Quotes About Sea And Life นิยาย & เรื่องราว

Tumingin ako sa dagat, sa lawak na minsang pinagmulan ng pag-asa, ngayon ay pinagmumulan ng sakit. “Kung buhay pa kayo,” bulong ko sa hangin, “kahit isang senyales lang… h'wag n’yo kaming hayaang tuluyang sumuko.” Pero sagot lang ng dagat at ng katahimikan. Nanatili akong nakatayo roon, hinahampas ng malamig na hangin ang mukha ko habang ang alon ay paulit-ulit na sumasalpok sa gilid ng barko. Para bang nililibak ako ng dagat-paalala kung gaano kami kaliit kumpara sa lawak nitong walang pakundangan.

But with the cliff and the altitude that they are on, para na ring ipinamumukha ng dagat kung gaano siya kaliit at gaano ito kalawak kumpara sa kanya. "There's the monster you are fearing the most staring back at you." She felt his breathe on her ear while her eyes were absent mindedly looking straight, trying to take in the sight of the endless sea. "Are you scared?" "Damn it, Jace. Let's go hom--" Mabilis siyang pumuhit at akmang itutulak ang lalaki nang kabigin naman siya nito pabalik at ipilit iharap sa direksyon ng tubig.

Napalingon si Aling Maribel sa bahay nina Athena. “Hindi ko pangarap ang yerong bubong, o semetadong dingding.Ang pangarap ko ay maialis kami sa tabing dagat at mamuhay ng hindi kakaba kaba sa bagyo at hindi natutusta ng sikat ng araw at mainit na ihip ng hanging dagat" bulong ni Aling Maribel.

She felt a calmness in her chest as she continued to watch the bright and slighty calm sea infront of her. Maraming at maiingay ang tao sa paligid niya, mainit din ang sinag ng araw na dumadampi sa balat niya. At hindi sapat iyon para alisin an atensyon niya mula sa bughaw na dagat na ngayon niya pa lamang nakita. Totoo nga ang sinabi ni Caesar. There's a vast body of water outside the water. Naramdaman niya rin ang sinabi nitong mararamdaman niya kapag nakita niya ang kumikinang na dagat.

STELLA LUNA Life is bitter sweet. Life is like a wheel. And right now, hindi ko na rin alam kung alin sa mga quotes na 'yon ang mas bagay sa buhay ko—o kung may sapat pa bang salita para i-describe yung gulo na unti-unti kong ginagalawan. Parang lahat sabay-sabay.

Pag-sigaw ko sa harap ng dagat. Ito ang lagi kong ginagawa sa tuwing hindi ko na kaya ang aking mga problema. Our ancestors believed that this sea is able to heal people's bad feelings that is why it called as Healing sea. If you are feeling sad, mad, down, depressed, lonely, and unloved, just let it out and shout out here in front of the healing sea. They believed that this sea will help you be relieved and calmed down. Simula nang marinig ko ang tungkol sa kwentong ito ay lagi na akong nagtutungo rito upang maglabas ng sama ng loob.

"Ibig niyong sabihin, dapat kong isanib ang aking divine sense sa Sea of Consciousness?" "Tama!" Tumango si Master Jeevika at seryosong sinabi, "Miss, ang Sea of Consciousness ay katulad ng universe na nabanggit ko. Kung ituturing mong ikaw ang iyong kamalayan, ito’y para bang isang tao na tumalon sa karagatan. Malawak at walang hanggan ang dagat, ngunit ang kaya lamang niyang makita ay ang paligid na sampu o ilang dosenang talampakan sa paligid niya. Tanging sa pamamagitan ng pagsasanib ng iyong divine sense sa Sea of Consciousness mo lang lubos na mauunawaan ang buong dagat, na wari’y nasa harap mo na parang isang globo."

Nadulas ang kanyang mga paa, at nahulog siya sa rehas at diretso sa dagat. Mula sa yate, nakita ni Justin na may nahulog sa dagat, ngunit hindi niya alam kung sino iyon. Tiningnan niya ang pigurang tumilamsik sa tubig at sinabing, “Baliw ba itong tumatalon sa dagat? Napakabangis ng mga alon. Huwag kang mag-alala sa kanya. May naghagis na sa kanya ng lifesaver. Tara na guys.”

Nang makita ni Charina ang picture ni Jackson na kita ang mala glass sea sa kanyang likod at sinabi ni Jackson: "This is a great place to watch the sunrise and sunset.” "Talaga?" Manghang sagot ni Charina na ikinatuwa ni Jackson dahil sa cute na expression ni Charina. Tumingin muli si Charina sa kumikinang at napakalinaw na tubig ng dagat, na may bakas ng pagkamangha sa kanyang mga mata.

Walang humpay ang pagkalabog ng dibdib ko. "But just as the oceans, you go wild and your waves grew larger, destructing the shores. Nevertheless, it still makes you a beautiful disaster." I chuckled, not in a way to mock him but in a way to show I was happy for what he said. It was heartfelt. Also, I'm just trying to ease the tension inside me that I am feeling. "If I am the oceans...then, who's the shores? Who am I destructing?" Pabirong tanong ko.