Sacrificial Song Mga Nobela at Kwento

Naghanap din siya ng wedding at funeral band na magagamit niya. Akala naman ng mga ito na kakanta sila ng wedding song pero nagtaka ang banda nang dalhin niya ito sa entrance ng apartment building ni Brittany. "Miss Santiago, ano po bang kakantahin namin, wedding or funeral songs?" Nalilitong tanong ng leader. "Of course wedding song ang kakantahin ninyo. May isang masayang event ngayong araw na patutungkulan natin."

Nang matapos, agad kaming umorder ng tig-iisang bote ng beer. Mayamaya lang, unti-unting nagiging mas buhay ang paligid, nagsimulang tumugtog ang malakas at upbeat na musika mula sa dance floor. Napatitig ako sa mga ilaw na nagkikislapan—pula, asul, at dilaw. “Uy, nagsisimula na!” sabi ni Rica, sabay kindat sa amin.

Please… please… please release me— “Please release me, let me go. For I don’t love you, anymore… To waste our lives would be a sin. Release me and let me love again…” Naalimpungatan ako, when I heard that song again –it feels like a lullaby but instead to make me sleep, it makes me sober. It's like a wake up call for me. And I remembered everything –the boy, the boy that singing the song that is playing in my head. “Please release me, let me go.” “What are you singing?” “A song that could save us!” “Really?” “Yeah. Don't worry, Pierre will come to save me.”

Ang sakripisyong ginawa ni Sophia upang iligtas ang kapatid niya mula sa nasusunog na sasakyan—ang mismong sakripisyo na binayaran ni Dylan ng pananakit, kahihiyan, at pambabastos. Napahawak si Dylan sa kanyang bibig, pilit na pinipigilan ang isang malakas na hikbi na gustong kumawala sa kanyang lalamunan. Nanlalabo ang kanyang mga paningin dahil sa maiinit na luha. "Diyos ko... anong ginawa ko?" nanginginig na bulong ni Dylan sa hangin, hindi makapaniwala sa nakikita niya.

“Okay, hayaan mong kantahin ko ang kantang ito para magpasalamat sa iyong tulong, God of War Is Here. “In the meantime, I would also like to dedicate this song to everyone on the channel. Sana maging matatag ka sa tuwing nahihirapan ka." Pinunasan ni Stella ang kanyang lalamunan bago siya nagsimulang kumanta. “There's always gonna be another mountain. “I'm always gonna wanna make it move. “Always gonna be an uphill battle. “Sometimes I'm gonna have to lose. “Ain't about how fast I get there. “Ain't about what's waiting on the other side. “It's the climb.”

Hindi ko alam na ganito pala kasakit ang pumatay ng mahal mo sa buhay, but it's the choice I need to make. "You've done great and passed the test. Now I'm your belonging." She said as the place slowly turned white. "Always remember Trixia, that sometimes that you have to sacrifice your loved ones in the sakw for the other who you don't even know." Nawala siya sa aking paningin at kasabay nito ang paglitaw ng isang pigura ng lalaki. "God of Earth, Aigaion?" "I'm here to give my greeting to you Trixia and to congratulate you with your sucess." He said in a calm state.

She lifted my head at inihiga sa hita niya. Siya naman ang kumanta, "Guns, bombs knives and little life~ How I wonder how long you'll last~ I have your life here in my hand~ I'll slit your throat, slowly you'll die~ Twinkle, twinkle, little star~ Should I stab you in your heart~?" naka-ngiti niyang kanta (in Twinkle Twinkle Little Star nursery rhyme tune) dahilan para matigilan ako sa pagsasayaw kay Izaac. His smile slowly faded too as he look to the monster singing that creepy, murder song! "What the fuck, bitch? Is that song for him? You'll kill your own son?" I asked, out of breath. I was about to get up nang hilahin niya ako sa buhok pahiga sa hita niya ulit.

Chapter 64 The purpose of sacrifices is not about being happy, it's about being worthy of happiness. Ganito pala ang pakiramdam na nagsasakripisyo, parang naulit lang 'yung ginawa ni Mama kay Mommy at para sa'kin. Ang sakit pala talaga... Para akong sinasaksak ng paulit ulit gamit ang iba't ibang klase ng kutsilyo, sa iba't ibang parte ng katawan.

Hindi ko alam kung bakit ngunit hindi ko magagawa ang itapon ang singsing na ito. Napansin ko naman ang sinusuot kong isang singsing. Isang singsing na yari sa puting ginto na may malapad na ukit at disenyo na may pinatong at inilagay na isang berdeng brilyante. Ang Piedra Immortalis. Ang brilyanteng siyang nagbibigay buhay at lakas sa akin. Ito rin ang may gawa sa likod ng aking anyong binata.

Pero nang makitang mas dumilim pa ang tingin niya sa akin ay nawalan na ako ng pag-asa. “Sacrifice… now you’re talking about sacrifice. Sa ating dalawa Symphony, sino ba ang may mas marami nang naisakripisyo? Hindi ba’t ako? Ako ang palaging nagsasakripisyo para sa atin! Bakit? Hindi pa ba sapat ang lahat ng nagawa kong sakripisyo? Kulang pa ba? Ano pa ba ang gusto mong isakripisyo ko para bumalik ka na ulit sa akin, ha?”