Novel & Cerita Rains Storm

Palibhasa'y walang muwang sa mga nangyayari sa kanyang paligid kaya nagdilim ang paningin ni Storm at nagpanting ang kanyang tenga. Marahas na hinablot niya ang camera ng isang media at galit na sinuntok ang lens nito. Nagimbal ang lahat at halos sabay pa silang napalunok. Wala ni isa sa kanila ang nakaimik lalo na ng humarap sa kanila ang madilim nitong mukha. “Gusto nyo ng impormasyon?” Mapanganib na tanong ni Storm habang patuloy ang pagdaloy ng dugo mula sa kanyang sugatang kamay.

Tahimik lang sila, habang panaka-nakang pinagmamasdan ang mga dumaraan sa kanilang harapan. Hanggang sa basagin na ni Lucas ang katahimikan, “You know, Glay, problems are like rain. Minsan malakas at may kasama pang kulog at kidlat na parang walang katapusan, minsan naman ambon lang na dumadaan. But remember that every time the rain stops pouring, another shinny day will come sometimes, it also comes with a rainbow.”

Hindi siya sumasagot sa sinabi ko hanggang sa kumulog ng malakas at tuluyang bumagsak ang ulan. “Shit, dito. Dito tayo!” Aya ko at saka siya inalalayan papunta sa parang kweba. Pumasok kami sa loob at marahan ko siyang inupo roon. Hinubad ko ang jacket na suot at ipinatong iyon sa balikat niya. “Thunder, why are you doing this? I thought naka-move on ka na.” Biglang sabi ni Rain habang nakayuko kaya bahagya akong napahinto sa pag-ayos ng jacket sa likuran niya.

Hoping that Tito Finn will be paid for all of his sins. "You sure about this?" "Yes, ma, let's go?" Nang makabalik na kami sa sasakyan ay ganun naman ang pagdilim ng kalangitan. Uulan pa ata. A few minutes later, a raging thunderstorm erupted, causing the sky to burst into a roar. The rain came down on us in a manner that was both forceful and savage. The same as Maddox treated me. How funny that this misunderstanding leads our hearts into shreds. We bacame a stranger again.

sambit niya. “Naisip ko na kung hindi ba umulan no’ng araw na ‘yon, hindi ba magiging gloomy ang pakiramdam mo at hindi mo ba ako iiwan,” saad niya. “Same here. Starting that day, I hated how the rain stop me from everything. I started to see things I should hate about it, just look how ugly the city is kapag umuulan. Maputik, mga stranded na sasakyan, walang kuryente madalas and the list goes on. Ang daming bagay na hindi ko nakita no’ng kabataan ko,” mahinang sambit ko.

wika naman ni Storm sa tabi. Hindi man siya sigurado kung kaya ba niyang maging ina pero marahan niyang nahaplos ang kanyang puson. Sa isipan niya kasi ay darating ang panahon na magkakaanak sila ni Storm pero paanong mangyayari iyon kung hindi naman nag-deposito sa kanya si Storm. Agad nga itong umaalis sa kanyang ibabaw kapag para na itong bulkan na sasabog. Hindi tuloy siya natatamaan ng lava nito.

"I'm sure that someone will come to save us." Umupo na lamang ako sa sahig at yinakap ang tuhod ko. Basang-basa ang lahat ng suot ko ngayon kaya naman sobrang lamig. Well, coldness is nothing to me. Nasanay naman ako sa lamig ng panahon pero iba na 'to. I'm wet because of the rain. Maari pa akong magkasakit dahil dito. Naramdaman kong tumabi saakin si Storm. He's wet as me. Nanginginig din sya dahil sa lamig.