Rogelio G Mangahas 소설 & 이야기

Pabiro kong sagot habang isang magandang ngiti ang nakalapat sa aking labi. === Masaya kaming nag tanghalian ni Chief, nalaman ko na ang pangalan niya ay Gerald Santos at siya ay 25 years old. Tama ang hinala ko na ilang taon lang ang tanda niya sa akin. Magpinsan pala sila ni Captain Lim sa mother side at binata pa.

Mukhang mahihirapan kami at kita ko nga sa mga kakampi ko na nagsastruggle sila dun ng kaunti pero laking tuwa ko nang kami ang unang makapagtaas ng flag! Nakooooo. Sana this time, tama na kami! "Please state your FULL NAME." sabi ng host nang makalapit sa mga kateam ko. "Morales, John Carlo VELASQUEZ." "Santos, Krisel TORRES." "Brecino, Joycilyn TANDINGAN." "Fernandez, Niña RODRIGUEZ." "Villegas, Israel PEREZ." "Aquino, Jenna Mae MAGBANUA."

"S-sigurado kayo boss?" Tumango si Luis at nanatiling nakatitig sa mga babaeng panay giling sa poste at naghahalikan habang sinasapo ang mga maseselan na bahagi. Isang show na hindi pinapalagpas ng mga katulad niyang maalab sa pakikipagtalik. Nagmamadali na ngang umalis si Ramil. Saka na lang magpapasalamat pagbalik niya.

Cassandra’s POV Tumindig ako sa harap ng boardroom. Malamig ang aircon pero pawis ang palad ng bawat director. “I am Maria Cassandra Velasquez Ramirez,” I announced. Jared placed the original will on the table. Nakalagay roon: Ako, si Lucian Dela Cruz Velasquez, ay inihahayag na ang aking tagapagmana sa lahat ng assets ay ang aking anak kay Maria Ramirez—

Fourthy seven Manang Dada identity Maagang nagising si Manang Dada tumingin ito sa relo na nakalagay sa maliit na Mesa ala sais na ng umaga agad siyang tumayo at nag ligpit ng mga unan at kumot Pagka tapos ay pumunta na siya ng kusina Pag karating niya doon agad siyang nag timpla ng kape at naupo sa upuan habang umiinom ng kape naisipan niyang tignan ang Reef nakita niyang wala na itong lamang Kung kaya naisipan niyang sabihin ito kay don Apollo pag gising neto naupo siyang muli pag katapos ay uminom ng kape

mamaya kayo sakin mga bakekang", bulong nya sa sarili habang naglalakad papunta sa harapan. "Hello Classmates, Hello sir Padilla.. My name is Irish Alian Guañiso Tambalque 17 years old, currently living in Brgy. Caniogan Pasig city." ahm ano paba-' napahinto sya sa pag iisip ng mag salita ang lalaking guro. "So you are ms. tambalque right!?, Tell me what's your hobbies? tanong nito sakanya. ."ahm.. wala po sir nonchalant lang po ako hihi" pagbibiro ni irish sabay peace sign.

Hindi malaman kung masakit ba ang ulo mula sa biglaang gising o dahil aminado siyang kinabahan sa sambit ng kanyang manager. His manager Kiko Madrigal first saw his potential 15 years ago. Nag-umpisa siya sa pagiging Modelo ngunit nang sumabak sa audition ay nahuli ni Kiko ang angking galing nito. His gay manager vowed to make him the biggest actor in the Philippines. At hindi nga ito nagsisinungaling dahil mula nang debut nito sa telebisyon ay sunod-sunod ang naging project nito. All because his manager made it happen. Kung kaya’t ganoon na lamang kalaki ang respeto ni Luigi kay Kiko.

“Mukhang maayos sa labas, pero sa loob ay may naiwang bahagi na maaaring magdulot ng gulo kapag uminit ang panahon.” Kinabukasan, nagtungo ako sa gusali ni Victor Manansala. Matayog at magarbo ang estruktura, ngunit ang hangin sa loob ay tila mabigat at sadyang ginawang malayo at pormal. Sinalubong ako ng kanyang sekretarya at inakay sa malaking silid‑pagpupulong kung saan naghihintay siya. Si Victor ay nakaupo sa likod ng mahabang mesa, ang kanyang mga mata ay matalas at tila sumusukat sa bawat galaw ko. “Gabriel Riego,” panimula niya nang hindi tumatayo. “Hindi ko inasahang tatanggapin mo ang paanyaya. Akala ko ay masyado kang abala sa iyong bagong ‘pagkakaisa’.” Umupo ako nang tuwid, pina

sigaw ni Javi, pilit na itinatayo ang asawa. “Hindi ko pwedeng iwan ang terminal, Javi!” iyak ni Maria. “Si Gabriel... ang puso niya ay nasa peak na! Kapag hindi ko nakuha ang feedback loop, mamatay ang anak natin!” Tumingin si Javi kay Augusto Soliven. Ang kaniyang ama ay nakatayo sa gilid, pinapanood ang kaniyang sariling imperyo na gumuho nang may malupit na kasiyahan. “Napakaganda, hindi ba?” ani Augusto. “Ang huling 'Glow Up' ni Maria Valdez ay ang maging pinakamagandang paputok sa kasaysayan ng Pilipinas.”

Unang kita niya pa lamang rito dalawang taon na ang nakalipas ay alam na niyang hindi ito ang klase ng tao na dapat niyang banggain. Mr. Santos met Hunter when his shipping company was on the brink of bankruptcy. Hunter offered him help in exchange for letting their group use his company however they wanted. And because Mr. Santos has no one else to turn to, he agrees to Hunter's proposition. Kinalimutan niya ang konsensya niya, at ibinenta niya ang dignidad at integridad niya.