Sadness Character Novels & Stories

At sa dalawang taon namin paguusapan online ay alam ko rin ang ibang mga problema niya. "And that's how I cope with overwhelming emotions. For two years, the moment you always told me that you were somewhat sad, it lifted my soul. Naisip ko na hindi lang pala ako ang nakakaramdam ng sobrang kalungkutan." "Are you sad? Parang hindi naman halata." Theo is really a witty guy that's why it's so hard to know when he's happy or sad. He's great at masking his inner emotions. Or maybe he's just feeling a little sad because he's worried about his sick mother.

“Mabait si tito, the best vice mayor that we ever had. Tapos sisirain lang because of their political agendas. Hindi ito makatarungan.” Hindi na tinapos ni Ludwick ang drama ni Farahmina at ng vice mayor. Hindi nag-name drop ang mag-tito ngunit halata naman kung sino ang tinutukoy nila, kung sino ang pinapatamaan nila. Si Sadie ang kinakati nila dahil nahihirapan ang mga ito na hanapan ng butas si Ludwick. Si Sadie na walang kaalam-alam ay dinadamay nila para kung masira ito, pati si Ludwick ay madadamay. If Superman's weakness is kryptonite, Ludwick's is Sadie. Kakayanin ni Ludwick ang kung ano-anong ibabato sa kaniya ngunit kung kay Sadie, mabilis na matitibag ang pader niya.

"Hindi ito ang isinulat ko. Ano ang nangyayari?" Tinitigan niya ang mga karakter sa papel. Walang mga panuntunan o anyo ang mga squiggly character na ito, hindi banggitin ang patuloy na pagbabago. Sa isang iglap, tila libu libo ang mga pagbabago. Napatingin si Thea kay James. 'Anong kalokohan. Hindi ko maintindihan ang script, pero nararamdaman ko ang bahid ng pagkamisteryoso ng mga karakter,’ Sabi niya sa kanyang puso.

Gusto ko na lang siyang titigan and just melt him in my eyes. Nakita ko rin ang dimples niyang sumilay nang ngumiti siya. Halos hindi ako makagalaw st makahinga. I'm being natural, I guess? The shock on my face is literally the right emotion that I should give. I recalled it that my character should feel surprised and breath a little nervous. At tulad ng eksena ito, ganoon din ang nangyayari sa totoong buhay. Talagang nablangko ang character ko sa eksenang ito.

Hindi na mapigilan ng luha ni Bliss ang magsihulugan. “YA znayu, chto ya ne ideal'nyy muzhchina. Kogda my vstretilis', ya dumal o tebe kak o cheloveke, s kotorym ne khochu sebya assotsiirovat', i ty tozhe. U menya skvernyy kharakter. YA legko vykhozhu iz sebya. I ya privyk byt' bossom dlya vsekh.” Humigpit ang pagkakahawak nito sa kanyang kamay. “No kogda vy poyavilis', mnogoye izmenilos'. You introduced me to the emotions I don’t even know existed. Ty pokazal mne, kakovo eto — vozvrashchat'sya domoy, gde kto-to zhdet tebya.” [translation: I know I'm not a perfect man. When we met, I think of you as someone I don't want to associate myself with, and so are you. I have a bad temper. I get ma

Natawa lang silang dalawa. Proud siya sa naging pagbabago nito. Hindi naman talaga masamang tao si Sushi. Her strict personality is her defense mechanism. Alam kasi nitong malambot ang puso nito at madali itong maawa at bumigay kapag may humingi ng tulong. Sushi's naïve and vulnerable personality is a weakness for her. Kaya noon madalas itong naabuso.

He looked older, broken, the vibrant energy that had once characterized him extinguished, replaced by a hollow emptiness. I approached him slowly, my movements deliberate, my expression carefully crafted to convey sympathy and concern. The news of Isabella’s death had been plastered across every news outlet, a spectacle of tragedy that I had orchestrated with cold precision. Now, I would play the role of the sympathetic friend, the comforting presence in his time of need. My heart, however, felt strangely devoid of emotion, a cold, calculating engine driving my actions. “Arnaldo,” I said softly, my voice laced with a carefully modulated tone of sorrow. “I… I’m so sorry for your loss.”

Sa hindi malamang dahilan, nakaramdam ng pananakit at init ang kanyang mga mata. Si Charlotte nga ay may ama na mahal na mahal siya. Katulad na lang ni Zachary noong nakaraan. Bumangon si Calista. Medyo nalulungkot siya. "Kalimutan mo na." Tumalikod siya at umalis patungo sa pinto. Hindi niya pinansin si Lucian na nasa couch pa rin. Napasinghap si Lucian nang makita siyang umalis. Maya-maya pa ay tumayo na siya at umalis na may stoic expression.

Biglang kumabog ng malakas ang kan'yang puso dahil sa ginamit nitong salita. "Our house!" lihim na pag-uulit n'ya sa sinabi nito. Ang sarap pakinggan na kasali s'ya sa mga bagay-bagay sa buhay ni Brook. Brook might be cold at parang walang pakialam but he has this character na kung hindi mo busisiin ay hindi mo makikita. He has a good heart at palaging inuuna ang kapakanan ng iba kaysa sa sarili ngunit natatabunan lang ito ng panlabas na anyo na nakaka intimidate dahil sa palaging seryoso na mukha at malamig na pakikitungo sa mga tao na nakakasalamuha nito.

Sa kabilang dulo ng bulwagan, may isang binatang naka-black suit na tila out of place sa marangyang paligid. Payat. Matangkad. Maputla. There was a certain sadness carved between his brows, a weariness in his eyes that clashed with the youthful sharpness of his features. Pero kahit pagod ang kanyang aura, may ibang uri ng tapang sa paninindig ng kanyang katawan—isang uri ng pagpipilit na huwag malunod sa bigat ng mundo. Marga squinted, her brows knitting slightly. Hope?