Sadness Word Novels & Stories

napatayo Ako sa sobrang ng dahil sa sakit na nararamdaman ko lumapit Ako rito at walang pasabing sinampal ito. Hindi na napigilan pa ng luha ko na kumawala ng dahil sa Galit na nararamdaman ko" anlakas ng loob mo na sabihin Yan baka nakakalimutan mo ng dahil sayo kung bakit namatay Ang anak ko ng dahil sayo nagdusa Ako ng Dalawang taon halos mawala Ako sa sarili ng malaman kung nawala sakin Ang anak ko Hindi mo alam Ang hirap at depression na dinanas ko ng dahil sayo Gideon walang araw na Hindi Ako umiiyak ng dahil sayo naiisip mo ba Yun? Wla Kang kwentang lalaki alam mo Yun pasarap lang sa ibabaw ng kama Ang alam mo walang Kang ibang iniisip kundi yang sarili mo" hagolgol ko ng iyak napansi

Nakaka pagod nang umiyak ng umiyak. When I'm sad, I cry. When I'm hurt, I cry. When I'm in pain, I cry. When I miss my son, I cry. When I'm angry, I cry. When I'm happy, I cry aswell. Every emotion is associated with tears. Nakaka sawa. Nakaka pagod.

Tanong niya nang makontento sa ayos namin. "Nasaan tayo?" "Taguig." "Bakit hindi ka umuuwi sainyo?" "Komplikado..." "Bakit komplikado?" napaharap na ako sa kanya. There was something solemn swimming in his eyes. Their stunning, dark brow held a truth that his face could not hide. The sadness that they conveyed made me feel heartbroken. I looked away; I couldn't bear it. What was usually strength, now showed weakness. What used to be joy now showed sadness.

Sadie. Napasinghap si Ms. Sadie at agad na lumuhod sa harap ko, ang mga mata niya ay puno ng luha. “Leah, please… hindi ko alam kung anong pumasok sa isip ko kanina. I was frustrated… I didn’t mean to hurt you. I’m so sorry.”

Sinubukan niya akong ipaharap sa kanya ngunit mas hinigpitan ko ang pagkakayakap sa kanya. “Broken hearted ka ba?” Naramdaman ko na niyakap niya rin ako. Nasa gitna kami nang daan at alam ko naman na walang pake sa amin ang mga taong dumadaan. “Huwag ka ng sad.” Matagal kami sa ganoong posisyon. Hinayaan niya lang akong umiyak sa dibdib niya hanggang tumahan ako. “Huwag ka ng sad kasi kapag sad ka hindi ka happy.”

Biglang naging seryoso at nagsalita gamit ang walang emosyong tinig. "I'm not depressed. Why? Cause I'm not." Muling ngisi nito. "What--" "I'll explain then." putol nito. "Depression is a psychological condition wherein a person feels everything too hard." panimula nito. Natigilan naman siya at napatitig. For a second, bigla niyang naalala ang sitwasyon nila noon sa kung saan nasa gilid lamang siya nito at tinatanaw lang ang pagsasalita nito tungkol dito.

Dumistansiya ako sa kanila at tumungo na sa dulong bahagi ng bahay. Pumikit ako. Gustong-gusto kong sabihin na huwag muna akong umalis, na gusto ko pa silang makasama. Ngunit narinig ko ang yabag nila at mahinang pagtawa. I don't belong here because I am too far. Nobody understands another's sorrow. There are times in life when one feels down and experiences stuff that makes them miserable. Some people even hide their sadness because of the fear of getting judged by people or getting mocked.

"Alam mo bang ang saya-saya ko ng umagang iyon habang pinupuntahan kita? I came to tell you na bumalik na ang mga ala-ala ni Alex at pwede na natin ituloy ang kasal kaya lang gumuho ang lahat ng madatnan ko ang tagpong iyon. Sobra akong nasaktan Ade, I was shattered into tiny pieces." "I'm so sorry," mahina nitong sabi. "Sorry dahil kailangan mong danasin ang sakit na iyon, I was hurt too. Hindi ko na alam kung paanong mabuhay ng mawala ka, without you I was so lost Jade."

MALIA'S POV "Condolence." Everywhere I go. Every step I take. Every move I make. Halos lahat ng kilos ko, isang salita lamang ang aking naririnig mula sa mga tao sa paligid ko. "We're sorry for your loss." "Nakikiramay kami." "Lubos kaming nakikiramay." "Condolence."

Hinanap ko ito, I start crying hard until I finally found it. "I'm sorry baby, I'm so sorry." Niyakap ko ito at lumakad papunta sa kama ko, the night is my greatest enemy. Sadness hits differently at night.