Novel & Cerita Regret

Hindi ako umatras. Kahit sobrang lapit na niya. Kahit ramdam ko na yung bigat ng presensya niya. “Then maybe you stopped looking for better ones.” Doon siya natahimik. Mas matagal kaysa dati. At doon ko nakita ulit yung crack. Yung parte niya na pilit niyang tinatago. Pagod. Regret. At isang bagay na ayaw niyang aminin kahit sa sarili niya.

Ang masakit na katotohanan ay wala siyang nagawa noon. There was this regret and frustration of not doing what he could do earlier, and now, he was afraid that it might be too late. Takot siyang isipin na dahil sa tagal ng proseso, hindi niya na makikita pa si Olivia. Ayaw niyang tanggapin na baka nga huli na ang lahat. "I'm sorry," he uttered, it was almost a whisper. Only the air heard his regret. Sana'y noon pa. Sana ay nagkaroon siya ng lakas ng loob una pa lamang.

Parang alam niyang darating ang tanong. “Wala,” sagot niya. “May mga bagay na masakit. Pero walang pagsisisi.” Tumango si Adrian. “Good.” “Why?” tanong ni Calestine. “Because regret weakens resolve,” sagot niya. “At hindi na tayo pwedeng maging mahina.” Hindi iyon banta. Hindi rin pangaral. Isa lang itong katotohanan na matagal na nilang alam.

At naramdaman ko ang pagtulo ng luha mula sa aking mga mata. 'Yung mga salitang iyon ay hindi lamang simpleng mga salita ngunit ang mga salita iyon ay tila tinatawag ang lahat ng nabaon kong damdamin mula sa nakaraan. "I regret it Dawn, I regret not being able to save my grandchild. I regret hurting my own son. I regret hurting a woman like you na walang ginawa kundi mahalin ang anak ko ng buo. I regret insulting your dignity at nagsisisi ako na tinanggalan kita ng karapatan na mahalin ang anak ko. Kung pwede ko lang itama ang lahat

I am so blessed. Nang malaman kong nagdadalang-tao na pala ako, biglang nawala ang kulang sa puso ko. Pakiramdam ko ay kasama ko ulit ang anak kong nawala. Parang may kung anong humaplos sa puso ko at pinalitan ito ng kasiyahan. I am still emotional, but I am happy. Parang bumalik ang baby namin. I don’t hate Luther. I am just hurt, but I know it will fade away. I know he is regretting what he did, at alam kong babawi siya sa amin. Nararamdaman ko rin ang sinseridad niya.

Wala ako’ng karapatang umiyak at masaktan lalo na dahil sa krimen na muntikan ko ng magawa sa kaniya. Umiwas ako ng tingin because I can’t watched her leave me. My heart beats damn faster and harder that I thought it would jump out of my ribcage and out of my chest when I felt her softly kissed my forehead and whispered “I’m Sorry,” in my ears. “Huwag mong gawin sa sarili mo ito, John. Nakikiusap ako sa iyo. Hindi ikaw ito. Hindi ganito ang pagkakakilala ko sa iyo. Don’t use your unrequited love as an excuse to be evil, to do evil because regret is something that you will never forget. Regret would stick with you for a lifetime,

Kita ko kung paano nawala ang mga emosyong nakita ko kanina at napalitan ito ng blanko. "What do you mean?" "Don't... don't do that," I whispered. Inangat ko ang magkahawak naming mga kamay. Humigpit ang hawak ko rito. "You're still in the process of remembering and gathering the memories you forgot after the crash. Y-you might regret this decision of yours once you gained your memories back." "What do you mean?" His brows furrowed.

Pero bakit parang ang sakit pakinggan? Will the child inside me grow up as a mistake? [It shouldn't have happened. I took something important from you, it's a big mistake lalo na't you're my student.] Napangiti ako ng mapait. He's regretting what happened to us, I kinda regretted it too nung una pero nung nalaman kong buntis ako I kinda felt bad to regret what happened.

Betrayal is for her heart. Ang dali-daling ipagkanulo ng kaniyang puso ang buo niyang katawan, makita niya lang na nahihirapan at nasasaktan si Greig ay parang nahihirapan at nasasaktan din siya. And lastly, regrets. Regrets for herself. Bakit pa ba siya nananatili sa tabi nito? Napapahamak lamang siya at ang kaniyang baby.

"I-im s-sorry baby, I did my best p-pero mukhang kulang pa." Kahit na nanghihinga na ako at sobrang basa na ang mukha ko dahil sa pag iyak ay pinilit ko pa rin na tumayo at naglakad papunta sa elevator, halos pagtiningnan na ako ng mga taong nakakasabayan ko, marahil ay nagtataka sila dahil sa itsura ko. Pakiramdam ko ay buhay nga ko pero parang unti unti na din namamatay ang pagkatao ko. Hindi ko alam kung kakayanin ko pa, hanggang sa nakalabas ako ng building ng condo niya ay wala ako sa sarili ko, tulala lang akong naglalakad at hindi ko alam kung saan ako patungko. Paulit ulit sa isipan ko ang katagang binitawan ni Nigel sa akin. He regret meeting me, he <