Sad Dying Quotes Novels & Stories

mahinahon na tanong sa kanya. “Sorry sir, I have an emergency earlier. I was not feeling well. Supposedly, I will file for sick leave today.” Katwiran niya. “Are you dying?” “No sir.” “Then there’s no reason to file for sick leave today.” “But I’m dead inside sir.” “Then you are DEAD for the rest of your life. You will find each thing unworthy. You’ll never be happy in the simplest way. You will always have a reason and excuse not to live the life you always wanted. Would it be okay with you?”

Graving will always hits you. Later on, you're okay; you're accepting that someone will never be with you anymore. But, on the other side you miss them, and hope that they are still with you, celebrating the small wins in your life. “Ikakasal na ako," saad ni Nenita habang hinahaplos ang lapida ng ina. “Sorry ngayon lang ako nakadalaw. Ngayon lang lumakas ang loob ko. Nito ko lang natanggap ng buo ang lahat ng nangyari. Thank you, “ she started to cry. " Thank you sa lahat ng mga sinakripisyo mo, sa pagmamahal mo.”

sagot ko. "SORRY NAZLI. SORRY TO HEAR THAT" sabi niya saka hinagod-hagod ang likod ko. "NO IT'S OKAY. WALA NAMAN AKONG IBANG SINISI KUNDI ANG MOMMY KO AT ANG ATE KO. KUNG HINDI SA KANILA, BUHAY PA SANA ANG DADDY KO NGAYON AT HINDI NAWALA ANG PINAGHIRAPAN NIYANG IPATAYONG BUSSINESS NAMIN" dagdag ko pa.

Napakaseryoso naman ng taong to. "Hindi masaya ang pagiging imortal lalo na kung makikita mo ang mga minamahal mong mamatay. Makikitang mong nasisira ang lugar na yong kinagisnan. I've seen the history with my naked eyes and Our history is tragic, so my past is, our past."

“Wala rin namang saysay kung mabubuhay pa ako dahil mukhang hindi na ako mahal ng babaeng tanging dahilan kung bakit nagagawa ko pa ring sulyapan ang mundo. Ayoko na! I'm gonna die.” “Cassian, pesteng ka! Ang drama mong unggoy ka! Ano ba? Nababaliw ka na ba hah?” “Pagpapakamatay na ako.” Sigaw ko ulit at nakasunod na siya sa akin. Saktong tatawid na ako sa kalsada nang may dumaang sasakyan. I was hit by it. Kunwari.

"Support? You think I could just tell her that her husband and her child are both dying?" Ang salitang "dying" ay parang kutsilyo na bumaon sa puso ko at paulit ulit na tinatarak. "God! i think i have to go for now. Tsaka ko na kayo kakausapin kapag kalmado na kayo" saad ni Mark tsaka na ito umalis. Naiwan lang kami ni Raiven. Nanatili lang kaming nakatayo habang ako ay patuloy lang sa pag iyak.

Baka kung anong gawin nito sa sarili! "My wounds is burning. I can't endure it." He's sobbing. Hinaplos ko ang likod nito. "Ssshhh, everythings gonne be fine." Malambing kong sambit. "It's hurt when our love ones go away with a smile in death. It's torture me as I cann't imagine. It's like i'm in hell. "He sighed. "I fucked up,"mapaklang dagdag nito.

saad ko na naihilamos na ang palad ko sa mukha ko. "Iyon na nga eh, ang tagal ng patay pero yung pagmamahal mo sa kanya, buhay na buhay pa rin! Sana hindi ka na lang bumalik dito kung ganyan rin lang! Hindi ka nga nambababae pero pakiramdam ko may kahati pa rin ako sayo, tang inang buhay 'to Wade!" sigaw niya. "Wag ka magmura, hindi bagay sayo ang mga salitang ganyan," mahinahong saad ko at saka siya niyakap.

“Ayoko mawala ka. Hindi ko kakayanin.” This time… she cried. Tears falling silently. Maliliit, pero ramdam na ramdam. Sinapo ko ang mukha niya. “Look at me.” Umangat ang mga mata niya, basa, naglalakbay ang takot. “I’m not dying,” sagot ko softly. “Not tonight. Not tomorrow. Not ever. Not unless kasama kit—” “No,” bulong niya, sabay takip sa bibig ko. “Huwag mong sabihin yan. Ayokong isipin mo na… ayokong isipin mo na okay lang mamatay basta kasama ako.”