Sailing Boat Quotes Novels & Stories

Pagkalipas ng hindi malamang tagal ng tubig, may humila sa kanya bago siya makarating sa baybayin. Siya ay nakahiga sa speedboat, ang kanyang mukha ay sobrang maputla, ngunit siya ay nagpakita ng isang matagumpay na ngiti, "Kung mas nagtagal ka, ang aking mga baga ay sasabog na. Dumating ka ng tama sa oras, salamat..."

Samantala, idiniriin niya rin ang kaniyang likuran sa aking hita, ginagalaw-galaw din iyon para may paghagod ding magawa sa alaga ko. “Ayaw mo ba talagang gumawa ng something exciting sa dagat?” tanong niyang muli. Halatang wala siyang planong tumigil. “For our safety. Mahirap na baka tumaob ang bangka,” sagot ko at hindi ko inaasahang may maisasagot siya kaagad. “May katig ang bangka. It's impossible for it to capsize,” aniya at saka muling napalingon sa akin—nakangiti. Hindi katagalan, hindi siya nakuntento sa bastang lingon lang sa akin.

Tanging sambit ko at hiniling na gabayan kami. Dahan dahan na binuhos ni Mama ang abo sa dagat at kitang kita ang pagkalat nito sa hangin at tubig. Walang nagsalita, dahil kagaya ng sinabi ni Papa. Parang kasama pa rin namin siya dahil nandito lang siya. Na siyang ginawang motto ng dagat na ito.

“Pinalabas mo siya sa gitna ng taglamig, naka-pajama lang, at muntik na siyang mamatay sa ginaw.” “At sa mismong kaarawan niya… sinabi mong magbo-boat trip kayo, pero nang walang nakatingin, itinulak mo siya sa dagat—kahit alam mong hindi siya marunong lumangoy.” Ang bawat alaala ay parang martilyong paulit-ulit na humahampas sa kanyang puso.

Kapalit dito ay ang kanilang kalayaan. "Akala ko ba malaya na kami, bakit kailangan pa naming dumaan sa tubig?" Boses ng isa sa dalawang lalaki na nagtatanong, mukhang nababasa na din niya ang iniisip ko. Hindi paman siya nabasa ay halatang giniginaw na ito. "Marunong kayong lumangoy di ba? Pwes, abutin ninyo ang pangpang kung gusto nyo pang mabuhay," sagot ko at agad kung pinaandar ang makina ng yatch.

At sa puntong iyon, marinig din nila ang isang warning sound mula sa captain. Attention, dear guests: This is your captain speaking. We want to inform you that the ship is currently encountering rough weather conditions, and a storm is approaching. Our crew is closely monitoring the situation, and we are taking all necessary precautions to ensure your safety and comfort. We kindly ask that you remain indoors and avoid going out on deck until further notice. Please secure any loose items in your cabins and ensure that all personal belongings are safely stowed away. For your safety, please also pay attention to the emergency procedures and follow any instructions given by the crew. We will kee

Itiniklop niya ang isang braso sa railings at bahagyang tumagilid para mas humarap sa akin, halatang naaaliw sa reaksyon ko. Ako ang nailang sa titig niya. Binaling ko ang tingin sa alon ng dagat habang papalayo ang yacht mula sa La Isla Tentación. “Saan ba kasi tayo pupunta?” “Somewhere you’re free to do whatever you want, Amour.” Maloko siyang ngumisi. “And nobody’s around to stop us.”

Nasa gitna nga kami ng dagat. Nagsalubong bigla ang aking mga kilay. Si Francisco ba iyong natatanaw ko? Itinutulak niya ang isang speed boat papuntang laot. Tirik na tirik pa ang araw at walang pakialam masunugan ng balat.

Ang buong digital na mundo na itinatayo nila ay naglaho sa isang iglap. Huminto rin ang aming speedboat dahil naubusan kami ng gasolina, pero sa pagkakataong ito ay hindi na kami natatakot. Ang araw ay tuluyan nang sumikat at nagbigay ng gintong kulay sa dagat. Nakahiga kami ni Dante sa sahig ng speedboat habang hingal na hingal at pagod na pagod. Ang katahimikan ng dagat ay parang isang yakap ng kalayaan.

Ang gabi sa yacht ay parang isang hiningang matagal naming hinintay. Tahimik. Malalim. Hindi yung katahimikang puno ng kaba...kundi yung uri ng katahimikan na nagsasabing ligtas ka na. Ang alon ay banayad na humahaplos sa katawan ng barko, paulit-ulit, parang tibok ng pusong hindi nagmamadali. Sa itaas, ang mga bituin ay nagkalat sa kalangitan...parang mga mata ng langit na tahimik na nagmamasid sa amin, parang mga saksi sa lahat ng pinagdaanan namin.