Reliving Novels & Stories

Sabi nya na lang sa kaibigan na makulit. "Sabi nila kapag daw niregaluhan ka ng relo means gusto nyang alalahanin mo sya twing makikita mo ang relo." Nangiti sya ng pagak. Nababaliw na talaga ang mga kaibigan. "Hindi naman, sa pagkaka-alam ko is pag girl ang nag-bigay sa boy that was the meaning. But in Shanel case, its different she's the one who recieved the gift."

Tumagilid ako paharap sa may balcony, gusto ko sanang tumayo para hawiin ang nakatakip na kurtina para masilayan ang gandang taglay ng mga butuin at nag-iisang buwan. Lihim akong napanatag nang mawala ang kakaibang sakit na nadarama ko sa aking ulo. Siguro nga ay dala iyon nang matinding init ng panahon kanina. Mas naramdaman ko kasi ang kaginhawaan nang maramdamang muli ang malamig na tubig kanina sa shower. Ramdam ko iyong relaxation habang naliligo.

RENATA DECEMBER 2023, GERMANY Sabi nila; You only live once. Pero para sa akin, pangalawang buhay ko na ito. Masaya na malungkot. Masaya; dahil nabigyan ulit ako nang pagkakataon na mabuhay pagkatapos kong mamatay. Malungkot; dahil ilang beses din tinangkang bawiin ang pangalawa kong buhay.

“A simulation?” “Not exactly,” sagot ko. “Parang neural mirror — they recreated events from your erased memories.” I pointed at the glowing map forming in mid-air. “See these coordinates? It’s mapping your past locations.” She frowned. “So, if I enter this system…” “You’ll relive what the Council erased.” Her jaw tightened. “Then that’s what I’ll do.” “Rhea, wait— It’s risky. If the merge overwhelms your neural link, you could—”

Pagbalik ko he's sleeping, I wake him up para makakain at maka-inom ng gamot. “I wish I did these kind of things before, taking care of you whenever you're sick. I wasted six years.” Tumingin siya sa akin. “We can't turn back time. All we have to do is move on.” Hindi na ako sumagot, I can move on from the pain but I can't move on from the memories we made. Tumayo ako at akmang ibabalik lang ang mga kalat sa kusina pero he stop me.

Kasi alam niyang sa oras na pumanaw na siya, masasaktan siya. ‘Kaya please just a little bit, just a little bit... please?’ she pleaded silently deep within her heart. Habang inaalala niya ang nakaraang buhay niya, hindi niya na namalayan na tumulo na pala sa gilid ng mata niya ang kan'yang luha. She just couldn't get over how her last life turns out. She thought that it would be the end. Thankfully, she was given a chance to start over again, and correct all the mistakes she had made. And this time, siya na ang maghahanap sa kan'ya...

Umangat ako ng tingin kay Keir. "Depende, sa kaso niya may mga buhay na inalay sa kaluluwa niya, kaya patuloy na bumabalik sa kaniya ang mga alaala." Napaalis ako sa pagkakasandal ng ulo ko at tumingin kay Grim reaper. "Ano pang mga pangyayari ang pwedeng magtagal ang alaala ng isang kaluluwa?" Gusto ko pa kasing malaman para naman hindi na ako magtatanong pa ulit.

Ineenjoy ang bawat oras dahil puno ng hindi magagandang kaganapan ang nakaraang linggo kaya kinakailangan talaga naming mag relax. Umuwi kami ng mga 10 am na. Ang usapan ay 5pm pa kami uuwi pero dahil may kailangan pa daw gawin si Bea ay umuwi na din kami. Nagtaxi na lang kami pabalik ng village. Hindi na namin inabala pa si kuya Allen dahil sigurado akong may ginagawa pa iyon. Hindi ko alam kung nakauwi na si Dave Arkiel. Hindi ko na siya napansin kanina. Teka bakit ko ba siya inaalala. I have nothing to do with him.

RUAN'S P.O.V Almost eight months and maybe... tanggap ko na na wala na talaga si Arriadne. She already left me. Kaya mas mabuti siguro kung kalimutan ko na lang s'ya. Maybe, it would be better if I came back in to my previous life. No'ng hindi ko pa nakikilala si Ariadne. ''So, you're back in life again, huh?'' sabi ng babaeng nakatayo ngayon sa harapan ko.

Tumingin naman sakanya si Elise na nakakunot ang noo habang nag-uunahan pa rin ang pagtulo ng mga luha nito. "You're not freeing yourself from the past. Ikinukulong mo ang sarili mo sa lugar na 'to. You're obviously running away from your life that you ruined yourself. And that life is not here... You visualized everything, Elise. You think you're already moving on as time passes by. You thought you've started a brand new life here, believing that you accepted everything from your despair in the past. Ask yourself if you're really here because you want to make yourself happy. Maybe you're glad that you met new people here. People that cherished you and vice versa. But you can't be completely