Sailors Quotes นิยาย & เรื่องราว

Mga bago ang mukha nila sa akin, yung ibang sentinels na kilala ko ang mukha ay tahimik lang sa isang gilid at nakikinig. "Four battle ships is not enough. We are facing Charybdis. We need hundreds who will surround the ocean and air ships for rescue. Make sure that there will be physicians waiting in the air ship." Komento ni Elijah at mabilis naman na nagsulat ang mga sentinels. "How about the scout in Venossa Ocean?"

Pagmamayabang niya. "I will propel it." Reeve volunteers. "That's good. I can sleep in peace," singit ni Morris. "Ayaw ko na magising at nasa gitnang bahagi na tayo ng dagat dahil nalulunod na." Lakas na tawa niya. "Damn it…" Diego cursed, looking annoyed at them. "It's my dream to become a captain!" Diego stood up. "I can safely navigate it." "Really? How safe?" I asked, feeling worried at this.

Biro ni Drey na ikina-ngiti ni Eleonor. "If you're manning the boat and there's a wave of a roaring ocean, you have a choice to stop. Kasi kahit ano'ng gawin mong iwas, kahit gaano mo ka-gusto'ng maka-ahon, kung palaging hahampas ang alon sa'yo, at palagi ring matutumba ang bangka'ng sinasakyan mo, wala rin. Malulunod ka lang nang paulit-ulit. Kaya matuto kang kaibiganin ang alon. At hagkan mo ang dagat. Malay natin, baka sa panahon na 'yon, gumanda na ang ritmo ng dagat at hindi ka na hampasin ng alon nito." Makabuluhang sagot ni Drey. Napaisip tuloy nang malalim si Eleonor.

Lumabas na ang mga personal na kwento—childhood memories, hobbies, travel experiences. “Elias,” ani Marco, “I heard you love sailing. Totoo ba?” “Yes,” sagot niya. “It clears my mind. Wala kang maririnig kundi hangin at alon. It reminds me why I work hard.” “Wow. I’d love to try that someday,” sabi ni Marco. “Maybe you can take us with you one of these days?” Nag-isip sandali si Elias, saka tumango. “Why not? It would be nice to share that experience.”

Napadako kami rito sa seawall, humarap kami sa malawak na karagatan habang ang ulap sa kalawakan ay tila nagpapahiwatig na uulan. "Grabe na 'no? Naka quarantine ang lahat ng tao sa buong mundo. Sa tingin mo, be, may mga katulad din kaya tayong superhero sa ibang bansa?"muling tanong ni Julian at malungkot na humarap sa karagatan. Sinandal niya ang kanyang siko sa barricade at humalumbaba. "Siguro naman meron."maikli kong tugon. Ilang sandali pa ay dito nga binuhos na ng ulap ang ulan sobrang lamig at laki ng patak nito!

"Wag munang kumilos? Elder Moseley, nababaliw ka na ba? Malaking pagkakataon ito, pero sasabihan mo kami na huwag munang kumilos? Napakarami nating grupo sa karagatan, at isa itong ginintuang pagkakataon. Hahayaan na lang ba natin silang makatakas?" "Pumasok sila sa dagat natin nang walang pakialam at minamata nila tayo. Minamanmanan nila ang bawat isang miyembro sa mga dagat natin!" sigaw ni Elder Hartman nang galit na galit.

Si Salvi, tahimik na pinanood ang dagat. “Wow,” mahinang sambit niya. “I forgot what real silence sounds like.” Hector didn’t look at her. “You forget a lot of things.” “Like what?” “Like who you are.” Tahimik ulit. “I’m not sure I ever knew,” bulong ni Salvi. Pinikit niya ang mga mata at hinayaan ang sarili na malunod sa lamig ng hangin at tunog ng alon ng dagat sa baba.