Reliving Novels & Stories

Biglang sumagi sa isip ko ang lola habang hindi papigil ang puso sa pagkabog. “Ija,” bakas ang pangulila sa kaniyang mga mata. “I was long forgotten the passage of time. Ngunit hindi ko malimutan ang nakaraang...humulma sa akin,” mapait siyang napangiti, nababalot ng kakaibang emosyon ang mata. “My memoire is left behind, keep by my child.” “Memoire?” “Ngunit hindi ako umasa pa sa sobra, ija, at marahil ay hindi niya 'yon mabasa,” sa unang pagkataon ay nabalot siya ng hinagpis.

Villaruel. Napahawak na lamang ako sa aking tiyan 'pagkat ako'y labis na nasisiyahan sa iba't ibang eksena na aking pinapanood ng paulit-ulit sa kompyuter. Hindi talaga ako nagkamali sa pagpili sa kaniya. 'Muling ibalik ang tamis ng pag-ibig. Muling pagbigyan ang pusong nagmamahal. Muling ibalik ang tamis ng pag-ibig. Sayang naman ang ating nakaraan.'

Kung wala kami roon, marahil ay sinaktan niya na naman ako. TATLONG araw na ang nakalipas simula ng mailibing si mom. Ngunit heto at wala pa rin akong gana sa lahat ng bagay. Sa totoo lang ay hindi ko na alam kung paano at saan ako magsisimula'ng muli ng aking buhay. Lalo pa ngayon na tuluyan na nga'ng ibinahay ni dad ang kanyang kabit at ang Nicolo na 'yon. Natigil lamang ang pagmumuni-muni ko nang biglang tumunog ang aking cellphone.

Wika niya habang naka tingin sa falls. Napa ngiti si Karl sa narinig niyang iyon mula sa dalaga,tumayo siya at lumapit sa isang control monitor na naroon,may pinindot siyang button kong saan sa isang iglap biglang sumulpot ang tatlong rebulyo na gawa sa mud,tila isa iyong pamilya. May sanggol na karga ang isang babae,at sa tabi nito ang masayang mukha ng isang lalaki habang tila masuyong nakayakap sa mag ina niya. Hugis ng mukha ng dalawang rebulto na naroon ay panigurado siyang yun ay ang kaniyang biological parents. Biglang napatayo ang dalaga,luhaan ang mga matang lumapit sa rebulto.

Sisiw na lang talaga ang slide na ‘to. I just didn’t know but I always got relieved everytime I used this slide. It was like forlorn memories were being deleted even for a short period of time. Sometimes, I wished that I could go back and live again as a different child… because I was really getting tired of living this damn fucking life!

Para na siyang malalagutan ng hininga. "Uhm..." Simula nito na animo'y pilit na bumabiyahe sa memory lane nito. Napakamot pa ito sa makapal nitong kilay. At para bang nabingi si Reverie nang tuluyan na itong magsalita. "I think I don't remember her at all." ©MaribelleVerzosa

“Kung gagawin mo iyon, matagal na.” “Hindi ka natatakot,” sabi ni Gray sa wakas. “Hindi,” sagot ni Mireille. “Dahil kahit mamatay ako ngayon, may mangyayari pa rin.” Lumapit pa si Gray, huminto sa distansyang kaya niyang umatake anumang oras. “Ano’ng mangyayari?” tanong niya. “Magugunaw ang Revenant,” sagot ni Mireille. “At kasama niyon, libo-libong tao na umaasa sa sistemang ito—kahit ayaw nilang aminin.”

Sa kaligayahang nararamdaman nila ngayon ay ipinikit ko na rin ang aking mga mata— hanggang sa hanggan. Sabi nila ay nabubuhay raw muli ang isang tao matapos nitong mamatay— reincarnation. Kung totoo mang may buhay pa pagkatapos ng kamatayan kong ito ay ayaw ko nang makilala pang muli si Denver James Victorillo.

Relapse. Isang salita lamang 'yon pero ang katumbas niya ay ang muling pagkawasak ng mundo ko. Parang isang replay lang ang nangyayari sa buhay ko. Kaharap ko na naman ang papa ni Brix. Nababasa ko ang lungkot sa mga mata niya nang sabihin niya sa akin ang isang masamang balita. Bumalik ang sakit ko.