Raindrops Captions For Instagram Novels & Stories

KABANATA DALAWAMPU’T ISA: 137 Books June 24, 2020 Wednesday KARRIE’s POV Brrrtt Brrttt “If all the raindrops were lemon drops and acid drops, oh what a rain that would be! Kulang sa ligo ‘yung natawag sa’yo ngayon! Sasagutin mo pa ba?~”

Akala ko ako lang ang maliligo pero ngayo'y dalawa kaming basang basa na sa ulan. I started scrubbing. I feel my cough subsided a little. I think the medicine starting to work. Five minutes passed and we were still under the rain. When I looked up at the sky, it's dark. I guess the rain has no intention to stop. I closed my eyes and let every drop of water drip down to my body. I lift both arms in the air. I felt the rain. I couldn't hear any other sound around me except the noise of the raindrops. I smiled.

Katulad dati nasa labas lang ang tingin nito samantalang hindi ko naman maiwasang mapatitig sa kanya. Napansin niya naman ang titig ko kaya pinagtaasan niya ako ng kilay. Umiling lang ako at ngumiti. “Sapphire…” tawag ko sa kanya. “Hmm?” tanong niya naman na binababa ang kape sa tabi. “Try closing your eyes to hear how calming the sound of the rain...” nakangiti kong sambit sa kanya. “Parang alam ko ang linyang ‘yan?” natatawa niyang tanong dahil siya ang nagsabi sa akin nito.

Dalawang beses niya itong tinamaan habang ang ikatlo ay sinamahan niya ng puwersa para tuluyan itong basagin. Nag-ingay ang mga bata sa kaniyang nagawa, mabilis na hinila pababa ni Rain ang panyo sa kaniyang mata para tingnan kung nagtagumpay nga siya. Malawak siyang napa-ngiti, subalit hindi pa siya tuluyang nakakapagbunyi ay nagdagsaan na ang mga bata sa direksyon niya para mamulot ng candies at mga barya. Hindi iyon napaghandaan ni Rain kung kaya't may ilang bumangga sa kaniya causing her to lose her balance. She wobbled a bit, and eventually ended up down on the dirty ground. Ouch! Dammit! She heard screams of terror and some anxious footsteps, until someone touched her on her leg. Oh sh

Ang totoo'y kanina pa siya naka upo roon habang yakap yakap ang kanyang binti under the opened shower kaya naman basang basa ito. Sa kabilang banda naman ay kumuha si ken ng tuwalya upang mai balot ito kay Hanna. Samantala, gamit ang kanyang mga bisig ay niyakap niya ng mahigpit ang kaibigan habang halos madurog ang kanyang puso, dahil sa halo-halong emosyon na kanyang nararamdaman habang nakikita ang pag durusa ng kanyang kaibigan. "Ssssh, its okay, its okay im here now. You'll be fine"

nakatingin din siya saakin habang kumakanta. ~it ain't rainin' anymore, its hard to breathe when all you know is, The struggle of stayin' above the risin water line~ ngumiti ako ~Well, the sky is finally open The rain and wind stop blowin' But you're stuck out in the same old storm again. You hold tight to your umbrella Well, darling I'm just tryin to tell ya, That there's always been a rainbow hangin' over your head~ tumango siya sa'kin,para bang sinasabi na ipagpatuloy ko... Napalunok nalang ako at wala ng nagawa

Paano siya nakakalakad palayo nang walang dahilan, nang walang pag aalinlangan , Na parang wala pagmamahal na naganap sa loob ng tatlong taon. Alone in the park, with the rain cascading down around her, Genevieve felt as though she were drowning in a sea of unshed tears and unspoken sorrows. Each drop of rain was a dagger, piercing her soul with its icy touch, echoing the emptiness that now consumed her very being. As the storm raged on, Genevieve sank to her knees, her tears blending seamlessly with the rain that fell from the heavens.

Mas lalo siyang yumuko at isiniksik ang ulo sa pagitan ng kaniyang tuhod habang yakap-yakap ang sarili. A rainbow always emerges in the sky after it has rained. At halos ang karamihan ngayon ay naniniwala na pagkatapos ng mahabang kalungkutan na 'yong sinapit ay matatamasa mo rin sa huli ang kaligayahang papawi ng iyong mga luha. Pero sa kalagayan niya ay bakit tila na-traffic yata sa pagdurusa? She tried wiping her eyes several times, but the tears wouldn't stop coming; they were like a faucet that wouldn't stop dripping.

Para siyang bata. “Hoy Rain! Mag salita ka. Baka mamaya niyan patay ka na pala ng hindi ko alam,” Napairap na lang ako. Si Thunder ba talaga itong kasama ko? Para siyang tanga. “Rainbow!” “Raindrops!”

Habang naiisip ko ang eksena kanina, lalo lang akong nadudurog, lalong naiiyak. Sa wakas, nakalabas na rin ako ng condo, ngunit dilim at malakas na ulan naman ang sumalubong sa akin—ulan na parang nakikisimpatya sa nararamdaman ko na ngayon ay bumasa sa kabuuan ko. The cold drops hit my face, mingling with my tears. Tumingala ako, letting the rain wash over me as if it could cleanse me of the pain. But it couldn’t.