Sad Dying Quotes นิยาย & เรื่องราว

Don't blame yourself it is my choice, hayaan mong dugtungan pa ng puso ko ang iyong buhay. Don't be sad when I am gone, I am now part of you giving life and keep me always by your side, I am thankful to meet a person like you, I thought my life is boring but when I met you, you bring out all the colours inside of me. For all the struggles we have passed, for all the happy moments we created from all the pain you gave to me, I will remember it, I will be happy if you are happy too, don't cry I am always be with you.

Ngumiti nang miserable si Sophie at nagsalita siya nang walang pag-aalangan, “Pwede mo naman akong barilin ngayon at hayaan mo akong mamatay sa mas madaling paraan! Sa tingin ko, mas mabuting barilin mo na nga lang ako kaysa maging giniling na karne ako pagkatapos magdusa sa sakit habang naiipit ng malalaking trak!” Namutla ang mukha ni Zakir nang marinig niya ang mga salita ni Sophie! Kahit malupit at walang awa si Zakir habang kinikitilan niya ng buhay ang ibang mga tao, natatakot pa rin siya sa sakit at kamatayan. Kung magdudusa siya nang matagal habang iniipit ng malalaking trak ang kanyang katawan, mas gugustuhin niya pang mamatay nang biglaan at mabilisan lang…

Because I know, he’ll be the saddest of all when I cry. “Give me a sign to move forward Conan, please, napag-iiwanan na ako…” I hardly said. If he’s just still alive, I wouldn’t be this miserable. He gives colours to my life, but now that he’s gone, I am all dull and lifeless. But thanks to the unending support and love of my friends, I somehow had some shear of fun. “Sumama ka na kasi. We will just chill outside common, don’t be so nigga naman kaloka ka!” Kaila whined like a child.

Nakangiti ito sa kanya at kahit paano, gumaan ang pakiramdam niya. “Your memories will live on,” basa niya sa quote na nakasulat sa epitaph ng ama. “Yes. You might be gone but I won't forget you, Papa Damon. Gusto mo ba talaga akong umalis sa HQ? Gusto mo akong mamuhay na simple? Ganoon ang gagawin ko, Papa. I know, hindi mo ako ipapahamak. Mahal na mahal kita, Papa. Maraming salamat sa lahat.”

Sambit pa niya. Napa pikit ako. I know. I also feel empty. Hindi na mabubuhay si Rain at iyon ang pinakang masakit na katotohanan. Tila sinaksak na naman ng sandaang punyal ang puso ko. Niyakap niya ako ng mahigpit at sabay kaming umiyak. "I'm sorry. This is all I am able to do. Sorry, I can't bring our son back." Saad niya.

malungkot na salita ng sekretarya nito at personal assistant Edmundo Santiago. “If I die,please be happy with your family.Treasure them,cherish every moment with them. If I would be given a chance, I would choose a life where I could see my family happy.Not pressuring them,and allow them to do whatever they want to do. I know that I am heartless,selfish,but I am regretting it all for those years.” mahabang salita nito.

Pero anong sinabi niya sakin habang nasa selda ako? [“Alam kong hindi ikaw ang pumatay kay sir Sorren. Pero kailangan mong mawala, Harriet. Para sa kaligayahan ko, kailangang mamatay ng tunay na tagapagmana. Gagawin mo naman iyon bilang kaibigan ko, hindi ba? Nadia Wyatt. Ikaw ang tunay na Nadia Wyatt, Harriet. Pero huwag kang mag-alala. Sa oras na mawala ka, gagampanan ko ng mabuti ang posisyon mo. We’re friends after all.”]

how could they still be proud of me? " remember your mission zen. i know you can do it." sabi pa nito. umiling na ako. " i dont know anymore! how could i just let you both killed? how dad? how?!" naiiyak na sabe ko pa.. inilapat nito ang noo sa noo ko. " i live my life. so there is nothing for you to cry. this is my choice. " fvck! i can't! ------

Utos nito sabay pinagsusuntok niya ako ng ilang beses, ngunit walang luha ang pumatak kahit sinusubukan ko at wala rin akong maramdamang sakit. "Shit! Di nawala mga emosyon mo. Ang nawala sa iyo ay isa sa mga pakiramdam mo." Saad naman ni Death na pinagtaka ko. "Anong ibig mong sabihin?" Takang tanong ko sa kanya. "Nawala ang pandama mo ng sakit. Bale kahit anong dakit ay hindi mo na ngayon mararamdaman." Sagot naman ni Death na nagpanganga sa akin.

Saad ko rito na hindi ko na napigilan na tumulo ang aking luha. "I'm sorry...." tanging saad ni Cayden sa akin. Mas lalo lang akong nasaktan. Para saan ba ang sorry na yun? Sorry dahil wala na akong silbe? Sorry because I will end up like this? Sorry kasi hindi na ako yung mahal niya? Anak ng, hoooooo! Ang sakit! Kaya pala nagiging kontrabida yung mga nasasaktan eh kasi sobrang sakit nga naman pala talaga!