Sad Dying Quotes Novels & Stories

"Alam ko masakit para sa kanya ang nangyari kaya pahupain mo muna ang galit niya bago mo siya kakausapin muli, huwag ka mag-aalala kakausapin ko rin siya." "Hindi ko kaya Ethan kung mawala siya sa buhay ko.Mahal na mahal ko siya kaya parang sinaksak ang puso ko na makita siyang nasasaktan dahil sa akin " "I'm sorry Quinn,I'm so sorry."

“Paano ka nakasisigurong buhay pa si Adonis?” “Atasha, sanggang-dikit kami niyan, kahit hindi kami magkadugo, ramdam namin ang isa't-isa kaya hindi ako naniniwalang patay na siya, malakas ang loob kong nagtatago lang siya sa mga taong gusto talagang pumatay sa kanya at saka… isang buwan pa lang naman siyang wala pagkatapos pumutok ng balita na patay na siya kaya imposible talaga yan.” saad ni Sir Wade na tila hinihikayat ako pero alam kong ayaw niya lang akong umiyak o makaramdam ng lungkot ngunit nung umalis siya ay doon ako napahagulgol ng iyak.

“Totoo tange, bumait ka lang pero ayaw na sa’yo ni kamatayan.” “Gaga ka talaga! Go for it na sis! Love ka naman ni Mateo eh.” “So ano naman kung mahal namin ang isa’t isa? That doesn’t change the fact that in any minute na tanggapin ko siya, mapahamak siya dahil sa akin.” “Gaga, think positive, okay?! Hindi ikaw yung dahilan nang pagkamatay nang family mo.” “They died saving me. Hindi ba ako ang dahilan?”

Pero napahinto ito ng tumayo si Anzel at matatag na nagsalita. “I’m sorry but I couldn’t let your daughter go.” Natigilan ito at ang kaniyang ina at kapatid na si Miracle ng makita ang determinasyon sa mata niya. “Hindi ako naging masaya ng mawala siya. Araw-araw kong pinagsisihan na hinayaan kong mawala siya. Noong akala ko ay wala na siya, para akong pinatay. Walang gabi na hindi ko sila iniisip ng aming anak.” Mapait na ngumiti siya ng maalala ang makasarili niyang dasal noong akala niya ay patay na ito at ang kanilang anak. Dinasal niya sa taas na sana mawala siya upang makasama ang dalawa. “Kaya hindi ako susuko, hindi ikaw o kahit sino ang magsasabi na isuko ko at pakawalan ang asawa k

One week has passed but a lot of events have been happening to them. It seems like a month or a year to have a member die with them in a tragic way. Tahimik ang lahat. Nakiki ramdaman sa isa't isa. They don't know where to start again. What to say. And what they should do first after the scenario that everyone wasn't expecting. "I… I-I'm sorry… It's my fault." Yuki cried and kneel down as she thought that someone had died because of her.

Normal na nga atang matakot. Inilayo niya ang paningin sa akin at niyakap ang tuhod nito. “Zhia, kakasabi mo pa lang na masamang damo ako right? Sabi matagal pa akong mamatay. So, matagal pa nga di ko alam kung kailan basta alam nating matagal pa. Okey? At habang narito pa ako, mag enjoy ka na dahil baka ikaw pa ang mang iwan sa akin.” I feel sad na may kailangan mauna at di natin alam kung kailan kukunin ang mahal natin sa buhay. Bigla kong niyakap si Zhia ng pilit dahil nanumbalik ang takot ko ng mawala si Theressa.

"I trusted my whole life to you!" "And I betrayed you. Perhaps that's enough for you to leave. Leave and find your own life." Kinuha niya ang payong kay Sadie at siya naman ang pumayong dito. "Kailangan mo pa bang mamatay bago mo ako iwan?!" "Why would I die just for you?" naninimbang kong sinabi, halos papunta na sa uyam. Nang maisip kong tama lang ang sinabi ko, iniwan ko ang sinabi nang hanggang doon. Pinagtutulungan nila akong dalawa at inuubos nila ako!

I shouted, crying. “I’m sorry, Vernon. I’m so sorry. I’m sorry if I just had to say this now, but I fell already. I don’t think I can get up anymore. It’s already too deep to even climb up.” “I love you, Vernon. I love you to the point that I’m wishing to see you again next time, in another lifetime.” “I’d come and find you if I could. I’m sorry, I’m so sorry, Vernon…God! Please, I’m scared! I don’t want to die yet! Please, please! Vernon! Please, help me! I need your help.”

Pagkaraan ng ilang segundo ay muli ring nagsalita si Caden. “A short pain is better than a lifetime of suffering.” At pagkatapos noon ay agad nitong pinatay ang tawag. Tunay ngang walang mas malupit kaysa sa paghihiwalay ng dalawang taong mahal ang isa’t isa habang buhay at kamatayan ang nakataya... ---

Mabuti nalang at mukhang mababa lang ang bangin at hindi kataasan dahil narinig ko pa itong nagsalita. “Hays salamat naman at buhay pa siya.” Nakahawak sa dibdib na sabi ko. Nakahinga ako ng maluwag. Kung namatay kasi ito ay kasalanan ko na naman– “Yes, Saddie! Buhay pa ako—ahhh shiť! Pero muntik na akong mamatay dahil sayo!” Nasasaktang angil nito. Pareho kaming natigilan ng makakita ng liwanag sa dulo.