Real Talk In Tagalog Novels & Stories

seryoso nitong sambit Ktiang kita ko sa mga mata nito ang sincerity kaya naman hindi ko mapigilan ang mapalunok ng sarili kong laway. Muli kong naramdaman ang familiar na kabog ng dibdib ko "Carlos----- "Valeria...I love you! Please, please, kahit na hindi man ako maalala ng isipan mo, maalala man lang ako ng puso mo. Kagaya ng kanina, hindi mo maalala ang Papa mo diba, pero sa puso mo, nakakaramdam ka ng lungkot habng nakatitig ka sa himlayan niya. Sana, ganoon ka din sa akin. Sana, muling maramdaman ng puso mo kung sino ba talaga ako sa buhay mo, Valeria." seryoso nitong wika sa akin

biglang saad nito sa akin “Para saan naman?” takang tanong ko sa kaniya “Sa lahat” simpleng sambit niya sa akin “Sa lahat?” tanong ko “Kasi na-realized ko lang na napaka swerte ko sayo, hindi mo ako iniwan at natitiis mo yung ugaling meron ako” wika nito

sabi niya sabay tawa at nagpatuloy naman sa pagsasalita, "Kaya siya open kasi may mga pagkakatao mo na alam mo na alam ko rin. Gaya nito, alam ko na Captain ka ng basketball team, alam mo rin na Captain ka ng basketball team. Gets mo?" Tumango naman ako sa kanya at nagpapatuloy na naman siya sa pagke-kwento, "Tapos ang pangalawa naman ay tinawag na hidden or close. Kaya siya tinawag na hidden is because may mga pagkakatao mo na alam mo pero hindi ko alam kung ano 'yun. Ang pangatlo naman ay ang Blind Area —" "Grabe 'no? Ang bintana, blind na pala ngayon?"

sabay talikod ko rito " sab please" yakap nito sakin mula sa likuran" i love you hindi ko kayang mabuhay na wala ka" iyak nito " dapat inisip mong my mahal ka bago mo ginawa ang bagay nato" matigas na turan ko at inalis ang braso nito na nakayakap sakin lumabas ako ng bagsak ang balikat iyak na iyak na animoy wala ng katapusan wala sa sariling lumabas ako ng building at tinungo ang kalsada wala narin namang silbi ang mabuhay kung ganto lang rin naman ang iapaparamdam sayo ng taong lubos mong minahal asakit sakit isipin na ang lalaking pinakamamahal mo ay panandalian lang pinamalagi sa tabi mo

Natawa na lang ako. “Are you laughing at me?” she asked with a frown on her forehead. Magtataray na naman sigurado ito. “Oo, nakakatawa accent mo. Ang sagwa.” “Sag–wah?” Puta! Ano bang klaseng mga Tagalog ang alam lang nito? “Hey…” inis niya akong tinitigan. “Nilalabasan o lalabasan when used in doing sex* means cumming*…” parang ewan na paliwanag ko.

O_____O "Sino ka?! Nasaan ako!? ano'ng nangyari?! Isusumbong kita sa daddy ko!" ?____? reaction ng lalaki. "What!? Are you crazy? Will you shut-up!?" "Wow! Kung makashut-up ka akala mo naman kung sino ka! Bakit?! Sino ka ba ha!?" Teka... at nang matitigan ko ang mukha niya ng mabuti ay narealize ko na parang nakita ko na siya. "Teka... Wait? Parang nakita na kita." >.< reaction niya.

seryosong sagot ko "Pansamantala lang naman ito habang nagpapagaling ako at isa pa, wala naman silang magagawa kung gusto ko. Kaya, Sweetheart, ihanda mo ang sarili mo. Dahil habang nagpapagaling ako, ikaw na muna ang bahala sa lahat." seryoso niyang wika Pigil ko naman ang sarili kong mapangiti. Well, tingnan mo nga naman...totoo talaga ang mga sinasabi ng iba diyan. Kapag may tiyaga, talagang may kalakip ng biyaya.

Hindi ba nito alam kung gaano siya kabigat? "Okay lang po ba kayo?" nabahala si Thalia nang makita niyang muntik nang mawalan ng balanse ni Daniella. "Siguro, kailangan na nating ibalik sa kanyang kulungan ang aso na iyan. Baka madisgrasya ka pa," suhestiyon ni Thalia ngunit parang naintindihan siya ng aso kasi panay ang kahol nito at mukhang galit sa kanya.

"Ay?" "Tumahimik ka." "Actually..." sabi ni Talia. "Hindi." "Hindi pa nga ako nagsasalita." "Kilala kita." Natawa si Talia. "Kahit papaano, effort." "Effort na nakakainis." "Pero effort." "Tal." "Okay na." ---

Usal n'ya sa sarili. Tulala siyang umupo sa gilid ng kama habang meron siyang naiisip na reyalisasyon: 'Meron nga yata'ng mga bagay na hindi mo puwedeng makuha kung hindi talaga laan sa 'yo, no? Siguro ay tanga lang talaga ako at ngayon lang ako nagising na dapat ay noon pa. Hindi bale, nagawa ko na ito noon, magagawa ko uli ito ngayon.'