Quotes About Hiding Pain Mga Nobela at Kwento

Hinalik-halikan niya ang buhok ko habang hinahaplos ang likod ko kahit pati rin siya ay umiiyak. "I love you..." bulong niya kaya mas lalo akong umiyak sa dibdib niya. "I was scared... I was in pain thinking that when I die and you don't know about it, you will have a new dream- a family with someone else. It fucking hurts, Niña... But I chose to hide my problem from you... And leave you. I deserve the pain. Those years were miserable. It was like a nightmare and I don't want to be there again."

'Yung tipong wasak ka na sa loob-loob mo pero masaya pa rin ang ipinapakita mo sa lahat ng mga taong naka-paligid sa'yo. And yes, isa ako sa mga taong iyon. I always wear my mask to hide my true feelings against everyone. It hurts to just keep it all by myself... but yeah, it's better to do that than to disturb other people to just listen to your problems and rants in life which is not something special or even interesting at all.

I noticed that she was looking at my body full of bruises and wounds, so I quickly covered it all with my hands. "Huh? D-don't be. Stop apologizing for things you didn't even do. Wala kang kasalanan, kaya huwag mong sabihin 'yan." I pretended and tried to hide the pain by smiling to show her that I was fine. She doesn't need to pity me because I'm doing alright, I'm fine.

bulong ko, "Don't salute me, it's forbidden. We only salute the Manjies and Hugo and all their useless officials." "Shh, alam ko ang kinalalagyan ng mga camera. 'Di nila tayo makikita rito." He stopped and talked again, "I salute you for being here. Alam kong bago ka. I wonder where have you been? You must be hiding something." "How beautiful to remain a mystery in a world of people who have noting left to hide. Somebody is always hiding something. Anybody can hide anything." "You only need to hide if you're doing something you shouldn't." Parang sinususpetyahan niya ako sa pag tingin niya sa 'kin mula ulo hanggang paa.

Pagkatapos niyang sabihin ang mga salitang iyon sa kaniya ay tumalikod na siya at pinihit paikot ang door knob. Tipong bubuksan na sana niya ang pintuan nang muling magsalita si Ara at sa pagkakataong iyon ay mas lalo niyang ikinabigla. "Stage three, brain cancer. Iyon ang sakit ni Ethan, iyon din ang dahilan ng pagleave niya sa kaniyang trabaho but despite all of that, he's still choose to remain silent for the sake of you guys. You don't have any idea how painful it was, lalo na sa akin. Kapag nahihirap siyang huminga minsan, tapos iniinda niya yung kirot at sakit na nararamdaman niya. Pero ni isa man lang sa inyo ay walang nakapansin sa kakaibang nangyayari sa kaniya. Sinabi mo kanina na

Pagkadating ko sa mesa ay nakita kong nag-uusap ang lahat at abala sa kani-kanilang mga kaniya-kaniyang opinyon na binibigkas. Agad kong pinalitan ang emos'yon ng aking mukha gaya ng parati kong ginagawa sa t'wing ako'y nagpapanggap na masaya. One of my hidden talents is to pretend that I'm happy even I'm not and there's nothing wrong nor happening. It's much better that showing to their faces that I'm not in the state of joy. I used to before, but it ended up fixing it myself. And, it's much easy anyway than explaing. I preferred to keep everything in silence. I'm better before they know it.

Hindi sa pagbabanta. Kundi sa paraan ng pagsabi niya noon. Parang totoo. Parang kahit siya— Ayaw niyang mapunta ako rito. Pero huli na. Kasi narinig ko na. Nakita ko na ang crack. At hindi ko na kayang magpanggap na walang mali. “You’re hiding people here,” sabi ko nang mahina. Hindi denial ang inaasahan ko. Pero sana mali ako.

Imbes na lumuha, tumuloy ako sa pagsusulat. "Behind a king's smile, there is a wound hidden that no one else can see. And with every wound, the queen bleeds." Nang matapos ko ang paragraph, napangiti ako ng mapait. Hindi ko alam kung tapang ba ito o simpleng paraan ng katawan kong lumaban para hindi matunaw sa sakit. Basta ang alam ko, sa mga salitang ito, kahit paano, ako ang may hawak ng kwento.

aniya na parang hindi pa rin natutuwa sa akin. “And last night, well… I don’t know what to say,” nahihiyang wika ko at napangiwi pa. “I was so drunk, and at one point, I want to forget. Kasi ang akala ko… kayo talaga ni Ara. I’ve been hiding the pain these past few days, taking them inside me all alone, and I want to forget…” dagdag ko pa. “Mababaliw ako sa ‘yo, Aliyah…” mababa ulit ang boses na wika niya kaya bahagya akong napanguso.

Hinayaan ko siyang umiyak nang umiyak at ibuhos ang sama ng kanyang loob. Mabuti ng mailabas niya ang sama ng loob niya kaysa maipon sa kanyang puso. It happened to me. I kept it not to show people I am dying i side. Pero mahirap pala gawin yun dahil iyon na ang dahilan para mamatay ka.