Sad Dying Quotes Novels & Stories

dagdag pa niya, bahagyang bumigat ang tono, “kulang pa ang nangyari kay uncle. Sa dami ng buhay na sinira niya, sa dami ng taong binigyan niya ng takot, dapat mas matindi pa sa kamatayan ang naranasan niya.” Sandali siyang huminto sa pagsasalita, saka muling nagpatuloy. “Pero ayos na rin na patay na siya. At least, ang mga sugat na iniwan niya sa mga taong sinira niya ay may pagkakataong maghilom, kahit paunti-unti. Mas mahirap kasing makalimot at maghilom kapag ang taong gumawa sa’yo ng kasamaan ay buhay pa rin.”

Inilibot ko ang aking paningin at nakita ko ang iba't ibang quotes na nakasabit sa daraanan. | It's hard to answer the question "What's wrong?" when nothing's right. | Sinunod sunod ko ang pagbasa sa mga ito, nakalilibang kasi. | "We can never go back & change what has been done......but we can always learn the lessons to make things better next time...." | | "Replace tears with smiles! Don't be afraid of wrinkles as you age, because wrinkles are a sign of laughter and smiles." | Ang cute naman nito!

Inisang hakbang ko ang pagitan naming dalawa ni Sophia at puno ng gigil na hinawakan ko ang leeg nito. Her breath hitch kasabay ng paghigpit ng hawak ko sa leeg nito. "S-Sorry." Her voice cracked and tears began to pour in her face. "Your sorry can't bring my sister back." Madiin kong sambit kasabay ng pagbuhos ng luha ko. "W-Why? W-Why my sister have to die?" "Sorry, k-kung mabibigyan lang ako ng pagkakataon. Kahit isa lang ay makikipagpalit ako sa kaniya." Umiiyak na sambit nito.

Sambit ko Naman, seryuso lang Naman siyang tumango. " Sa kabilang sementeryo dun nakalibing si Mommy, Death anniversary Niya ngayon " Nakangiti niyang sambit Sakin. Bumuntong hininga naman ako. " Ba’t Kailangan pa na may mawala prof, Hindi ko rin maintindihan Minsan Ang Buhay. Bat pa Tayo mag papakahirap mabuhay Dito kung mawawala din Naman Tayo" sambit ko habang nalulungkot.

Normal na nga atang matakot. Inilayo niya ang paningin sa akin at niyakap ang tuhod nito. “Zhia, kakasabi mo pa lang na masamang damo ako right? Sabi matagal pa akong mamatay. So, matagal pa nga di ko alam kung kailan basta alam nating matagal pa. Okey? At habang narito pa ako, mag enjoy ka na dahil baka ikaw pa ang mang iwan sa akin.” I feel sad na may kailangan mauna at di natin alam kung kailan kukunin ang mahal natin sa buhay. Bigla kong niyakap si Zhia ng pilit dahil nanumbalik ang takot ko ng mawala si Theressa.

"I trusted my whole life to you!" "And I betrayed you. Perhaps that's enough for you to leave. Leave and find your own life." Kinuha niya ang payong kay Sadie at siya naman ang pumayong dito. "Kailangan mo pa bang mamatay bago mo ako iwan?!" "Why would I die just for you?" naninimbang kong sinabi, halos papunta na sa uyam. Nang maisip kong tama lang ang sinabi ko, iniwan ko ang sinabi nang hanggang doon. Pinagtutulungan nila akong dalawa at inuubos nila ako!

I shouted, crying. “I’m sorry, Vernon. I’m so sorry. I’m sorry if I just had to say this now, but I fell already. I don’t think I can get up anymore. It’s already too deep to even climb up.” “I love you, Vernon. I love you to the point that I’m wishing to see you again next time, in another lifetime.” “I’d come and find you if I could. I’m sorry, I’m so sorry, Vernon…God! Please, I’m scared! I don’t want to die yet! Please, please! Vernon! Please, help me! I need your help.”

Pagkaraan ng ilang segundo ay muli ring nagsalita si Caden. “A short pain is better than a lifetime of suffering.” At pagkatapos noon ay agad nitong pinatay ang tawag. Tunay ngang walang mas malupit kaysa sa paghihiwalay ng dalawang taong mahal ang isa’t isa habang buhay at kamatayan ang nakataya... ---

Mabuti nalang at mukhang mababa lang ang bangin at hindi kataasan dahil narinig ko pa itong nagsalita. “Hays salamat naman at buhay pa siya.” Nakahawak sa dibdib na sabi ko. Nakahinga ako ng maluwag. Kung namatay kasi ito ay kasalanan ko na naman– “Yes, Saddie! Buhay pa ako—ahhh shiť! Pero muntik na akong mamatay dahil sayo!” Nasasaktang angil nito. Pareho kaming natigilan ng makakita ng liwanag sa dulo.

Sinabi niya namatay sa aksidente ang Ama ni Queennie at mukhang naniwala naman sila. “Sorry Baby kung hindi mo na siya makikilala. Alam kong mali na itago kita sa kanya pero hindi ko kakayanin na mawala ka sa akin o masaktan ka. Kapag nasa tamang edad ka na saka ko sasabihin sa iyo ang lahat. Ikaw ang buhay ko at mahal na mahal kita. Ikaw lang sapat na para gawin ko ang lahat,” emosyonal na bulong ko habang hinahaplos ko ang ulo niya.