Novelas y relatos de Realidad In Tagalog

Kung nakasusugat lang ang tingin, sigurado akong sugatan na siya ngayon. "Without reading our book, could you please give us the cause of acid rain?" English talaga? Tagalog ang subject namin ah? Nganga. Hindi ko memoryado. At dahil pakitang gilas siya, tumayo siyang muli. “Ano? Sagot! Alam mo o hindi?” Presko talaga. “Hindi.” "Okey, do you want me to define it for you Miss Reporter?"

Na labis n ikinabahala ng Donya. Uhmmmm! Ano bang gusto mong mangyari leah! Sabihin mo lang! Kalmado nang sabi ng Donya. Napangiti naman si leah,at sinabi niyang iwanan na silang dalawa ng donga at silang dalawa nalang ang mag-uusap. Nang sila nalang ang naroon,Sinabi na ni leah ang gusto niyang mangyari. "Back to reality"

Baka kasi ilusyon lamang ang lahat at bigla rin naman itong maglaho kapag dumating na sa kanya ang isang reyalisasyon. "Papanoorin mo na lang ba ako na parang pelikula sa sine Senyorita?" anang malamig na boses na pumukaw na sa kanyang pagkamulagat. Oh my goodness! Is it real? "Pa-pael?" alanganin niyang usal na tila hindi pa rin makapaniwala. Kung hindi lang talaga sa boses nito na kilalang-kilala niya ay hindi niya sasambitin ang pangalan nito.

Ako, pilit na nagtatago ng takot sa likod ng matapang na mukha. “Leandro…” mahina kong sabi, halos ayaw ko pero kailangan. “Kung sa tingin mo matatakot mo ako para sumunod, nagkakamali ka.” “Hindi kita tinatakot.” Lumapit pa siya, halos magdikit ang balikat namin. “Sinusubukan lang kitang turuan ng realidad.” “Reality?” natawa ako nang mapait. “Ikaw lang ang reality na hindi ko gustong harapin.”

Maliit na ideya sa isipan ko lang naman iyon noong nag-uumpisa pa lang kaming ganito kaya sa kanyang binanggit na pangalan ay bumalik ako sa realidad. Realidad na nagtitikiman lamang kami ngunit hanggang doon lamang iyon. Realidad na ama lang siya ng mga anak ko, realidad na hindi kami magiging buo. Realidad na dapat hindi ako sumama rito. Sana nanatili na lang ako sa kung nasaan ako, sana hindi ko na lang sinabi sa kanya na anak niya ang dinadala ko.

dagdag niya pa. Humakbang siya palapit dito at binigyan ito ng nang-uuyam na tingin. “Gusto mo ng reality? Ito ang reality ng buhay ko! Buhay sinira mo! Intentional or not, ikaw pa rin ang lalaking dahilan kung bakit nagkanda-leche-leche ang lahat sa akin! ‘Yon ang reality!!!” patuloy niyang panunumbat sa lalaki.

Kaya, kaagad niyang sinilip ang mga ibang posts at inalam ang buong detalye. Napatakip siya sa kanyang bibig at halos mangiyak-ngiyak nang makita niya ang sarili sa screen ng balita, "This is not true!"

Malayo na ito sa pinangyarihan ng landslide. Nakita sila ng mag-asawa na posibleng may-ari ng bahay. Mabilis silang sinaklolohan ng mga ito. "Dumanon kayo, apo!" sabi ng lalaking matanda na ibig sabihin ay tuloy kayo rito. Ilocano ang karaniwang linguwahe sa Baguio City. Agad naman nagdala ng basahan ang matandang babae at isang maliit na palangganang tubig.

seryosong sagot ko "Yeah, nakaraan na iyun pero alam kong alam mo na mahirap kalimutan. Alam kong nasa puso mo pa rin ang sugat na dulot ng nakaraan at alam kong mahirap para sa iyo na kalimutan ang lahat-lahat." seryoso niyang wika