Midsummer By Manuel Arguilla Summary Novels & Stories

Sambit na lang ng lalaki. Hiniklat nito ang buhok ni Summer na unti-unti ng nanlalabo ang paningin sa Dami ng dugo na nawawala na sa kanya. Sampung minuto pa ang kanilang nilakad at halos kaladkarin na nila si Summer na hirap ng maglakad Hanggang sa makarating sila bangin. At walang awa nilang inhulog ang katawan ni Summer Doon. sa lalim ng bangin at Dami ng bato roon ay himala na lang na mabuhay ang sinumang mahuhulog roon.

Sinimulan ko na tanggalin ang mga lupang sumiksik sa kuko ko. “May mga libro pa sa silid aklatan na maaari mong magustuhan. Pumunta ka lamang roon kung nais mong maghanap ng bago mong babasahin.” Tumango lang ako dahil abala talaga akong tanggalin ang dumi sa kuko ko. Hindi kasi talaga ako mapalagay kapag may nakikita akong dumi na sumisiksik sa kuko ko. Biglang inabot ni Manuel ang kamay ko at tiningnan ito. “Ano bang mayroon sa iyong daliri kaya hindi ka mapakali?”

sambit ni Uno na hinaplos ang mga mata ni Manuela. "Hi-hindi ako umiiyak--" "---i think i cared for you." putol na ani ni Uno kay Manuela na naitikom ang bibig. "When you are almost got bid in Isla Paraiso, seeing you on that fucking stage frightened, boils my anger towards those fucking men ogling your body. I was livid, i killed those who took you on that stage the reason I stayed over night on that island. That's the first time I got mad for someone, but i don't want to give you false hope just because i cared for you. Caring and having romantic feelings are way fucking different, Manuela." mabining ani ni Uno.

Lumong-lumo, hindi alam kung saan ito nagkamali. “Hindi gawain ng matinong lalaki ang ginagawa mo. Nagtayo ka rin agad ng bahay sa lugar na di mo pag aari.” Ngumisi ako. “Hindi ko pa pag aari, sa ngayon, pero lahat ng bagay ay may presyo. Lalo na’t nalaman ko na hindi maganda ang samahan sa pagitan ng matatanda sa inyo sa mga De Guia. Kaya hindi ka dapat mag alala sa mga bagay na wala sa kontrol mo. Kabaliwan yon.” Dumukwang ako sa harap niya, nakatukod ang mga siko ko sa tuhod ko. “Isa pa, masama akong tao. Aminado ako roon. Kaya nga walang limitasyon ang mga kaya kong gawin—para sa kanya. I’m not interested in playing games with people either. Masyadong mahalaga ang oras ko para sa mga bag

Kapagkuwan, ay naglakad palapit sa kanya. Tumingala si Summer nang tumigil ito sa tabi niya. “Do you really want to work with Arguello?” He’s looking down at her with those emotionless gray eyes. “O-Oo.” “I don’t trust him.” Ang atensyon niya ay natuon sa adams’ apple nito. It’s sexy! “You hate manipulative men like him.” “Hindi siya ganon,” tanggol niya kahit napapalunok sa temptasyon na nasa harap.

wika nang aking tiyuhin. Hindi na ako napigilan ni Manuela at nagtungo ako sa pangyayari upang tingnan ito at nakita ko kung paano sinuntok sa sikmura ng makalbong lalaki ang hinahawakang lalaki. Diyos lang ang nakakaalam kung ano ang mangyayari sa kanila sa napakalayong lugar na iyon sa may timog bahagi ng Pilipinas. Nang dahil sa mga nagkatipon-tipong mga maiitim na kaulapan, ang sumibol na haring araw ay di makita-kita sa himpapawid at ang dala nitong liwanag ay tinabunan kaya di buong sumilaw sa kapaligiran. Nasanay na ako kasing nakakasalamuha ng maraming tao. Ito ang naging pampapawi ng lungkot ko kapag nag-iisa. Nang makahanap ng maiging lugar, tumingin ako ng mabuti sa tatlong tao na

Makikita din ang malawak na taniman ng mga pinya. Kabilang sa pag-aari ng mga Sandoval ang malawak na dairy farm at ang malaking planta. Sa pinaka-gitna makikita ang malaki at malawak na kulay puting mansion na nagsisilbing bahay ng mga ito at kung nasaan din ngayon si Ameeya kasama ang mga pinsan niya. Ngayon naiintindihan ko na kung bakit gusto ni Ameeya na tumira dito sa hacienda ng Lolo niya. Kilala ang mga Sandoval dito sa lugar nila. Hindi lang dahil sa mayaman sila kundi dahil sa maayos nilang pakikitungo sa mga tauhan nila sa hacienda.

Hanggang sa nakatulog na lamang siya. Kinabukasan, pagbangon niya, nakita niyang may maliit na basket sa labas ng kanilang silid. Tiyempo namang siya ang unang nagigising sa umaga habang tulog pa ibang mga kasamahan. Kinuha niya iyon at inusisa ang laman— isang piraso ng tinapay at isang mansanas. Walang sulat, ngunit may tali na sutla, kulay asul. Napangiti siya, bagaman hindi niya alam kung sino ang naglagay. Sa puso niya, marahang sumilay ang pag-asa—na marahil, sa kabila ng lamig ng hacienda, may puso pa ring marunong umunawa. At sa di kalayuan, sa balkonahe ng ikalawang palapag, isang binatang nakaputing polo ang nakamasid—si Senyorito Claudio Arguelles, ang anak ng Doña. Tahimik, nguni

Gusto niyang sampalin ang sarili. Mayamaya ay naramdman niyang dumampi ang mainit na mga labi ni Manuel sa kanyang noo at bumaba ang halik a kanyang pisngi hanggang sa umabot iyon sa kanyang mga labi. Nag-alinlangan si za,ngunit sandali angay tumutugon na iya sa halik ng lalaki sa paraan na alam niya.

“Marry me, Luisa. Please spend your life with me.” Naging emosyonal si Luisa. Hindi niya magawang ipaliwanag sa mga salita ang saya na nararamdaman sa mga sandaling iyon. Matagal nang natunaw ang pag-asa niyang matutupad pa ang pangarap na magpakasal kay Levi. Ang buong akala niya ay hindi na sila magkikita. Ngunit sadyang mahiwaga ang pamamaraan ng Poong Maykapal. Nagawa nitong ipag-krus ang kanilang landas. At sino nga ba ang mag-aakala na ang inaasahan niyang ordinaryong araw ay biglang magbabago at mauuwi sa isang pangyayaring hindi kailan niya malilimutan habang buhay. Lumuhod si Luisa at hinawakan ito sa magkabilang pisngi kasabay ng pag-agos ng kanyang luha bunga ng labis na saya.