روايات وقصص ضمن Rice By Manuel Arguilla

sabi naman ni Cm, sinimulan nitong lantakin ang bake mac cheese nasa plato nito. Kanyang-kanya na rin kuha ng sariling plato sina Travis at Dax. "Kaya pala dito kayo nangugulo," sabi naman ni Manuel, nag-iisang linya ang makapal nitong kilay. "Manuel, bakit ano ang ginawa mo?" Nagtatakang tanong ni Yza, palipat-lipat ang tingin niya sa kay Manuel at sa mga kaibigan nito. Naguguluhan siya at walang naiintindihan sa mga sinasabi ni Manuel. Ang tanging naintindihan niya lang ay sinisisi ng mga ito si Manuel.

“Hello, hindi mo siya kilala. My geeeed friend. Si Lorenzo Aragon iyan ang super hunk, yummylicious na business tycoon ng bansa yan friend. Ang nag-iisang tagapagmana ng mga Aragon group of companies sa bansa. Maliban pa diyan may sarili na siyang business aside sa mga namana n’ya. Oh, di ba bongga?” “Eh, ano naman ngayon, kilala kaba n’ya, ano naman tungkol sa kanya na kinikilig ka diyan?” “Hindi. Pero friend pamatay sa kagwapuhan friend at balita pa dyan friend, uuwi na daw siya dito sa bansa. At bibisita daw dito sa ating lugar, may mga negosyo pala dito yan friend. Magkikita na rin kami sa wakas. Hi, my ultimate crush,” nangangarap na sabi ni Rica.

Kahit ang mga lalake niyang empleyado sa restaurant na pagmamay-ari niya ay lantarang nagpapakita ng interes at pagkagusto kay Rica. Rica is the most beautiful woman he'd ever seen. Maganda naman ang dati niyang nobya na si Krissy ngunit kayang-kaya itong higitan ni Rica. Rica doesn't look from a poor family at all because of her american features and blue-grayish eyes. He did everything his best to prove how much he likes Rica.

Nalaman ko na palipat-lipat pala sila ng tinitirhan dahil nga sa negosyo at itong si Leandro ay gusto ‘daw na pabago-bago ang placed para sa mga pinipinta niya. Kung pwede nga lang sipain na to paalis ng bansa ginawa ko na. Walang mintis na ginugulo nito ang tahimik naming buhay ni Glaiza. Pagkatapos ng ginawa kong fruit shake at nasa mangkok na banana chips ay naabutan kong seryoso si Leandro na nanonood ng TV. Napatingin ako sa pinapanood niya at isa itong news tungkol sa lalaking pinakabatang negosyante na bilyonaryo, Ryc Garcia ang pangalan. Teka, parang narinig ko na ‘yan?

"Ano pinag-usapan niyo ni Argo?" "Hmm?" Tumaas ang isa kong kilay. Bingi-bingihan yan Carriuz Sarreignto? "Ano pinag-usapan niyo kako ni Argo?" He chuckled. "You. He threatened me. So I threatened him too." "Threatened him?" "Yes. Venus is my cousin, Riza." Tumango ako. "Argo is a good man, Carriuz." "I know but I am still the best man for you."

“Kaya ka niya binalak patayin! Nang una ay balak ka lang naming ikulong sa Silid ng mga Buwitre, ngunit maging iyon ay nagawa mong sirain... kaya nawalan na siya ng ibang paraan...” “Balak ninyo akong ikulong?” inulit ko. “Kung ganon... ang pagkakadakip kay prinsipe Lucius...” “Isa lang siyang pain, para puntahan mo sila sa silid ng mga Buwitre...” “At ang aking kabigkis... ang lason sa kaniyang lalamunan?” “Nais ni Manuel na makuha ang lahat ng iyo...” patuloy ni Ricardo. “Kaya nga pati ang napili mong kaparehas ay nagawa niyang angkinin...”

mahinahong mungkahi pa niya kay Manuel upang hindi na ito mag-alala pa. Bahagya namang tumango si Manuel na halatang hindi pa rin makapaniwala sa mga natuklasan at animo malalim ang iniisip. Naiintindihan naman niya iyon dahil nang malaman din niya noon ang tunay na kulay ng pamilya Alarcon ay labis din ang pagkabigo niya sa mga ito. Gayundin na umasa siyang walang gagawing kakaiba ang mga ito sa mga nakalipas na panahon. Sa tingin ni Ian ay mag nag-trigger sa mga ito ngayon kung kaya naging aggresive at mabilis na kumilos upang makuha ang gusto sa kanila. At kung anuman iyon ay sinisigurado niyang malalaman niya iyon upang pigilan ang mga ito.

Napagod lamang ito sa kakasalita pero wala naman pala itong napala sa kanya. Biglang hinampas ni Manuel ang mesa. Hindi pa ito nakuntento, talagang kinuha pa nito ang tungkod at akmang hahatawin siya nito noon. “Porke’t mataas na ang lipad mo ngayon, tingin mo hindi na kita kayang pabagsakin? Ginagawa ko lang naman ito para sa ‘yo! Oo, mas matagumpay tayo sa pamilya nila, but don’t underestimate their influence and lineage! They even came from Spain. Kaya—”

reklamong angal ni Manuela na pilit inaalis ang pagkakatakip ni Uno sa mga mata niya pero hindi niya magawa. "That's stupidity." ani ni Uno na dere-deretso lang sa paglalakad at hindi inaalis ang kamay niya sa mata ni Manuela dahil sa nadadaan nilang standee ni Arthur Neri. "Ano ba! Wala akog makita Mr. Ibañez, nakikinig ka ba?!" angal ni Manuela na hindi pinapansin ni Uno ang reklamo nito habang si Santi ay nakasunod lang sa kanila.

Lalo akong magmumukhang dukha kapag nagkataon. “Ay ang gwapo naman ni Manuel. Last na kita ko sa kaniya, sixteen years old siya.” Biglang pinakita sa akin ni Professor Keira ang picture ng sinasabi nilang Manuel. Isang picture ng vintage portrait. Parang gusto ko mapakamot ng ulo ng wala sa oras. Kung i-mention nila si Manuel, aakalahin ng mga nakakarinig na nabubuhay sa panahong ito ang taong ito. “Gwapo si Manuel Saenz, ‘di ba? Dating nagmamay-ari ng ancestral house nila President Navarroza.”