Pocketbook Tagalog Novels & Stories

Exciting pala sa kanya ito. Huminga lang ako ng malalim saka sumunod sa kanya salabas. Bitbit ang backpack ko ay naglakad ako papunta sa labas dahil alam kong nandun na sila at siguradong ako na lang ang hinihintay. "Go Aloisia!" "Kaya mo yan!" "Nandito lang kami, may tiwala kami sa inyo!"

Tagaluto na lang. Dumerecho siya sa terrace para magpahangin. Magpapaalam na lang siya sa nobyo, na uuwi na pagkatapos. Napayakap siya sa sarili nang maramdaman ang malamig na hangin. Palapit na naman ang disyembre. Naka-schedule na sana ang pag-uwi niya. Mukhang hindi naman masaya ang magulang niya kung sakaling uuwi siya. Nakaraang taon nga, sinabihan siya, na magsasayang lang siya ng pera, 'tapos babalik din naman kaagad. Hindi na niya itinuloy magpa-book. Siguro nga, sa Dubai siya nararapat. Pero mas gusto niya sana sa Pinas magtrabaho.

kanyang kaibigan. Gustong umiyak ng lalaking nawalan ng pera. Wala na siyang natitira sa kanyang pangalan. "The Paradise? Ang casino cruise ship sa Atlantic City boardwalk? Buddy, iyon ay isang kweba ng diyablo na kumakain ng mga tao at dumura sa kanilang mga buto. Ang kanilang mga laro ay dinisenyo upang dayain ang mga bisita mula sa kanilang pinaghirapang pera. Bakit ka pumunta doon? Para magsugal?" Ang lalaki ay mukhang labis na nabalisa. Marahil ay iniisip niya kung paano ibabalik ang pera. Ayaw niyang isipin ang mga kahihinatnan kung hindi niya gagawin. Hindi namalayan ng lalaki na nakikinig si Alex sa kanilang pag-uusap. Labis siyang interesadong malaman ang higit pa tungkol sa cruise

gulat na sabi niya. “Ito ang aking card at mayroon pa ring limang daang dolyar. Iyo na,” sabi ni Carl sabay abot ng bank card kay Ben. Ang pera dito ay panggastos sa kanyang pamumuhay, ngunit ang kanyang kaibigan ay nagkakaproblema, kaya siya ay masaya para sa kanya na mayroon nito.

Bagsak ang balikat na napasandal siya sa upuan. “And who’s the lucky guy?” sumusukong tanong ko. Ano ba naman kasi ang magagawa ko? Bata pa lang ako iminulat na sa akin na wala akong karapatang mamili ng lalaking mamahalin dahil ang Lolo ko ang pipili ng mapapangasawa ko. Kaya hindi ko na rin inabala ang sarili ko na makipagrelasyon ng seryoso dahil alam kong masasaktan lang ako bandang huli kung hindi rin naman siya ang pipiliin ni Lolo para sa akin. “Manolo Marcial, the sole heir of Salcedo chain of hotel and casino and the Mayor of this town.”

curious ko. "Oo." "Anong laman ng bag?" nagkibit balikat ito. "I don't know. Hindi ko alam. Either pera or something important maybe. When I checked the transaction sa bank account ni lolo, may lumabas na transfered sa account ng tita mo at nang pinuntahan ko ang bank to confirm, totoo ngang may transaction pero hindi mismo ang lolo ko ang pumunta doon. Ibang tao. Sa ilang taon na nakasama ko si lolo ay hindi niya ipinagkakatiwala sa iba ang pagtransact ng pera niya sa ibang tao at doon ako naguluhan."

“Ibig sabihin, alam niyang sa iisang account lang napupunta ang lahat ng pera.” Hindi ako agad nakapagsalita. Tinitigan ko lang ang mga papel, paulit-ulit na tinitingnan ang code na SXR-003. Ang dami kong gustong itanong pero parang hindi ko maigalaw ang bibig ko.

Pero anong meron sa likod ng nagtataasang halaman na to? “Ito ang tinatawag na Maze Garden, maraming daang pasikot sikot. Ang sabi nila kapag sinubukan niyo raw ng partner mo ang hanapin ang isa’t isa at nagkatagpo kayo ibig sabihin kayo raw talaga para sa isa’t isa. Sa pintuan na yan kayo maghihiwalay.” Paliwanag niya naman sakin. “Naisipan mo rin bang gawin yun?”

Mahilig itong maghalukay ng mga kaso, magresolba ng mga problema, at mag-imbestiga. “Sure. But, mahal ang talent f*e ko,” sabi nito bago kinuha ang larawan ng dalawa. Kinuha niya ang kamay ng kapatid, inilapag sa palad nito ang isang bank card. “Limang milyon, paunang bayad pa lang iyan. May bonus ka pa kapag nahuli mo ang dalawang iyan.” Ngumisi si Enrico sabay pitik sa hangin. “Iyon! Give me a week, mahahanap ko ang dalawang ito.”

I need to freshen up para mawala ang antok at sakit ng ulo ko. "Iyan ang listahan ng mga bibilhin mo." Iniabot sa akin ni mama ang isang papel kung saan nakalusat ang lahat ng bibilhin ko. Bago inabot sa akin ang pera, one thousand pesos. Tumango lang ako at walang imik na tumalikod na. "One kilo shrimp, bell pepper, scallion, and sili," basa ko sa mga nakalista habang naglalakad palabas ng bahay. "Ito lang ang bibilhin, inilista n'ya pa talaga."