Story Of Sadness Novels & Stories

"Wala 'yon. Tinanggap ko rin naman na ang lahat e. Masaya ako ngayon dahil alam ko naman na may rason ang bawat nangyayari." "H-Hindi na po ba kayo nagkaanak ulit ni sir Juancho?" tanong ko sa kuryosidad. "Hindi na. Matapos kasing mamatay ng anak ko, nawala ako sa sarili. Hindi ko na inintindi ang asawa ko at ang sarili ko. Nagpakalasing ako at nadisgrasya. Sa tindi ng pagkakadisgrasya ko, ito at nabulag ako. Masakit sa una, pero nalalaman ko na may magandang dulot din itong nangyari sa 'kin. Mas nahahanap ko ang kapayapaan at katahimikan sa buhay ko. Ganito pala ang pakiramdam," paliwanag pa ni ma'am Sabrina.

humihikbi siya sa sakit na nararamdaman nya. while driving, kaylee keeps on sobbing while the pain from her heart are still killing her. she's totally clueless on what she did to the world for her to be only used by the people she love. She was nothing but good to them, she follow what she was told, she trusted them just to be betrayed and used over and over again. Ano ba talaga ang kailangan ng mundo sakanya? Ano ba talaga ang dapat nyang gawin para maranasan nya ang pagmamahal na walang kapalit na sakit? 26 years since she was born and she was nothing but a person who will be used for their own gain, starting from her parents and nowher husband.

Magkasingganda ang dalawa. “I’ve learned from an article na bata ka pa noong maulila ka.” Hinuli ni Maredith ang emosyon sa mga mata ni Silvestre, ngunit walang nagbago. Kaya nagpatuloy na lamang siya. “Due to some unfortunate circumstances, your mother had suffered from depression. And she ended her own life.”

"Thank you very much for that interesting story. Very heart-melting ang kwento ng pagkabata mo at sigurado akong nalungkot talaga nang bongga ang mga tagapakinig natin ngayon.. Pero mabuti na lang noh at nakaligtas sa aksidente yung babae kaya lang ang saddest part dito ay hindi ka na niya maalala. Nakakapanghinayang yung mga moments niyo na nabaon na sa limot. Nakakapanghinayang na hindi ka na niya maalala at ramdam na ramdam ko ang sakit na dulot nun sayo.. Kung nakikinig man siya ngayon, anong gusto mong sabihin sa kaniya? Kung sakali lang naman." dinig kong tugon ng DJ.

It didnt escape my sight those triumpth zmile in Zaira's face while hiding at the kitchen. Nang makapasok sa silid ay nagunaunahang maglaglagan ang mga luha sa aking mga mata. Kahit na anong pagiging manhid ng puso ko hindi pa rin nakakalusot ang sakit na tumatama sa durog kong puso. Every words coming from his mouth brings hell to me. Living in fear sorrow and tears . Thats the most painful life I endure. Starting from my parents death to marrying Makas I didnt feel any happiness quit a lot time only my bestfriend Shiela adds slightly bright color to my life. Fortunately that weak color will never win against the powerful one.

Tila ba nakikisabay ito at sa hindi mawaring dahilan ay dinadala ng bawat himig ng musika ang kan'yang damdamin, pabalik sa isang ala-ala. “It narrates a story.” “Oh? What story then?” tanong ng Ina sa anak na ngayo’y malayo ang tingin sa harding natatamnan ng libo-libong mga gumamela. “A sad one. What’s the word for that again? Uhhmm…” Saglit na napaisip ang batang babaeng may pulang laso sa nakapusod niyang buhok, inilagay pa nito ang kaliwang kamay sa kan'yang baba at tumingin sa kan'yang harapan.

Kasi hindi ko na talaga kaya, hindi ko na kaya na manatili pa kila Navi, hindi ko rin kaya na makita ang anak ko, dahil alam ko sa sarili ko na mapapabaan ko ang anak ko, maybe I am sound selfish, but I really can't stop the sadness and pain, I wish I can. Sana kasing tatag ako ng ibang tao, na kaya nilang lampasan ang mga ganitong bagay, na kaya nilang mabuhay kahit na sobrang sakit na at sobrang unfair na ng mundo. Tumayo ako at inalis ang cover ng family portrait namin. Humagulgol ako at sumalampak ulit sa sahig, gusto ko na makita si Draven at mahawakan, I missed his voice, he always said when I am sad, that everything will be alright, just trust him and believe.

Isang taon na mula ng mawala ng tuluyan si Noah sa kanyang buhay. She went into depression. But life must go on. Pinilit niyang maging matatag at mabuhay kasama ang anak. Para na lamang siyang robot. Gumagalaw ngunit walang pakiramdam. Manhid na siya at hindi na alam kung paano maging masaya. Napakadami na niyang pinagsisisihan sa buhay niya. She lost people she loved without letting them know how much she loved them. Time will heal her wounds. Sana.

He paused then closed his eyes after. Akala ko tulog ay hindi na niya itutuloy pa ang pagkwe-kwento ngunit ipinagpatuloy niya pa rin. "If only we can just turn off the feelings we have for the people who will never be in love with us, then everyone must be happy and in the right state right now." If the sadness can be identified earlier, then this time is much even worse. I was about to give him some advice when a hand held my arm tightly that I feel like my hand will be broken once I make a decision that he doesn't like.

Dahil bukas uumpisahan ko na ang mag job hunting na sana ay may tumanggap pa sa akin kahit na buntis ako. Kaagad na kumain din ako pagkatapos kong magluto. Tila nakakabingi ang katahimikan sa bahay na ito kung kaya't binuksan ko ang radyo upang makinig ng music. Nagkataon naman pagbukas ko at nasa isang programa na nagbabasa ang DJ ng isang kuwento galing sa isang sender. Kakaumpisa pa lamang ng kuwento kung kaya't pinakinggan ko ito ng maigi. Habang sumusubo ako ng pagkain hindi ko mapigilan ang malungkot dahil halos magkahalintulad ang buhay na dinanas namin ng sender sa kuwento. Mas lalo akong nalungkot nang umabot sa point na nagkaroon siya ng miscarriage dahil sa stress at iniwanan pa s