Novel & Cerita Romans 8:18 The Pain You Have Been Feeling Version

May luha sa mga mata ni Madam at ramdam mo ang bigat na nararamdaman niya. "Pwede bang alisin na lang ni God yung pain na nararamdaman niya para matapos na 'to lahat? He's really in pain right now compared to before. Mas lumalala na yung condition and hindi ko alam kung…. Kung aabot pa ba kami sa o-operations. H-Hindi ko na alam!" mahaba niyang litanya at napaupo na sa kama.

“August, binabalaan kita. Huwag na huwag mo akong gagawan ng masama. Alalahanin mong ikaw ang nagsimula—” Naomi’s words were cut short when she suddenly felt a sharp pain in her neck. The pain intensified. Her head buzzed. Almost instinctively, she kicked out. A sudden, painful groan rang in her ears. August quickly rolled over, lying on the bed in obvious pain. Salo nito ang bahagi ng katawan sa pagitan ng mga hita. His heavy breathing filled the air.

Pareho kasi nilang namana sa ina ang hilig sa paghahalaman. Humugot ng malalim na hininga si Jhaz bago sinumulang magsalita sa madla. “Thessalonians 4:13 reads, ‘Brothers and sisters, we do not want you to be uninformed about those who sleep in death so that you do not grieve like the rest of mankind, who have no hope.”

Sa huli ay nagtagumpay rin ang binata, inakay nito si Ruth hanggang sa makaupo sa bakanteng upuan, hindi katulad kahapon ang dami ng mga dumalo ng misa. Nagpabaling-baling ang tingin ni Ruth sa paligid, ilang minuto pa ay nagsimula na rin ang misa. "He sees you, your pain, your tears and your suffering, all of it. Now, have you ever questioned him 'God, bakit ako?' you know, if you were in so much pain right now, its because you are one of the strongest warrior of God. And strong warriors is always given the greatest battle..."

Gusto kong sisihin ang gobyerno, ang ospital, si Ante Fely, lahat, gusto kong magalit sa mundo. Sa gitna ng aking pagtangis, umihip ang napakalakas na hangin dahilan para mawalan ng apoy ang mga kandilang nakasindi sa altar at mabuksan ang mga pahina ng Bibliya na nasa lamesa. Nagsitayuan ang aking mga balhibo, at takot na nagpalinga-linga habang naglalakad papunta sa altar para isara at ayusin ang nakabukas na Bibliya. Hinarap ko ito, at naka agaw ng aking pansin ang isang parte ng basahin. Second book of Corinthians, chapter 1, verse 9-10 “Indeed, we felt that we had received the sentence of death. But that was to make us rely not on ourselves but on God who raises the dead. He delivered u

Pero hindi naman siguro masamang maging mahina minsan. "What you feel right now is normal for someone who's experiencing pain but you are not alone in this. We are here for you. You can talk to us, we are willing to listen." Doc Divine said, she even extender hand to hold mine. "Yours emotions are valid. Don't think that you are weak 'coz you are not. You are strong enough to get this far so don't give up."

Binuklat n'ya ng bahagya ang book mark. He softly read the verse written. "1 Peter 5:7, cast all your anxiety on him because he cares for you." Tiningnam ako nito na parang may mga luha na namang nag babadyang pumatak sa kanyang mga mata. While looking at his eyes, I can see a spark, hope and happiness. "I badly need this, thank you so much. I really, really appreciate this. You can't imagine how happy I am." wika n'ya. Masaya akong tumango. "Masaya akong happy ka."

Bumubukas muli ang aking daigdig. "When you left me I thought you won't comeback. Tapos ngayon feeling close ka sa akin." Ngumuso ako. May kung anong lumukob na pangamba sa akin. And now I understand the purpose of pain. Maydedemand ito upang matuto ka at maging matibay sa mga bagay na darating upang hamunin kang muli dahil nakayanan mo ang nakalipas na pagsubok. "I'm yours." he huskily said.

Mas lalong hindi nila pwedeng mahalata ito. Hinayaan ko muna silang mag-usap. Hinayaan kong makita si Dreymon na ngumingiti sa ibang babae. Hinayaan ko na kung ano itong nararamdaman ko dahil alam ko na unti- unti na rin akong nasasanay. Ang hinihintay ko nalang talaga ay iyong wala na akong maramdaman ni katiting na anumang sakit o selos. Iyon bang tuluyan na akong mawalan ng paki. Ika nga, ‘Just feel the pain until it hurts no more’.

"Ano ang naramdaman mo?" Frustrated na napatingala si Apollo at nasapo ang noo. "The eagerness to see her and to hold her." "Iyon lang ang naramdaman mo?" Napaisip siya. "I also felt the anger and the pain she brought me a long time ago. And that's bullshit!" Tinapik ni Rom ang balikat niya. "You're not totally move on.."