Novel & Cerita Quotes About Riding A Motorcycle

"Hindi kita pinagtatawanan ha, naiiba lang kasi ang motorsiklo mo." Malakas na tumawa si Lander dahil sa narinig. "Ang reserved mo namang magsalita. Naiiba paano? Kasi luma na?" Kristal: "..." Sa totoo lang, sobrang luma at sira na nga ang motorsiklo ng lalaki. Kupas na ang pintura at parang ginagamit ng matandang nangongolekta ng basura. Ang isang gastador na tulad ni Lander ay sumasakay sa ganitong klase ng bisikleta? Isa atang himala.

"Hindi pa." Lumapit si Rain sa kanya at sinuutan din siya ng helmet. "Then you will experience riding a motorcycle today. Pwede mong sabihin sakin lahat ng bagay na hindi mo pa nasusubukan Nahara. I will let you experience everything you missed in the past few years in your life with me."

Hindi ko tuloy mapigilan ang makaramdam ng kilig. Ang susi ng Harley Davidson motorcycle lang naman ang iniabot niya sa akin. Pangarap ko ito kaya naman malawak ang ngiti sa labi na kaagad kong tinangap. “For me Dad? Wow, thank you!” nakangiti kong bikgas. Sa sobrang tuwa ko, napayakap pa ako ng mahigpit dito. “Mag-ingat ka. Huwag masyadong damihan ang pag-inom ng alak.” Nakangiti nitong wika

Matinis ang mga matang pinukulan ko ng tingin ang papalayong motorbike. "Gagong iyon! Ni hindi man lang marunong tumingin sa dinadaanan. Porke nakamotor bike, ganun na lang iaasta niya." Inis kong pinagpagan ang parte ng bestida na natalsikan ng tubig na may kaunting putik.

Kulang-kulang mga dalawang oras at kalahati bago ko raw marating ang daan patungo sa babang syudad. Despite the initial difficulty, I have grown quite comfortable with operating this motorbike. It's almost as if I have experience with this type of vehicle from the past. Even when encountering splashes of dirt and mud, I did not feel scared. The ups and downs, twists and turns, and the dirt itself all contribute to the beauty of the experience. Fuck! I fucking love it. It's like I'm into rough road sports. Dammit! I smile shitless while driving it at a reasonable speed. The rain was heavy, and I didn't mind it.

Tumingin si Jessica sa motorsiklo, at bahagyang namutla sa pagkasabik. “Mas mabilis ang motorsiklo. Hindi tayo maaabutan ng traffic,” sabi ni Raven sa kalmado at determinadong tono. Kumurba naman ang mapupulang labi ni Jessica sa isang ngiti at sinabi, “Ang cool ng motorsiklong ’to! Hindi pa ako nakakasakay sa ganito.”

She was scared he might leave her if she walk slowly. Tumigil ito sa harap ng isang motorsiklo. Sumampa ito doon saka ini-start ang engine. Pinadiretso nito iyon ng tayo. Pagkunwa'y bumaling sa kanya. She bit her lower lip as she remain there standing. How can she tell him that she don't know how to ride in a motorcycle? It is not an ordinary motorcycle na isang sampa lang ay makakasakay ka na. His, is a high seat motorbike. Yung katulad sa mga nakikita niyang ginagamit sa motor-cross. Mataas at maliit ang espasyo sa likod. So how on earth will she ride in that when it only has so little space in the back?

Abot-tanaw ko ang mga taong naghihintay sa finish line, at nandun si Jace, na halatang nawalan na ng pag- asa. "Sh*t! No choice... kailangan kong manalo." Umatras ako, bumwelo at saka pinaandar nang mabilis ang motor ko. Pinalipad ko ang motorsiklo ni Jace. Natulala ang mga tao sa ginawa ko. Para akong isang stuntwoman sa Heel Clicker dahil 'yung mga ganung klase ng tricks ay ginagawa lamang ng mga PRO-motocross riders. Suave akong lumanding lupa. Rinig na rinig ko ang hiyawan ng mga tao na para bang isang orchestra sa tenga ko. Ngayon ko na lang ulit ito naramdaman, ang ganitong feeling na sobrang saya. Napatingin ako sa mga taong nakapalibot sa akin.

Pero. 'Damn it! Damn it! Damn it!' His wheels screeched when his grip on the throttle went tighter. He couldn't care less about the streets he was passing by or how his motorcycle was roaring like an angry banshee. May parte ng pagkatao niya ang namamaluktot sa sakit. Hindi niya kilala ang mga emosyong 'yon dahil kahit kailan ay hindi niya 'yon bignigyan ng pansin — pagsisisi, konsensya, at awa.

"Son, please, may sakit ang mommy mo at—" "Dad, hayaan niyo na po ako. Pasensya na rin sa gagawin ko sana susunod na araw. Gusto ko lamang pong matahimik na ang buhay ko at itama ang dapat itama." Pagkasabi niyon ay sumakay na siya sa luma niyang motorcycle.