Sad Story Novels & Stories

Nagluto siya buong hapon para lang sana i-selebra ang kanilang ika apat na anibersaryo, ngunit ito lamang ang napala niya. Sakit, hinagpis at pagkalito. "Alam ko namang pareho kaming nararamdaman sa isa't isa kahit na hindi namin sabihin iyon sa sarili namin." "So why are you crying?" halata sa boses ng binata na naiirita na ito.

Wala naman silang kalaban-laban sa mga tauhan ng mga Madrid. “Bukas ang dating ni Max, tama ba?” Si Sadboy na kararating lang galing ng banyo. Napasimsim siya ng alak nang marinig ang pangalan ni Max. Napakuyom siya ng kamao. “Akala ko, nasa tamang pag-iisip si Max. Hindi ko akalaing magagawa niya ang lahat ng ito. Ang tagal din nating nakasama, at okay naman, tapos may hidden agenda pala. Ang hirap pala maging mayaman, ano? Buti na lang mahirap kami? Walang pag-aagawan, kaguwapuhan ko lang,” ani ni Sadboy na natatawa.

sabi ng reyna bago ito tumalikod. Si Sadi ay nag-iisang anak ng mahal na hari’t reyna ng Aerabella. Siya ay may asawa, ngunit ito ay nasawi ilang taon na ang nakakalipas matapos itong makipag-away sa isang taong mangangaso. Sa kanilang pag-aaway, natalo ng kaniyang asawa ang mangangaso. Napabulagta ito sa damuhan na duguan at nanghihina, ngunit nagawa nitong barilin ang taong lobo na naging sanhi ng kaniyang pagkasawi. Sa loob ng kanilang pagsasama noong nabubuhay pa ito ay hindi sila biniyayaaan ng kahit isang anak man lang, kaya labis ang kaniyang tuwa nang makakita siya ng sanggol, kahit pa man ito ay hindi kaniyang kauri.

Bagay na hindi maikuwento ng anak sa kaniya sa ngayon. Sadie is already on her bed. Hindi na rin siya nagpalit. Ang isang kamay niya ay mahigpit na nakakapit sa bed sheet habang ang isa ay nakapatong sa kaniyang dibdib. Pain kept crushing her. She was flooding her pillow with tears. Hindi na niya alam ang gagawin kung hindi ang umiyak. Gusto na niyang hiwalayan si Ludwick ngunit nahihirapan siya. Kung sakaling mananatili naman siya rito, kung mananatili lang sila sa isang tagong relasyon, mas lalo naman siyang masasaktan. Her mind was so confused while her heart was broken. Everything inside of her was in catastrophic state.

namamaos na bulong niya sa sarili. Nasabi na rin ito ni Sandy noong kasal nito, na sana ay namatay siya noong nakidnap siya. So hindi iyon bugso ng damdamin nang mga oras na iyon, talagang ipapapatay pala siya ng mga ito. Pero… “They’re dead now.” Anong gagawin niya? Just like Kyla said, the Amadous have every reason to blame her.

“Paano ako maniniwala sayo, Sander? Kung ganito na lang ang kalagayan natin.” Nag-aalangan si Sander, ang kanyang mga mata ay puno ng paghingi ng tawad. “I’m sorry. Hindi ko kailanman nais na masaktan ka. Ang mga nangyari, it’s my fault. Pero, please... let me explain. Hindi ako nawala sa ’yo.” Daisy ay nanatiling tahimik, ang kanyang mga mata ay punong-puno ng pagdududa. Hindi siya sigurado kung anong dapat niyang maramdaman. May galit, may sakit, at may takot.

“A-Ang sakit naman po ng kuwento na iyon, S-Sir.” “Hindi pa umabot ng isang buwan na namatay ang Abuela ay pinilit nila si Lolo na pakasalan ang Ina ng Daddy ni Adah. Puro lalaki sila Daddy. Siya lang ang iba ang nanay.” Ang sakit ng kuwento na nais niyang pakinggan. Akala niya ay magtatapos ang kuwento na magiging maligaya sa dulo ang dalawang bida. Subalit mali siya. Base sa kuwento na iyon ay napatunayan ni Lila na hindi lahat ng kuwento na nagsisimula sa maganda ay nagtatapos na maganda.

saad n'ya. Bumalik s'ya sa pagkakahiga. Dahil walang ibang magagawa ay nagkasya s'ya sa pakikipag-usap kay Mando at sa iba pang kasamahan sa loob ng selda. Kailangan n'ya makisama at makipagkaibigan ngunit hindi s'ya maaring magbigay ng buong tiwala n'ya ni isa sa mga ito. Halos araw-araw ay walang ipinagbago ang naging buhay n'ya sa loob. Malamig at ang pakiramdam na lagi nag-iisa ang madalas ay pumupuno sa kanya. Ayaw n'ya manisi subalit habang tumatagal ay nagsisimulang umuusbong ang galit n'ya sa pamilya Mondragon. Isa na lang ang nagbibigay ng kasiyahan sa kanya. Limitado man ang pagkakataon ngunit ito ang bumubuhay muli sa namatay n'yang damdamin. Habang nakatulala sa k isame ay tinawa

Natahimik ang buong byahi dahil sa sinabi nya, hindi na rin nagpumilit pa si Ronnie na kombinsihan siya. Kung sa babae lang, maraming babaeng nagkakandarapang lumapit sa kanya. Subalit mas iniisip nya ang kanyang unica heja, si Sophia. He's been a widower since Sophia is 2 years old. Masaya na sana ang binuo nyang pamilya kung hindi sana na aksidente si Selina. Selina is like a perfect woman to him. A loving mother to her precious daughter. Pero pinaglaruan talaga siya ng tadahana noong maaksidente si Selina. Masyado syang nangulila at nalungkot, at masyado siyang nasaktan sa mga pangyayari. Pakiwari nya pinahiram lang sa kanya ng dalawang taon ang babaeng pinakamamahal nya . Its almost 3 ye

Nasasaktan siya dahil hindi mawala wala ang kabog ng dibdib niya tuwing nasa malapit ito. "Sorry for words. Hindi ko sila ilalayo sa'yo, Bunny. Hindi ko gagawin 'yon. Oo, nagalit ako dahil naglihim ka, dahil ang daming nasayang na panahon. Nagagalit ako sa sarili ko dahil wala akong kwenta lalaki— pinabayaan ko ang mga anak ko lumaki na wala ako. Ibang anak ang inalagaan ko, pinalaki ko, minahal ko ng ilan taon samantalang sarili kong mga anak, sarili kong dugo hindi ko man lang nagawang alagaan at palakihin. Kaya sino ako para ilayo sila sa'yo? I'm really sorry—sorry wala ako sa tabi niyo, sa tabi mo, sa mga panahon na kailangan na kailangan mo ako, sorry—"