Novel & Cerita Sad Dying Quotes

Nakangiti ito sa kanya at kahit paano, gumaan ang pakiramdam niya. “Your memories will live on,” basa niya sa quote na nakasulat sa epitaph ng ama. “Yes. You might be gone but I won't forget you, Papa Damon. Gusto mo ba talaga akong umalis sa HQ? Gusto mo akong mamuhay na simple? Ganoon ang gagawin ko, Papa. I know, hindi mo ako ipapahamak. Mahal na mahal kita, Papa. Maraming salamat sa lahat.”

malungkot na salita ng sekretarya nito at personal assistant Edmundo Santiago. “If I die,please be happy with your family.Treasure them,cherish every moment with them. If I would be given a chance, I would choose a life where I could see my family happy.Not pressuring them,and allow them to do whatever they want to do. I know that I am heartless,selfish,but I am regretting it all for those years.” mahabang salita nito.

Pero anong sinabi niya sakin habang nasa selda ako? [“Alam kong hindi ikaw ang pumatay kay sir Sorren. Pero kailangan mong mawala, Harriet. Para sa kaligayahan ko, kailangang mamatay ng tunay na tagapagmana. Gagawin mo naman iyon bilang kaibigan ko, hindi ba? Nadia Wyatt. Ikaw ang tunay na Nadia Wyatt, Harriet. Pero huwag kang mag-alala. Sa oras na mawala ka, gagampanan ko ng mabuti ang posisyon mo. We’re friends after all.”]

how could they still be proud of me? " remember your mission zen. i know you can do it." sabi pa nito. umiling na ako. " i dont know anymore! how could i just let you both killed? how dad? how?!" naiiyak na sabe ko pa.. inilapat nito ang noo sa noo ko. " i live my life. so there is nothing for you to cry. this is my choice. " fvck! i can't! ------

Utos nito sabay pinagsusuntok niya ako ng ilang beses, ngunit walang luha ang pumatak kahit sinusubukan ko at wala rin akong maramdamang sakit. "Shit! Di nawala mga emosyon mo. Ang nawala sa iyo ay isa sa mga pakiramdam mo." Saad naman ni Death na pinagtaka ko. "Anong ibig mong sabihin?" Takang tanong ko sa kanya. "Nawala ang pandama mo ng sakit. Bale kahit anong dakit ay hindi mo na ngayon mararamdaman." Sagot naman ni Death na nagpanganga sa akin.

Saad ko rito na hindi ko na napigilan na tumulo ang aking luha. "I'm sorry...." tanging saad ni Cayden sa akin. Mas lalo lang akong nasaktan. Para saan ba ang sorry na yun? Sorry dahil wala na akong silbe? Sorry because I will end up like this? Sorry kasi hindi na ako yung mahal niya? Anak ng, hoooooo! Ang sakit! Kaya pala nagiging kontrabida yung mga nasasaktan eh kasi sobrang sakit nga naman pala talaga!

Habang nagpapatuloy si Sathel sa pagsasalita ay mas lalong sumasakit ang dibdib ko. "'Sathel, I would like to, but didn't you hear the doctor? I have just 5% rate to survive. Himala na nga raw na kahit sa edad ko ay nabuhay pa raw ako ng ilang buwan. I do not want my death in the hands of the doctors and nurses that would try to survive me, I want to leave peacefully.'" saad ni Sathel sa sinabi ni Daddy sa kaniya.

sabay turo ni Sining sa pader na may nakadikit ngang quotes for life. "Hahaha siraulo! Napaniwala mo 'ko ro'n, ah? Akala ko favorite quote mo 'yon, eh, kaya kabisado mo!" bulalas ni Seb. "Pero kung words of wisdom para kay Jaq..." tinignan niya ako na para bang alam niya 'yong nararamdaman ko at alam niya ang sasabihin. "Nothing is permanent in this wicked world. Not even our troubles. Kaya cheer up, Jaq. God doesn't give us what we can handle, God helps us handle what we are given." she said straight to my face and gave me a bright smile after.

Gold froze because of what she heard and slowly faces her Tia Ceniza, only to find Ceniza looking somewhere, far away. THE END 🍽️ "Death is not the greatest loss in life. The greatest loss is what dies inside us while we live." - Norman Cousins #RIPYel #SaveSen Thank you for reading! <3

Hindi naman noon maibabalik ang buhay n'ya. Sa halip ikinuyom ko na lamang ang kamao ko. Nang makita ko ito, mas lalo akong naging desperada na hanapin sila at patayin. I want them dead. "I'm really sorry, milady." "Tumayo ka d'yan. Kahit ilang beses ka pang magsabi n'yan. Hindi maibabalik ng salita mo ang buhay ng kakambal ko." "But, stil---"