Remember Loved Ones Mga Nobela at Kwento

They’re aging fast and it’s making me scared of the inevitable end of life. How I wish my parents will live eternally. Iyong kahit na may apo na ako sa tuhod ay nariyan pa rin sila. Pero alam kong imposible iyong mangyari. I hate to think of it, but I know death is unavoidable. Lahat ng tao ay doon hahantong. And the best thing we can do is to make our loved ones feel that they are loved and valued. And that’s what I’m doing now.

"Nagpunta kami ng mga ka-banda ko rito last week. Sabi nila hindi raw nila kayang makita ang mga painting na yan. They bring back old memories kaya tinakpan muna ng white cloth. Balak nilang gawing exhibit room ito kapag wala talagang nangyari sa kaso." Iyon pala ang dahilan. Sabagay, kahit ako siguro, kung makakakita ako ng gamit ng taong mahalaga sa akin at siya yung tipong pumanaw na, malulungkot din ako. Naroon kasi yung pagbalik ng alaala ng taong iyon, masaya o malungkot. Masakit tanggapin yung katotohanang iniwan ka na niya, hindi mo na siya makikita, hindi na siya babalik. Naiintindihan ko na ngayon kung bakit sa tuwing may namamatay, ibinabaon, isinasama sa libingan o sinusunog ng k

Pangalan, trabaho, edad, iyon lang ang alam namin noong una pero sa bawat paglipas ng araw at sa bawat problemang nalalagpasan namin ay mas lalong nagiging malalim ang kaalaman namin sa isa't-isa, habang nangyayari rin iyon ay lumalalim din ang relasyon namin. "Wife, bukas na ang death anniversary ni Lolo at Lola. Gusto ni Dad na pumunta tayong lahat sa sementeryo." Tumango ako, hindi naman problema sa akin iyon. Naging curious nga lang ako sa isang bagay. "Bakit magkasabay ang death anniversary nila?" Ibig sabihin nun ay sabay din silang namatay diba? O di kaya ay sadya lang talagang magkapareho ang araw.

utos ko sa lahat. Sa ngayon kailangan ko ingatan ang mga pinsan at kapatid ko dahil sila ang puntirya mas lalo alam na ng mga ito na ako ang may pakana ng pagkaubos ng pamilya at tauhan nila na nasa ibang bansa. Pero hindi ko ‘yun pinagsisihan. - Our crying for them won’t bring the dead back to life.

Five years ago. they had lost almost everything. But love had refused to disappear. It had waited. It had endured. It had found its way home. Because some stories are not remembered... They are lived. Again. And again. And again. The End.

Paul: Ingat ka love I miss you😘 Yuck! Dati kinikilig siya kapag ganito yung mga chat ni Paul pero ngayon ay nadidiri na siya. Tama pala si Annie Ang pagkakaiba ng lalaki at babae ay hindi nagtuturo ang mga lalaki na may ibang babae sila, samantalang hindi nahuhuli ang mga babae sa panloloko.

Siguradong mami-miss kita Ela. Mami-miss ko yung mga panahong nakakapagkulitan pa tayo kahit hindi na masyadong naaayon sa mga edad natin. Salamat sa lahat ng alaala. Sana mahanap mo na lahat ng kasagutan sa mga tanong mo. At sana matukoy mo na kung ano o sino ang pansamantalang nakalimutan ng isip at puso mo.

Hindi ko siya mabasa, mahirap. And when the day she died, I cried. Feeling ko kasalanan ko kung bakit siya nawala sa mundong ibabaw at kung bakit niya ginawa iyon. I saw how her family grieve for her body and soul. Every night, I'm crying because of what happened, may time pa na hindi ako nakapasok ng dalawang linggo dahil feeling ko nasa baba si Maria Fortuna ng building at inaantay ako na para bang kilala niya ako. Imbis na ituon ang sarili sa ibang bagay tulad ng sabi ni Sheen, para makalimot, nagmukmok ako, iyon ang ginawa ko. Isang taon na ang lumipas but the memory of that issue is still here. Nasa utak ko pa rin nakatatak. Parang every time na maiisip ko ang issue na iyon, pagmulat ko

Nakalagay din sa letter na may extra cash doon to celebrate my 18th birthday. Natulala ako. Malapit na naman ang birthday ko. At kapag malapit na ang birthday ko, muli kong naaalala ang nangyari walong taon na ang nakakalipas sa mismong kaarawan ko. My birthday will forever remind me how long my parents passed away. They have died on the day when I was born. Kaya tuwing birthday ko, instead of celebrating the day, I mourn.

Pero lubha akong naapektuhan sa nalaman. Hindi ko man nadama ang magkaroon ng totoong mga magulang, naisip ko, mas malungkot ang pinagdaanan ni Senyorito. It's hard to let go of someone you spent years with than mourn for someone you didn't even know what he or she looked like.