ako, nasa panganib na ang buhay ko," paliwanag ko sa kaniya. "Every person harbors a silent struggle. We don't see it—not unless we know them well enough to ask. They may seem untouched, but smiles often mask what's hidden beneath."

At that moment she realized, that there's nothing more painful than keeping the truth to yourself. Nang tumulo ang luha niya, umayos siya ng upo sa passenger's seat at ibinaling ang tingin sa labas ng sasakyan bago tahimik na umiyak. How long will she hurting? How long will she be in pain? Again, her heart was filled with never-ending questions without answers. Pinahid niya ng kamay ang pisngi niyang basa na ng luha. She chose not to speak for there are words that are better left unsaid.

Napabuntong-hininga ako, saka tumingin sa kanya nang diretso. “Then we stop being one,” sabi ko, matatag, hindi na nanginginig ang boses ko, “you said it yourself… I’m not in the dark anymore, so don’t treat me like I am.” Bahagya siyang natahimik, parang sinusukat ang sinasabi ko. “I’m not,” sagot niya sa huli, “but understanding something… and being part of it… are two different things.” “Then let me be part of it,” sagot ko agad, walang pag-aalinlangan, “because hiding didn’t work, running didn’t work, and pretending I don’t need to know didn’t work either.”