Novel & Cerita Regret

Regrets are the worst things in life. It wishes you for something impossible and brings back the past. The only choice you have for now is to just live by it even if it haunts you from time to time. If I didn't marry Zach, would it make a difference? I'm still miserable. And now that I married him, a fracture of my heart got destroyed over and over again... I should've known better. I brought this to myself. It was all my fault.

“I didn’t think properly. I thought I could win you back. I thought… I don’t know what I was thinking. I just didn’t want to lose you. N’ong panahon na nababalitaan kong magpapakasal kayo naiinggit ako kasi naman minahal din kita. Tama ka, natukso lang naman ako, at nagsisinungaling ako kay Frescia na gusto kitang hiwalayan at hindi na kita mahal. I was wrong. I was deeply in love with you when you were gone because you caught me cheating on you. I regretted that.” “But you did lose me,” I said, shaking my head. “You lost me because you acted on your feelings without thinking about the consequences. Alam mo ba kung ano ang nangyari sa amin ngayon ni Mr. Gomez?

Those places felt surreal. “I wonder what will happen after this,” wika niya na siyang bumasag sa kanilang katahimikan. “What do you mean?” “You know, kapag nakaalala na ako.” Tipid siyang ngumiti sa kawalan. “I’m always wondering about the memories I lost. Kasi pakiramdam ko ay may nakalimutan akong sobrang mahalaga sa ‘kin. Something is forgotten that I know once I’ll remember, I will regret it my whole life.”

"And you know what's even more funny? Umaasa pa rin ako na isang araw magiging okay din tayo. Magbabalikan din tayo. Na babalik ka pa rin sa akin. Na sa akin ka pa rin uuwi..." "I am so sorry," patuloy na paumanhin ko. "I know I was wrong." "Nag-bar ako. Nagkulong sa kwarto. Nagmukmok sa opisina. Nag-ubos ng oras sa site. Tumanggap ng sunod-sunod na projects. I was happy. I tried to be happy. I was so happy but regrets chased me." "I'm sorry..."

Punong-puno ng kahihiyan at guilt ang mga mata nito pero hindi nun maibsan ang nararamdaman kong sakit. "I'm sorry, I made a mistake and I regretted it more than you know, that's why I did it once and never did it again." "Dapat ko bang ipagpasalamat na isang beses mo lang siyang ginalaw at hindi mo na inulit?" "No baby, sobra kong pinagsisihan na ginawa ko yung bagay na yun kung maibabalik ko lang ang panahon."

Ria Hindi ako nakatulog kagabi sa kakaisip sa nangyari sa mall. Hindi ko maitatanggi na nakaramdam ako ng inggit. That should be me, us. Kami dapat ang masayang namamasyal kasama ang anak namin pero huli na ang lahat. Nagkabalikan na sila at may anak na din. Regret? Hindi ko alam. Siguro. Kasi naging duwag ako. Natakot ako sa posibilidad na baka hindi ako matanggap ni Marcus. The woman that she loved has dirtied her hands with blood. Katanggap tanggap ba yon?

Gusto kong bumalik kasi lumalakas na din ang ulan, pero bago pa ako makagalaw, narinig ko siya. “Do you regret those nights, Sage?” Parang kumalabog ‘yung mundo ko. Napatigil ako, hindi siya lumingon, pero alam niyang nandito ako. “Regret?” ulit ko. “Yeah,” mahina niyang sabi. “Those nights, in here.” Huminga ako nang malalim. “I regret what it turned us into,” sagot ko nang mabagal. “Pero hindi yung naramdaman ko.”

“Hindi. Mas malala ka.” Dapat natakot ako. Pero hindi. May init akong naramdaman—hindi takot, kundi pagnanasa at isang kakaibang kalayaan. Sumandal ako sa balikat niya. “Minsan ba, pinagsisihan mo lahat? Power, choices, lahat?” “Ang regret,” sabi niya, “para lang sa mga taong umaasang kaya pa nilang baguhin ang nakaraan. Ako, palaging tumitingin sa unahan.”

“Let me go. Please. Ayoko nang tumira kasama ka. Ayoko nang makita ka. Ayoko nang isipin ka!” Pero kahit sa anong pagmamakaawa ni Amber ay wala man lang pinakitang kahit anong emosyon ang lalaki. Napayuko ito at tahimik na umiiyak, bumagsak ang mga kamay sa hita. “I regret it…” bulong niya. “I really regret it.”

Mayamaya ay bahagya siyang umiling. "Huwag mo ng sayangin ang oras mo sa mga bagay na hindi na mababago." Pakiramdam ko ay tuluyan nang gumuho ang natitira kong pag-asa. Lumampas siya sa akin at naglakad palabas ng kuwarto. Ilang segundo pa ay narinig ko ang pagsara ng p***o. Kasunod noon ang tunog ng makina ng sasakyan niya.