Romans & histoires Sad Dying Quotes

Napakaseryoso naman ng taong to. "Hindi masaya ang pagiging imortal lalo na kung makikita mo ang mga minamahal mong mamatay. Makikitang mong nasisira ang lugar na yong kinagisnan. I've seen the history with my naked eyes and Our history is tragic, so my past is, our past."

“Wala rin namang saysay kung mabubuhay pa ako dahil mukhang hindi na ako mahal ng babaeng tanging dahilan kung bakit nagagawa ko pa ring sulyapan ang mundo. Ayoko na! I'm gonna die.” “Cassian, pesteng ka! Ang drama mong unggoy ka! Ano ba? Nababaliw ka na ba hah?” “Pagpapakamatay na ako.” Sigaw ko ulit at nakasunod na siya sa akin. Saktong tatawid na ako sa kalsada nang may dumaang sasakyan. I was hit by it. Kunwari.

"Support? You think I could just tell her that her husband and her child are both dying?" Ang salitang "dying" ay parang kutsilyo na bumaon sa puso ko at paulit ulit na tinatarak. "God! i think i have to go for now. Tsaka ko na kayo kakausapin kapag kalmado na kayo" saad ni Mark tsaka na ito umalis. Naiwan lang kami ni Raiven. Nanatili lang kaming nakatayo habang ako ay patuloy lang sa pag iyak.

Baka kung anong gawin nito sa sarili! "My wounds is burning. I can't endure it." He's sobbing. Hinaplos ko ang likod nito. "Ssshhh, everythings gonne be fine." Malambing kong sambit. "It's hurt when our love ones go away with a smile in death. It's torture me as I cann't imagine. It's like i'm in hell. "He sighed. "I fucked up,"mapaklang dagdag nito.

Si Amy, na ngayo’y humahagulgol na sa sobrang sakit, ay tila hindi makapaniwala sa bigat ng mga salitang iyon. "I'm sorry, Amy... I'm sorry I couldn't save our baby," mahina at nasasaktan na sabi ni Zack. Hindi na kinaya ni Amy ang sakit, at kasabay ng pagpatak ng mga luha ni Zack, tuluyan na ring bumigay si Amy.

saad ko na naihilamos na ang palad ko sa mukha ko. "Iyon na nga eh, ang tagal ng patay pero yung pagmamahal mo sa kanya, buhay na buhay pa rin! Sana hindi ka na lang bumalik dito kung ganyan rin lang! Hindi ka nga nambababae pero pakiramdam ko may kahati pa rin ako sayo, tang inang buhay 'to Wade!" sigaw niya. "Wag ka magmura, hindi bagay sayo ang mga salitang ganyan," mahinahong saad ko at saka siya niyakap.

I don't want to die. "Alam mo sayang! Wala si Adrien dito, para makita niya kung paano namin patayin ang maganda niyang asawa!" They all laughed like wild hyenas which made my fear get the best of me. "Good bye, Cresenia!" They said in unison.

“Ayoko mawala ka. Hindi ko kakayanin.” This time… she cried. Tears falling silently. Maliliit, pero ramdam na ramdam. Sinapo ko ang mukha niya. “Look at me.” Umangat ang mga mata niya, basa, naglalakbay ang takot. “I’m not dying,” sagot ko softly. “Not tonight. Not tomorrow. Not ever. Not unless kasama kit—” “No,” bulong niya, sabay takip sa bibig ko. “Huwag mong sabihin yan. Ayokong isipin mo na… ayokong isipin mo na okay lang mamatay basta kasama ako.”

Hindi ko alam kung may magic ba siya o ano, pero nagpapasalamat ako sa kaniya. Nanatili lang kaming ganito ng ilang minuto. Hinayaan niya lang akong yakapin siya. Nang namanhid ang mga binti ko ay kumalas ako sa yakap niya. Nakakapagod tumayo ng matagal pero mas nakakapagod kung lagi kang malungkot at hindi makawala sa lungkot. Because for me, sadness can kill a person. Sadness is the source of evil to our lives.