Novel & Cerita Sacrificial Song

Lights will guide you home And ignite your bones I will try to fix you. '"Anhiro." nagtatakbo siya papalapit sakin at nawalan na ako ng malay at ang alam ko lang, nasambot ako ng kanyang mga braso. The sad song keeps singing in my head and there is no medicine to heal my pain today. But I want to sing a new song again while falling inlove with this cold-hearted stranger. ////////

After finishing the sentence, the popular man answered. "Tutugtog ng gitara." "Tama nga! We're gonna cover a song for you guys. We will sing the song..." "Hindi ko alam ‘yong chords" "Yes! The song is entitled Hindi ko alam ‘yong chords. Hahaha!" What the fuck are you saying, Nathaniel Hudson! "..." "Pasensya na, Guys! Corny lang talaga mag-joke ‘tong idol ninyong si Nathaniel. Hahaha!" I want to give him a big round of scolding. We just printed it a moment ago, where the fuck is it? I must help him look for the musical chords and finally, we discover that he was sitting on it. Motherfucker!

Nakangiti siya at nakatingi nsa harap, nakikita ang kanyang ama na nakatayo. Si Kyle naman ang sumunod, dala ang pinakamahalagang mga gamit sa kasal; ang mga singsing. Nagmamartsa sila sa kanta na ‘A Dream Is A Wish Your Heart Makes.’ Matapos makaupo ang lahat, sumarado ang pinto, at namatay ang mga ilaw mula sa likod ng cathedral. Nanatiling tumutugtog ang musika, paulit-ulit ang parehong tono.

Ito ay naging isang kanta ng pag-ibig, ng pamilya, ng sakripisyo. Inilagay ni Esmeralda ang bato sa amplifier. Ang awit ni Ezikiel ay pumasok sa bato. At isang himala ang naganap. Ang kulay-abong bato ay nagsimulang magliwanag. Isang banayad, ginintuang liwanag. Ang alaala ni Brayan, ang tunay niyang esensya na natira sa loob ng bato, ay nagising sa awit ng kanyang anak.

Masayang-masaya niyang ipinarada ang sasakyan sa harap ng shelter. “Mam Melba,” gising niya sa dalaga.” Nandito na tayo.” Isa-isang gumising ang mga sakay niya. Pababa na ang mga ito nang may maulinigan silang tunog ng gong. May rhytm. Umaalingawngaw ang saliw ng tunog nito sa bawat sulok ng kabundukan, ipinababatid sa lahat ang kasalukuyang nagaganap na bogwa. Isang katutubong ritwal ito habang nililinisan ang bangkay, inihahanda para sa sagradong proseso ng mummification.

The air smelled of incense and dried roses, masking the metallic tang of blood from past sacrifices. Elyssia knelt on the cold stone altar, her wrists bound by sacred silk, her pristine white robes stained with the golden sigils of her impending death. The High Priests, draped in obsidian robes, chanted in unison, their voices rising and falling like a dirge. The kingdom of Elysium had been overrun by monstrous abominations-twisted creatures born from darkness itself. And for centuries, the solution had remained the same: a Holy Priestess offered as a sacrifice to cleanse the land. Tonight, Elyssia was that offering.

Ang duality ni Rigel ay lumabas—mula sa pagiging sweet na drummer, naging isang fierce beast siya sa dulo ng kanta, winawasak ang kanyang cymbals habang ang mga fireworks ay sumasabog sa hugis ng supernova. Kumakanta si Sirius nang acapella sa harap ng 80,000 tao, ang kanyang boses ay malinis, tapat, at puno ng emosyon. "Love will lead me across the Milky Way Until the end of the song, we will still be together."

“You kidnapped his nanny. That’s not strategy, that’s provocation.” A low chuckle escaped him. “Good. Let him feel provoked. Let him lose his balance. That’s when men like Xerxis make mistakes.” Damien’s jaw tightened. “And the girl? You’re using her as bait?” Hades flicked ash into the tray. “She’s a pawn. A tool. Whatever word you prefer. She exists to serve a purpose.” “And when she’s served it?” Hades finally looked up, eyes cold and sharp as steel. “Then she’s nothing.”

sabi ko habang pilit kong pinapatatag ang sarili ko sa gitna ng pagkahilo. Ang sasakyan ay mas lalong bumilis, tumatahak sa daan patungo sa kuta ng mga Zubiri. Ang gabing ito ay hindi pa tapos. The assassination was just the beginning of a much larger sacrifice. At habang nakatingin ako sa labas ng bintana, alam ko na ang susunod na linyang tatawirin ko ay ang linyang maghihiwalay sa amin ni Stefanie... o ang linyang magbubuklod sa amin habambuhay sa gitna ng apoy. "Adrian, why are you looking at me like you're saying goodbye? Is this sacrifice really for the family... or is it for me?"

Ni hind ko man lang magawang kumurap. Isa sa sikat na kanta ng bandang Silent Sanctuary ang napiling kantahin ni Aziel. Hindi ko alam kung bakit sa unang bigkas pa lang niya ng linya ay gusto na agad kumawala ng aking mga traydor na luha.