Novel & Cerita Sadness Aesthetic

Hindi pwedeng ako lang ang nahirapan. Time to suffer ka rin. Kahit konti lang. Konting dugudog lang ng dibdib. Paano kung asarin ko muna siya? Paano kung pahirapan ko siya ng very light? Yung tipong emotional damage… pero aesthetic. Yung hindi naman traumatic—pero memorable. Napailing ako sa sarili ko. Grabe, Chantal. Ang petty mo. Pero sige lang. Deserve mo ‘to.

Napakurap kurap ako't bumalik sa huwisyo. "Nasaan na nga ba ako?" Tumikhim ako. "Sa konsepto po at general effects." "Oh. Uh--I've discussed this before. I want to stick with the minimalist and cinematic effect. I want it to be emotion-based. When people see the film, I just want them to feel something." This has always been my trademark and I'm still sticking to it until now. For me, the best art speaks through the heart more than the eyes. "For the general theme, I want it to be nostalgic. Somewhere between sad and happy."

aniya. "Pero hindi ko gusto ang mga estilo na idinisenyo ni Tiara." Hindi napigilan ni Selene. Ayaw niyang sabihin ito. Pagkatapos niyang sabihin iyon ay tiningnan niya ulit ang mukha niya. "Ito ang aking subjective aesthetic. Sana hindi ka magalit, Mr. Zalderriaga." "Dahil alam mo na nagagalit ako, huwag mo nang sabihin sa harap ko sa susunod." sagot ni Davron.

Crying is a healthy way to reduce stress and negative effects in our body but seems like it didn't make me feel nor look good. My chest feels heavy from crying last night. I also looked like a corpse that gets up from its coffin because of the dark circles around my eyes, as well as my pale skin. Mas lalo yata akong na-stress sa itsura ko habang nakaharap sa salamin. I pouted while fixing my hair. Mas lalo siguro akong hindi magugustuhan ni Rius nito. I'm so ugly and stressed from everything.

Hindi sila kalayuan sa isa’t isa. Pare-pareho ang disenyo. Pare-pareho ang kulay. Simple, malinis, at apaka-aesthetic tingnan. Sa kabilang direksyon, ganoon din. Parang isang maliit na komunidad na itinago sa gitna ng kalikasan. Napahawak si Ada sa dibdib. Hindi niya maintindihan ang nararamdaman niya. Hindi ito takot o saya. Parang isang katahimikan. Isang uri ng katahimikan na matagal na niyang hindi nararamdaman.

Bakit pakiramdam kong may mali? Ngunit sa dami ng mga pinintang larawang aming nadaanan ay may isang malaking painting ang tunay na nakapagpapukaw sa aking atensyon. Kasing tangkad ko ito at ang frame nito ay kulay ginto rin. Abstact man pero nagbibigay pa rin ito ng mumunting kilabot sa akin. Hindi dahil sa takot, kung hindi sa misteryong ipinaparating ng larawan. It has the color combination that gives chill to me. The color of death, sorrow and pain.

Lahat ng tao ay ganoon ang paniniwala, at siya man ay naniwala roon. Ngunit nang dumating si Maxine, napagtanto niyang ito pala ang kanyang tunay na aesthetic. Isang kagandahang maringal at tila mahirap abutin, na minsan ay hindi niya kayang alisin ang tingin.