Novel & Cerita Sad Thoughts

At niyakap ko nga siya. You will be fine soon Missamy. You will. Pinalaki ka ni Juan Carlos na di titiklop ng dahil sa kanya. Grief is a different and unique journey for everyone. We all deal with it the best way we know how in the moment. The silent was a sincere condolence with you Missamy. You're not alone, I also lost my bestman, my bestfriend. Ngunit alam ko di ko mahihigitan ang pait at sakit na nararamdaman mo ngayon.

I knew this sadness would last forever. Parang noong isang linggo lang may pangako pa sila Mom at Dad sa akin para sa darating na kaarawan ko. Mamamasyal pa kaming tatlo para bumuo ng maraming memories. Pero ngayon, hanggang pangako na lang iyon dahil tinangay na ng hangin ang mga pangakong iyon. Marami silang pangako na hindi na kailanman matutupad. Ayos lang sa akin na hindi matupad ang mga iyon, mabuhay lang sila kahit alam kong imposible mangyari ang hinihiling ko. I feel pain. I feel anger and sadness. And I feel depressed. I feel empty.

i said sobbing "𝐲𝐞𝐚𝐡 𝐛𝐮𝐭 𝐢𝐭𝐬 𝐧𝐨𝐭 𝐭𝐨 𝐥𝐚𝐭𝐞 𝐩𝐰𝐞𝐝𝐞 𝐦𝐨𝐩𝐚 𝐬𝐢𝐲𝐚𝐧𝐠 𝐡𝐚𝐧𝐚𝐩𝐢𝐧 𝐚𝐭 𝐦𝐚𝐠𝐬𝐨𝐫𝐫𝐲" ace said

Na-tritrigger ang kanyang sakit sa pamamagitan ng matinding emosyon, trauma o pangyayari sa buhay niya na makakapag-panumbalik ng masalimuot niyang nakaraan. I don't feel sorry for her, though. Wala akong ibang maramdaman kundi galit. Matagal ko nang hinahanap ang taong pumatay kay Mommy at ngayong malinaw na sa'kin kung sino ito ay muli na naman akong kinain ng galit. Kaya pala halos hindi ko maatim na kasama o kausap si Adrianna. My instinct could feel her true color.

Minsan lang ako nagsasalita ng ingles dahil hindi ko yun nakasanayan pero naramdaman ko na mas humigpit pa ang yakap niya sa akin. Siguro, malungkot ang naging buhay ni Vander. Walang kaibigan at laging kinatatakutan. Kung may kaibigan man siya na yung pangalan ay Josh, sapat ba siya para hindi naging malungkot si Vander? Bakit pakiramdam ko ay buong buhay na nag-iisa at malungkot si Vander? Bakit pakiramdam ko, ito ang totoong Vander? "—oh shit, I'm sorry!"

saad ko. Natawa na lang siya at ipinagpatuloy ang kanyang pag inom. Nanatili pa kami ng isang oras do'n bago nagpasyang umuwi at dahil alam ko naman na kaya pang mag drive ni Aiden kaya hindi ko na siya hinatid. Hindi naman siya chix para samahan ko pa at hindi naman gaano malayo ang kanyang condo dito sa bar. Kapag naman na aksidente siya ay may pambayad naman siya sa hospital at saka pwede naman siya naming bisitahin do'n, masamang damo naman siya matagal mamatay. "Oh paano ba 'yan mauna na ako bro. Ingat na lang sa pag drive kung ayaw mong makita ng maaga si San Pedro." saad ko.

Saad ko rito na hindi ko na napigilan na tumulo ang aking luha. "I'm sorry...." tanging saad ni Cayden sa akin. Mas lalo lang akong nasaktan. Para saan ba ang sorry na yun? Sorry dahil wala na akong silbe? Sorry because I will end up like this? Sorry kasi hindi na ako yung mahal niya? Anak ng, hoooooo! Ang sakit! Kaya pala nagiging kontrabida yung mga nasasaktan eh kasi sobrang sakit nga naman pala talaga!

“Lexie, uy… why is it that when you feel sad, you make everyone and everything around you sad, I mean no offense but I feel crappy right now, because of your sadness, it’s like it’s polluting the air.” Agad na napa angat ang ulo ni Lexie dahil sa biglang sinabing iyon ni Claire, “It’s in her babe, it’s like Lexie is glowing with blue color that screams sadness, and it makes me feel crappy too.” Dagdag pa ng boyfriend nitong si Andrew, napasimangot naman si Lexie saka sinamaan ng tingin ang dalawa. “Hey, only because I feel sad, doesn’t mean you two imbeciles could make fun of me, what? Because my baby daddy abandoned me and I feel like my sadness is eating me whole right now, all of a sudden

Hindi niya maunawaan kung bakit mas masasaktan ang tao kapag sinabihan ito ng ‘sorry’. “Stefan heard the word “sorry” a lot after the accident. “We’re sorry, but they died on the spot,” “We’ve already done our best, but he didn’t make it.” “I’m sorry,” “I’m sorry, Stefan,” “I’m sorry for your loss,” and so on. The more he hears those words, he feels as if he’s going insane if he keeps hearing those words over and over. Stefan is traumatized as a result of it,” pagsisiwalat ni Doña Divina. “That is why he stated that Salvatore never apologizes. That word hurts him far too much.”

pag rant ko at hindi ko namalayang tumulo na pala ang luha ko "Pat hindi ka ba napapagod sa sitwasyon natin non? Na patago? Kasi ako, oo. Sobrang pagod na pagod na kong itago ka. Pagod na pagod na kong itago yong totoong Mahal ko. Pagod na pagod na kong mag selos ng palihim sainyo ni Brian. Pagod na pagod na kong magpanggap na may nararamdaman kay Caitlyn. Kaya sorry kung hindi na kita kinausap tungkol don. Di ko na kinaya eh. Sobrang sakit niyo nang makita. Sorry kung hindi ko naisip na pwede tayong mabash dahil sa pag amin ko. Nawalan na kasi ako ng pake sakanila. Wala akong pakealam sa sasabihin ng iba as long as malaya akong maiparamdam sa'yo at ipakita sa buong mundo na mahal kita," sab