Rereading Or Re-reading Novels & Stories

Inulit ko basahin pero blangko ang utak ko. Umayos ako ng upo na para bang makakatulong iyon. Sa ginawa kong galaw, sinipat ako ng tingin ni Rafael pero mabilis din niyang binalik sa ginagawa. Kunot na ang noo. I glanced at the book and tried to read the page again. I tried to take note of the gist. But I couldn't do it right so I have to try rereading again. Palagay ko'y sampung minuto ang ginugol ko para lang sa iisang pahina na iyon.

Huminga muna siya ng malalim bago nagpatuloy sa pagpapaliwanag. "Checkers, it's when a person checked every details of all things. If the light is on, the oven, washing machines. Stuffs like that, Ms. Flore. They also touch certain things repeatedly. Next is Washers, the person repeatedly wash their hands as if it's always dirty. Sometimes, they used their elbows to open doors instead of their hands to remain it clean."

Pero hindi ko inasahan ang tumambad sa harap ko ngayon. Nakanganga akong nakatitig sa monitor, halos hindi ako makahinga. Paulit-ulit kong pinindot ang rewind button para muling pagmasdan ang bawat detalye. Isang pigura na naka-jacket at naka-cap. Sa unang tingin, ordinaryo lamang ito, para bang isang tao lang na naglalakad sa tapat ng bahay ko. Pero sa ikalawa at ikatlong ulit ng pagtingin ko, unti-unti nang sumiklab ang isang kilabot sa puso ko.

Tiningnan niya ang mga papeles na nasa kaniyang kamay. Hindi niya pa iyon tapos na basahin at natutulala na naman siya. Muntik niya pang makalimutan na may meeting sila mamayang hapon. Huminga siya ng malalim. “Yes, Reanne. Remind me that again later.” Bilin niya. Ibinaba ni Reanne ang hiningi niyang kape at naglakad na ito paalis nang mapansin na wala na siyang ipag-uutos.

Parang paalala lang, na may mga bagay na kahit gustuhin mong kalimutan, kusang bumabalik kapag kaharap mo ulit. --- Gabi na nang matapos ang activities. At naisipan ko lang magpahangin kaya naglalakad ako papunta sa beach. Hanggang sa mapansin kong pamilyar yung bar sa may dulo ng dalampasigan. Kung saan nagsimula ang lahat. At gaya ng dati, nandoon siya. Nakatayo sa railing, nakatingin sa dagat. Parang déjà vu nang lumingon siya, nagtitigan kami, kagaya noon.

Ramdam na ramdam niya ang init na kumakalat sa buong mukha niya. Ganito talaga ang mga tao. Kapag tapos na ang isang sitwasyon at inuulit nila iyon sa isip nila, palagi na lamang nilang naiisip na sana hindi nila ginawa ang isang bagay na iyon, at sana may iba na lang silang ginawa. Pinulot ni Mira ang phone niya at nagsimulang mag-scroll sa MyDay upang pakalmahin ang sarili.

Nakarating na siyang board at sinulat ang word na NEEDY. Bumalik na din siya sa starting point para yung next player na ang kumarera. Medyo tumagal ang activity na ito dahil nga by word kasi ang pinapasulat at saka maraming participants ang kasali. Kung halimbawa naman na 13 words yung bible verses ng kabila, pwede naman umulit yun sa umpisa. I mean pwedeng umulit sa race yung first player and so on.

Ang ingay at ang daming tanong. Bakit pa kasi kailangan kong i-replay sa isip ko yung mga ngiti niya? Yung paraan ng pagtitig niya na parang may ibig sabihin… o baka naman ako lang ‘to, nagpapaka–feeling special.

Ilang segundo siyang tahimik na nakatitig sa screen. Muli niyang binasa ang mensahe mula umpisa hanggang dulo, na para bang may iba pa siyang mababasa kapag inulit niya iyon. Wala. Pareho pa rin ang sinabi ni Riz—kakain ito sa labas at babalik mamaya.

Gusto nyang ismiran ang sarili kasi liban don ay ni wala ngang kaalaman ang binata kong ano ang nararamdaman nya para rito. "Ok ka na talaga ate?" Tanong ni Ressa. At nakikita nya sa mga mata nito kung gano ito nagaalala para sa kanya. Kaya naman nakangiti nya itong sinagot. Para na rin di sya masyadong halata. Masyado na syang nakakahiya na ultimo bata ay nahahalata na. "Yes, Ressa. Don't worry malayo sa bituka. Totoo ok na ko. Wag ka na magalala dyan at wag mo na sisihin ang sarili mo. Walang may kasalan aksidende yon."