Realidad In Tagalog นิยาย & เรื่องราว

Mahirap bang ibigay ito sa akin? "Heather!" Pasigaw na ani ni Mommy. Kahit ang mga katulong namin ay napa-bow na lang bigla dahil sa sigaw nito. "Matalino ka, Heather. Alam mo ang pagkakaiba ng reality sa story lang. What's wrong with you?" Ani ni Mommy.

suminghot-singhot 'to tanda ng pag-iyak. Napakapit siya sa headrest ng sofa dahil sa nalaman. Akala niya alam ng mga 'to kung nasaan siya. Ang abuela niya. "I-I'm here in the Philippines, Ate Mae. Can I talk to my abuelo, please? Please, Ate Mae..." Ano ba ang pinasok niya? Ba't nagkaganito? Hindi ba pinaalam ng kanyang ama sa mga 'to kung nasaan siya?

Ang mga salitang iyon ay hindi lamang isang bulong; ito ay isang panata, isang pagpapatibay ng kanyang desisyon na piliin ang realidad na kasama niya. Pinilit niyang kalimutan ang bahid ng kanyang panaginip at bumalik sa pagkakatulog, ang bisig ay mahigpit na nakayakap sa kanyang asawa. Ang init ng katawan ni Elaine ay tila nagpapawi sa lamig na dala ng kanyang bangungot. Ang kanyang amoy, ang kanyang presensya, ay nagbigay sa kanya ng isang pakiramdam ng seguridad na matagal na niyang hinahanap. Ang realidad ni Elaine ang kanyang piniling realidad. Ang anumang nangyari sa kanyang isipan habang siya ay natutulog ay mananatili lamang doon—sa mundo ng mga panaginip, isang lugar na hindi makaka

sabi ni Senyor na nanggagalaiti sa galit. I am 16 year old, Grade 11 in High School when i experienced that i need to work with my mother since my father left us we flied here in Cebu and start a new life, just me and my mother. Ngayon nakakulong ang aking ina ay wala akong ibang ginawa sa gabi kung hindi umiyak at hindi na makapasok sa eskwelahan dahil nagkalat na ang pangyayaring iyon since De Marquez is famous here in Cebu. Araw-araw ay napunta ako sa mansiyon ng De Marquez dahil sila lang ang may kapangyarihan para pakawalan ang aking ina sa kulungan

Umiling-iling ako. "Naze?" [Translation: Why?] "Your mom will be worried." "But I want to go too." He pouted. "Don't make that face. Let's go next time, okay?" Marahan naman siyang tumango. "Yakusoku?" [Translation: Promise?] "Hai, yakusoku." [Translation: Yes, I promise] Pagkatapos, nag-pinky promise kaming dalawa. Mayamaya, pinasakay na ako ni papa sa kotse. Nginitian ko muna si Zaito at saka nagpaalam bago tuluyang makasakay.

Didn't mean something if not the caption below. Arielle: thanks for the ride last night, I enjoyed what we did. What does that mean? Is he cheating? Nagdilim ang paningin niya sa naiisip. "Love?" Nahinto si Zek pagkalabas ng banyo nang masumpungan siyang hawak ang kalibre 45 at nakatutok rito.

Wala akong pera walang magarang sasakyan at kung sasabihin ako ay simpleng tao lang alam ko namang sadyang magkalayo ang ating Mundo pero akin mai-papangako Habang kinakanta niya yun nakatingin lang siya Kay Raquel, sus! Halata namang gusto niya talaga si raquel e,torpe lang talaga siya,Hindi naman siya kumakanta e! Ngayon lang. Araw gabi kaya kitang pagsilbihan

Nasa mga mata na nito ang kislap. "Alam mo bang umaasa ako sa mga nakalipas na araw na makita at makilala ko ang lalaking iyon na sana muli kaming magkatagpo..."naiusal niya. "Mare, imposible naman iyon. Kung may lakas talaga ng loob at tapang ng mukha ang lalaking iyon. Hindi ka niya pagtataguan, sana nagpakilala siya sayo. Natitiyak ko, katawan lang niya ang hinabol mo!"huling sabi nito.

Dagdag nito. Pinunasan ni Stefan ang mga luha sa mga mata ng kanyang asawa saka tinignan ito nang diretso sa mga mata nito na may kita ang sinseridad nang sandaling iyon. “This is not a dream, Mahal. This is true and I’m willing to prove that this is real,” mahinahong saad ni Stefan at saka inilapit ang mga labi nito sa malambot na mga labi ng kanyang asawa at dahan-dahang inangkin iyon nang may pagmamahal at pag-iingat.

Maliban pala sa lapis at papel, nakagagaan din ng pakiramdam kung ibabahagi ang nilalaman ng puso sa pamamagitan ng boses at salita. "Unfortunately, life isn't that easy. Ang reyalidad, kailangan muna nating masaktan bago sumaya. At kung dati na tayong masaya, umasa tayong kinabukasan hindi na. Gulong ba? Paikot-ikot. Paulit-ulit. Nakakasawa. Nakaka-put*ngina." Pumikit siya at sumandal sa headrest ng upuan. Pati paghinga, nakakapagod na rin.