Quotes On Silence And Pain Novels & Stories

Not until… “I’m sorry,” was all I could hear. – Nagising akong may mabigat na kamay na nakapulupot sa akin, at may lalaking nakasobsob sa aking dibdib ang kaniyang ulo. We’re both naked. Agad na sumapi sa aking isip ang tagpo kagabi, at wala akong ibang nagawa kun’di humugot ng malalim na hininga, pumikit at kagatin ang ibang labi.

Pero bakit sa simpleng tanong lang na iyon at sa kung tutuusin ay simpleng hinihingi ni Ramil ay nagkakaganito siya? Para siyang nawawala sa sarili niya na hindi niya maunawaan. “Silence means yes!” Nang manatili siyang nakatingala lang kay Ramil iyon ang narinig niyang sinambit nito sa tono na hindi pa rin nagbabago. Habang pagkatapos naman ng sinabi nito ay mabilis siya nitong niyuko saka mariing siniil ng halik ang kanyang mga labi.

Minsan naman, napapabalikwas siya sa pagtulog na parang nananaginip ng masama. Kapag nangyayari iyon, agad ko siyang niyayakap. Hindi ko kailangang magsalita. Alam kong sapat nang maramdaman niyang naroon ako. Because sometimes... Silence can comfort someone more than words ever could. Noong mga panahong iyon, mas lalo kong naunawaan ang ibig sabihin ng salitang "pamilya." Hindi pala ito tungkol sa dugo.

Her mind was blank, pero bawat tibok ng puso niya ay mabigat, parang may bato sa dibdib na ayaw matanggal. The silence between them was deafening, suffocating, as if the world itself had stopped spinning for a moment just to let her pain echo louder. She could still see flashes in her head, si Paul at Zyril na parehas nakahiga sa kama, Paul’s face, his tears, Zyril’s shocked expression, Solvia’s slap. Everything blended together like a nightmare she couldn’t wake up from.

Lahat tayo ay may kakayahang magbago. Kung sabagay ay hindi lahat ay bukas ang isipan at puso para tanggapin ang pagkakamali ng iba. Kahit anong paliwanag natin ay hindi lahat ay kayang pakinggan iyon. Kahit anong dahilan pa ang meron tayo ay hindi lahat ay kayang intindihin iyon. Magmumukha lang na dinidepensahan lang natin ang ating sarili kaysa sa nagpapaliwanag tayo. Sometimes silence is the best answer to every complicated thing and situation.

Bawat salitang lumalabas sa bibig niya sumusulyap ang sakit na itinatago niya sa kaniyang mga mata. Upon hearing his words I was left dumbfounded.Wala akong masabi sa kanya.Ni advice ay wala akong maibigay para icomfort siya.Wala naman akong alam sa mga ganoong bagay.Pero miski ako ay nasasaktan sa sitwasyon niya.Inilagay ko ang sarili ko sa sitwasyon niyang iyon and it made me in pain also.Ramdam na ramdam ko ang sakit kahit pa hindi iyon ang nangyare sa akin.

[Kalix—1st POV] I’ve always believed that silence was my weapon. But lately, it feels more like a curse I brought upon myself. I didn’t say goodbye when I left. I didn’t leave a letter. I couldn’t. Not when her face still haunted me at night. Not when every sound of our daughter laughing echoed like a gunshot inside my chest. I told myself I was doing the right thing—again. To protect them. To end this. But the truth?

“That regret, what if.. I spent a little time with him. Gain new memories, make a new one. Forgot the past and move on. Sana hindi ko siya iniwan dito. Sana ginawa ko silang priorities ni Mama. Nag enjoy kami with Linea.” I said and let my tears come out while all the memories we have lush out. It opened like a wound and let me take a taste of the pain. "Pain is what makes us alive." Jean said. "We all have that kind of pain. Ellya and it's up to us. On how we are gonna conquer it. How we are gonna tolerate it and intake it."

Because in life, there are no replay and rewind, only flashbacks. I love you, Silas. Nahulog ang isang butil kong luha sa gilid ng mata ko. Isang malalim na paghinga ay bumagsak ang kamay kong nasa pisngi niya. We must accept that everything has an end. And sometimes the end will break us into pieces. We feel pain because we're alive but we also feel pain because we lost the person we love.

A WOMAN’S PAIN CHAPTER 1: “File the annulment.” Parang huminto ang mundo ko sa isang iglap. Hindi ako agad nakagalaw. Hindi ako agad nakapagsalita. Para bang biglang nawala ang lahat ng tunog sa paligid—ang mahihinang usapan sa loob ng opisina, ang tik-tak ng orasan sa dingding, pati ang sarili kong paghinga.