Novel & Cerita Story Of Sadness

Sambit niya bago tumayo pagkatapos ay inilahad ang kanyang kamay. Malungkot akong napangiti bago tinanggap iyon. One of the saddest things in the world is to feel broken, and although you're somehow been figuratively ripped apart you feel like can never be put back together again. These are days when I ask myself! What are you staying here for? Most times I don't even have an answer. Sometimes I just don't want to be here anymore. That I don't want to fight this kind of sadness sicked. Those toughest thoughts to deal with.

Thinking of losing Yesha was unbearable, naninikip ang dibdib niya kapag naiisip na hindi na niya masisilayan ang mga ngiti ng babaeng nagbigay kulay sa kanyang mundo. “Aaaaahhhh!” muling sigaw niya, saka niya tinumba ang isang mamahaling vase na naabot ng kamay niya. He threw everything that his hands could grab on. Hindi niya alam kung kailan pumatak ang kanyang mga luha. Naramdaman na lang niyang basa na ang kanyang pisngi. Napa-lugmok siya sa kanyang kinatatayuan and he succumbed to his sorrow, a sob escaped his lips and it triggers his emotion. Humagulgol siya ng humagulgol sa kinalugmukan at patuloy na pinag-susuntok ang dingding na kinasa-sadlakan niya.

Magkasingganda ang dalawa. “I’ve learned from an article na bata ka pa noong maulila ka.” Hinuli ni Maredith ang emosyon sa mga mata ni Silvestre, ngunit walang nagbago. Kaya nagpatuloy na lamang siya. “Due to some unfortunate circumstances, your mother had suffered from depression. And she ended her own life.”

"Thank you very much for that interesting story. Very heart-melting ang kwento ng pagkabata mo at sigurado akong nalungkot talaga nang bongga ang mga tagapakinig natin ngayon.. Pero mabuti na lang noh at nakaligtas sa aksidente yung babae kaya lang ang saddest part dito ay hindi ka na niya maalala. Nakakapanghinayang yung mga moments niyo na nabaon na sa limot. Nakakapanghinayang na hindi ka na niya maalala at ramdam na ramdam ko ang sakit na dulot nun sayo.. Kung nakikinig man siya ngayon, anong gusto mong sabihin sa kaniya? Kung sakali lang naman." dinig kong tugon ng DJ.

Tila ba nakikisabay ito at sa hindi mawaring dahilan ay dinadala ng bawat himig ng musika ang kan'yang damdamin, pabalik sa isang ala-ala. “It narrates a story.” “Oh? What story then?” tanong ng Ina sa anak na ngayo’y malayo ang tingin sa harding natatamnan ng libo-libong mga gumamela. “A sad one. What’s the word for that again? Uhhmm…” Saglit na napaisip ang batang babaeng may pulang laso sa nakapusod niyang buhok, inilagay pa nito ang kaliwang kamay sa kan'yang baba at tumingin sa kan'yang harapan.

Hinanap ko ito, I start crying hard until I finally found it. "I'm sorry baby, I'm so sorry." Niyakap ko ito at lumakad papunta sa kama ko, the night is my greatest enemy. Sadness hits differently at night.

--- GABRIELLA MONICA JIMENEZ POV Matapos ang lahat ng nangyari, hindi ko maiwasang sisihin ang sarili ko. Pakiramdam ko, ako ang ugat ng trahedyang ito—ang dahilan kung bakit may nasaktan at muntik nang may mamatay. Kung hindi lang ako nagmatigas, kung hindi ko lang hinayaang lamunin ako ng pride, hindi sana humantong sa ganito.

-Sabi ni Sandra sa akin. Napatingin ako sa kanya kung sa bagay mabait naman siya dahil tinulungan niya ako. "Tulad ng sinabi ko may asawa ako at buntis siya basta sila ang lagi kong iniisip. Sinisi ko ang sarili ko sa nangyari sa asawa ko kaya binaril ko ang sarili ko dahil hindi ko kaya."-Kwento ko kay Sandra. Nalungkot si Sandra dahil sa sinabi ko bigla siyang nagsalita.

"You're so full of yourself! Kahit ba naman dito, sarili mo ang pakikinggan mo?" Walang senyales na ginawa si Ludwick at bigla na lang nito hininto ang sasakyan. Natahimik naman si Sadie. Hindi pareho silang natahimik, natulala. Seconds had passed, but still, none of them ever tried to say something. Maliban sa kuliglig na malalakas ang huni, walang ibang ingay na maririnig. After about two minutes, a sob suddenly broke the silence. Sadie was there again, hopelessly crying. Sadness tore her chest and her spirits fell. Her heart was shattered into pieces again.

Isang taon na mula ng mawala ng tuluyan si Noah sa kanyang buhay. She went into depression. But life must go on. Pinilit niyang maging matatag at mabuhay kasama ang anak. Para na lamang siyang robot. Gumagalaw ngunit walang pakiramdam. Manhid na siya at hindi na alam kung paano maging masaya. Napakadami na niyang pinagsisisihan sa buhay niya. She lost people she loved without letting them know how much she loved them. Time will heal her wounds. Sana.