Romans & histoires Quotes About Hiding Pain

"Ang malas kong tao, living a complicated and hard life full of pain and loneliness. " "Yeah maybe your life is complicated pero kahit malubak na daan ang daanan mo ihahatid ka parin nito sa kung saan ka talaga nakatadhana." She smiles a bit. "Okay now you're smiling, just believe in yourself a little more Arz. And never forget that I love you so much. Just believe one day the pain inside you right now will leave wisdom to you," usal ko. "Salamat." "You're welcome. Conquer pain and learn from it!"

Hindi naman nakatakas sa pandinig ko ang tawanan ng mga tao sa paligid, probably because of my presence. Sino ba naman kasing mag-aakala na susulpot sa dance floor ang isang pangit na katulad ko? Pwes, wala akong pakialam. Wala akong pakialam sa paligid ko noong mga panahong iyon. Gusto kong i-enjoy ang moment na ito na walang lungkot at pagkabigo sa buhay. Ayoko munang isipin ang problemang idinulot sa akin ni Brent. Gagawin ko kahit ano, makalimot lang kahit saglit...

Pero kasabay no’n, may malamig na kirot. Protect me? From what? “Thank you,” sabi ko nalang. “For never leaving.” Ngumiti siya, pero may lungkot sa likod ng mga mata niya. “You don’t know how many times I almost did.” Natigilan ako. “What do you mean?” Umiling siya. “Nothing. Just… sometimes love means hiding the darkest parts of ourselves.” Tumahimik ako. Parang may doble kahulugan ‘yung sinabi niya.

Lasing na nga talaga. "W.. who are you? *hik* hindi ikaw ang h.. hinihintay ko. *hik* kaya umalis kana kung sino ka man. Hindi ikaw ang k.. kailangan ko. *hik*" sinisinok na sabi niya. Mapait akong napangiti dahil pinamukha na naman niya sakin ang masakit na katotohanan.

Para bang gusto niyang akuin kahit kaunti ang sakit na nararamdaman ko. “Cry if you want to…” mahina ngunit sapat para marinig ko. “You don’t have to hide it from me.” At sa simpleng mga salitang iyon ay tuluyan nang bumagsak ang pader na pilit kong itinayo para pigilan ang sarili kong masaktan.

Tsk hindi nanaman niya ako pinatapos! "Yes, I really don't know. Kasi you always hide your emotions. You always keep the pain! Kahit manlang pinagtanggol mo yung sarili mo, sinampal mo man yung hayop na lalaking yun!" galit na galit niyang sinasabi sa'kin. Nakatingin ako kung saan dahil ayokong magtagpo ang mga mata namin, hindi ko rin alam kung bakit ko ba iniiwasan ang mga mata niya.

CLOVETT SALMIGAN JASPER POV: Life teaches us a lesson, never give up. Just surrender everything sa Panginoon. Hindi naman talaga ang sakit ang papatay agad sa atin kundi ang walang tiwala sa sarili natin. Kapag nawala ang tiwala at pananalig mo sa'yong sarili ay doon na mismo susuko ang puso mo, doon na mismo susuko ang katawan mo pero kapag ikaw ang klase ng taong matindi ang pananalig ay walang imposible na bigyan ka pa ng another chance to live. Another chance to smile. Another chance to breathe sa mundong ito and another chance na makasama mo ang mga mahal mo sa buhay.

Hindi niya alam kung paano sasagutin iyon. Lumapit si Adrian, mabagal, parang bawat hakbang ay laban sa sarili. “I care,” he said, almost whispering. “Too much. That’s the problem.” “Then why do you keep running from it?” Ang tinig ni Stefanie ay mababa, nanginginig. “Every time you start to feel… you hide. You shut down.” “Because if I don’t—” Lumunok siya.

sabi niya ulit. Mas mababa. Mas personal. Hindi ako lumingon. “I’m still here,” sabi niya. Tumigil ako sandali. At doon ko naramdaman. Hindi siya natatakot sa truth. Natakot siya sa version ko pagkatapos ng truth. “Why are you hiding things?” tanong ko. Tahimik siya. That silence answered more than words. Kasi alam naming dalawa… may mga bagay na kapag sinabi…

Tumutulo na naman ang aking mga luha. I didn’t see this pain coming. I was blind by his embrace. I was blind to the point that I forgot the fact that everything was wrong. It was too late when I realized it. Simoun Alexander Hord, you are my most terrible mistake.